All Chapters of ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]: Chapter 41 - Chapter 50

ซันเดย์ไม่มีปฏิกิริยาใด เมื่อสายตาประสานเข้ากับเขาอีกครั้ง แม้ดวงตาคู่นั้นจะนิ่งเฉย หากเธอกลับสัมผัสได้ถึงคลื่นอารมณ์หลากหลายที่แฝงอยู่ภายในไลก้าเองก็ไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงลุกขึ้นแล้วเดินไปยังตู้เล็กมุมห้อง หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา ทุกอิริยาบถของเขาเปี่ยมด้วยความสุขุม หากแต่ไม่ถึงกับเย็นชาตรงกันข้ามกลับแฝงไว้ด้วยความใส่ใจที่เอ่อล้นในทุกการกระทำเขานั่งลงตรงหน้าเธออีกครั้ง เปิดกล่องแล้วหยิบหลอดยาออกมาอย่างระมัดระวัง“ไม่ต้องอดทนหรอก อยู่กับพี่เธอทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ” เสียงทุ้มนุ่มลึกเปล่งออกมา ในขณะมือใหญ่บีบยาลงปลายนิ้ว แล้วนวดคลึงเบา ๆ บริเวณข้อเท้า สัมผัสนั้นนุ่มนวลดั่งขนนก ไม่มีแม้แต่แรงกดจากปลายนิ้วซันเดย์กลืนน้ำลายฝืดคอ รู้สึกราวกับมีก้อนบางอย่างจุกแน่นอยู่ในลำคอ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวจนแสบไปหมด เธอแทบไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับ แม้จะดื้อรั้นเพียงใดเขาก็ยังพร้อมจะอยู่ข้างเสมอร่างสูงยังคงบรรจงนวดข้อเท้าอย่างแผ่วเบา“สิ่งที่พี่กลัวที่สุด... คือกลัวว่าจะไปไม่ทัน” เสียงนั้นแผ่วลง คล้ายกับสิ่งที่เอ่ยมานั้นหนักหนาเกินไปสำหรับหัวใจของเขาเองซันเดย์เงยหน้าขึ้น

Aurora Mall ช่วงบ่ายวันเดียวกันไลก้าพาซันเดย์มาที่ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่รวมทุกอย่างเกี่ยวกับการช้อปปิ้งไว้ในที่เดียวส่วนวีด้าก็เป็นอชิระที่พามา ขณะที่ไลลาสาวโสดประจำกลุ่มก็ไม่พลาดที่จะร่วมวงครั้งนี้ด้วยแม้จะหยอกล้อด้วยท่าทางหมั่นไส้เพื่อนทั้งสองที่มาพร้อมความหวาน หากแต่ในใจก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก เป็นเพียงสร้างสีสันตามประสาเพื่อนสนิทหลังจากพวกเธอมารวมตัวกันเรียบร้อย หนุ่ม ๆ ที่มาด้วยก็แยกตัวออกไปนั่งดื่มกาแฟ คุยเรื่องงานกันอีกมุมหนึ่ง ปล่อยให้กลุ่มเพื่อนได้ใช้เวลาสนุกสนานตามประสาผู้หญิงภายในร้านไอศกรีม Snowberry Scoop กลิ่นหวานเย็นลอยคลุ้งในอากาศ ทั้งสามสาวเลือกนั่งโต๊ะริมกระจก วิวดีและเป็นส่วนตัวพอสมควร“รู้สึกว่าช่วงนี้ซันดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะ”วีด้าเอ่ยขึ้น ขณะตักไอศกรีมรสช็อกโกแลตขึ้นชิม นับตั้งแต่เรื่องร้ายครั้งนั้นผ่านไป ทุกคนต่างเป็นห่วงความรู้สึกของซันเดย์ พากันแวะเวียนไปหาที่บ้านอยู่เสมอแม้ระยะหลังจะไม่ได้ไปบ่อยเหมือนเคย เพราะดูเหมือนไลก้าจะเข้าไปดูