All Chapters of ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]: Chapter 21 - Chapter 30

กายหนาโยกขยับกดเอวสอบลงลึก เมื่อซันเดย์ปรับสภาพได้แล้วกับการมีตัวตนของเขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในพื้นที่คับแคบบั้นท้ายแน่นหนั่นดึงตัวออกถอดถอนเอ็นร้อนมาเกินครึ่ง แล้วตอกเอวกระแทกเข้าลึกจนเสียงหน้าขากระทบบั้นท้ายนุ่มดัก ‘ปึก’ จากนั้นเสียงหวีดร้องก็ดังลั่นห้อง ไลก้ากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ“คนบ้า! บอกให้เบาไม่ได้กระแทกจนสุดลำแบบนี้” ซันเดย์จุกท้องจนน้ำตาเล็ด กำผ้าปูจนยับยู่ยี่ไปกับความเสียดท้องน้อย ใบหน้าเหยเก น้ำตาซึมเธอสบถให้เขาอีกหลายคำก่อนที่จะกดนัยน์ตาดุยิ่งกว่าแม่เสือมองคนยิ้มกริ่มตั้งตัวตรงอยู่ด้านบน“สงสัยพี่จะจำสลับกัน แต่ซันก็รับแรงกระแทกพี่ได้ดีอยู่นะ” ยิ้มร้ายเพิ่มระดับมากขึ้นเมื่อพูดคำนั้น “ข้างในเธอตอดจนพี่จะเสร็จ!”ระหว่างนั้นที่ยังสบตากันอย่างไม่มีใครยอมกัน ไลก้ายึดเอวคอดก่อนจะตอกเอวย้ำความดิบเถื่อนของตนเอง เข้าใส่ร่องสวาทที่ร้ายไม่แพ้กัน บีบรัดถี่ยิบจนเขาเสียวไปทั้งลำ“ซี้ดด... เป็นไงซันเดย์” เขากัดฟันข่มความกระสันเสียดเสียว ถามเสียงสั่นพร่าผู้ถูกกระแทกเอวเข้าใส่ไม่ยั้งจนตัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงอารมณ์ สมองพร่าเบลอ ส่ายหน้าเร่าเหมือนไม่รู้กับคำถามนั้นทว่าสะโพกกลับส่ายร่อนเอ

“มึงอยากรู้อะไรก็มุดเข้ามาถามกูในนี้เลย ไอ้เตอร์” เสียงเย็นเฉียบของไลก้าดังขึ้นหลังจากเงียบอยู่นาน เขารับรู้การเคลื่อนไหวของอีกคนมาตั้งแต่ต้น แต่ไม่คิดจะเอ่ยอะไรเพราะขี้เกียจพูดให้เสียเวลา แต่ดูเหมือนเพื่อนจะสนใจเรื่องเขามากเป็นพิเศษ หรือจะพูดให้ถูกคือสนใจเรื่องของเพื่อนทุกคนนั่นแหละ ถึงได้พยายามหาส่วนร่วมแต่คราวนี้ดันพลาด เพราะเจฟฟ์ไม่เล่นด้วยอย่างที่หวังไว้ พอไม่ได้คำตอบตามต้องการ ก็เลยหัวเสีย“เอ่อ...”‘เชี้ยแล้วไง!’คำสบถในใจผุดขึ้นทันทีที่วิกเตอร์ได้ยินเสียงไลก้า ยังไม่ทันจะได้ลุกไปไหน ร่างสูงใต้ท้องรถค่อย ๆ สไลด์ตัวออกมาเชื่องช้าแต่ทุกจังหวะของเขากลับกดดันยิ่งกว่าคำพูด ทำให้คนอยากรู้อยากเห็นเหมือนถูกล็อกไว้กับพื้น ลำคอแห้งผากจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง“กูก็แค่เป็นห่วง กลัวมึงหายใจไม่ออก” วิกเตอร์ยิ้มแหย ส่งเสียงกลั้วหัวเราะฝืดคอให้กับสายตาเย็นเฉียบของเพื่อนยังนอนราบตรงหน้ารอยยิ้มของเขานั้นไม่ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นแม้แต่น้อย กลับยิ่งตอกย้ำความตึงเครียดที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว และก่อนที่เขาจะพูดอะไรได้อีกไลก้าก็ดันตัวขึ้นเหนือพื้นมือที่ยังคงกำประแจไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดขดรอบท่อนแขน สอดร

“ซันไม่เป็นไร” เสียงของซันเดย์เบาทว่าหนักแน่น เธอคว้าต้นแขนไลก้าเอาไว้ ทั้งเพื่อพยุงตัว และเพื่อยืนยันว่าตนเองยังยืนไหว หากแต่สายตากลับกดต่ำไปยังวัตถุสีเงินแวววาวในมืออีกข้างของเขา‘พกของพวกนี้ติดตัวมาด้วยเหรอ’ก่อนจะดึงสายตากลับมาบนใบหน้าคมเข้มที่ยังเต็มไปด้วยความเครียดขึง‘เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?’ไลก้าเหมือนรับรู้ถึงสายตานั้น เขาลดความแข็งกระด้างของสีหน้าและเปลี่ยนแววตาให้อ่อนลง ระหว่างที่หันมามองใบหน้ารูปไข่ทันทีเมื่อรอยช้ำบนแก้มและมุมปากของซันเดย์ปรากฎแก่สายตา กรามก็ขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน เสียงสบถคำหยาบไม่น่าฟังลอดไรฟันออกมาจนจับใจความไม่ชัด ก่อนจะปรับใช้เสียงที่อ่อนลงกับคนตรงหน้า“หนีเที่ยวจนได้เรื่อง ไว้พี่จะจัดการเธอทีหลัง”ซันเดย์ไหนเลยจะเกรงกลัวคำขู่ เธอเม้มปากพร้อมทั้งย่นคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน“ซันไม่ได้หนี แค่ไม่ได้บอก แล้วก็แค่มาเที่ยว ต้องขอพี่ก่อนด้วยหรือไง?”“เธอนี่มัน...” คำที่ไม่ควรพูดติดค้างอยู่กลางลำคอ เขากลืนมันลงไปพร้อมกับพรูลมหายใจหนัก ๆ สมองเต้นตุบเมื่อต้องควบคุมอารมณ์กับเธอ ซึ่งมันยากกว่าใช้กับคนพวกนั้นเสียอีกวิกเตอร์เมื่อเห็นว่าตอนนี้สถานการณ์สงบ

“ฮ่าห์~ พี่เสียวจริง ๆ ว่ะเธอ” เสียงทุ้มแหบห้าวกระเส่าแฝงแรงอารมณ์จนสั่นพร่า ร่างหนาเอนกายยันตัวด้วยข้อศอก ดันตัวขึ้นให้กึ่งนั่งกึ่งนอนนัยน์ตาคมสีเทาเข้มทอดมองภาพเบื้องล่างอย่างลุ่มหลง“ซี้ด... อื้ม” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วผ่อนลมร้อนออกเชื่องช้า ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างกักเก็บเอาไว้ไม่อยู่ รู้สึกเสียววาบแล่นปราดวูบใหญ่เมื่อปลายนิ้วเรียวสวยสะกิดลงตรงรอยบากใช่ว่าจะมีแค่เขาที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกระสัน แม้แต่คนที่กำลังชักรูดเนื้ออ่อนอยู่ตรงหน้าก็รู้สึกวูบวาบ จนท้องน้อยเกร็งแน่นกับเสียงครางต่ำที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักหนาเป็นระยะซันเดย์สั่นสะท้านอยู่ในอกแต่ก็ยังข่มความวาบหวิวในใจไว้ แล้วเคลื่อนไหวมือต่อ“ให้ซันอมให้ไหม?”“เชี้ย... ถามแบบนี้นี่โคตรทดสอบความอดทนพี่เลยนะ เดี๋ยวจับเอาสดขึ้นมาจริงจะได้ร้อง ซันเดย์” เขาขู่เสียงพร่า ลมหายใจหนักแน่นเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย อยากจับเธอกดลงแล้วกระแทกใจแทบขาด แต่ก็ต้องข่มไว้สุดท้ายก็ปล่อยให้เธอสาวมือแทนจากที่คิดว่าจะแตกในไม่กี่วินาที กลับกลายเป็นว่าต้องทนนานขึ้นเพราะจังหวะมือของเธอมันเหมือนจงใจยั่วเย้า เหมือนกำลังแกล้งกันแถมยังกล้ากระซิบถามเสียง

“งั้นที่กูสงสัยก็คือความจริง” หลังจากที่ได้ฟังจากปากหนึ่งในผู้อยู่ในเหตุการณ์ วิกเตอร์ยิ้มพลางหัวเราะให้กับความเก็บปากเงียบของสองคนนั้น“ก็ว่า… อย่างไอ้อชิ ไม่มีทางปล่อยให้ใบหน้าที่มันหวงแหนยิ่งกว่าอะไรมีรอยขีดข่วนแน่”“จะให้กูช่วยยังไง นั่นไอ้เจฟฟ์เลยนะเว้ย” วิกเตอร์ถามอีกคนเสียงเครียด“ถ้าอยู่ที่นี่มันไม่มีทางให้วี ห่างจากตัวแน่” นัยน์ตาคมกริบประกายวาววับอย่างคนมีแผน เขาไม่สามารถยื่นมือเข้าไปแทรกได้อย่างเต็มร้อย ฉะนั้นมีแค่ต้องหาคนที่สายป่านกว้างมากพอ ซึ่งต้องไม่ใช่พื้นที่ละแวกนี้“มึงก็แปลกคน ไม่อยู่ที่นี่จะให้มันไปอยู่ไหนวะ” วิกเตอร์ชักตามความคิดแยบยลของเพื่อนไม่ทัน“บ้านมึง” เขาชี้ทาง“ตลกแล้ว บ้านกูก็ไม่ห่างจากพวกมึงเท่าไหร่ สุดท้ายก็ที่นี่เหมือนเดิมหรือเปล่าวะ”ผัวะ!สิ้นคำของวิกเตอร์เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบเนื้อก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องกว้าง วิกเตอร์คลำไหล่ตัวเองปอย ๆ สูดปากด้วยความเจ็บแสบเมื่อถูกตีอย่างแรง“มึงมีบ้านกี่หลังไอ้สัส เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้ เหล้ากินให้มันน้อย ๆ หน่อยจะได้มีพื้นที่ไว้คิดเรื่องอื่นเยอะ ๆ”“ไอ้…” เขาหยุดคำที่จะด่ากลับ แต่ไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนถึงจะเหมาะสม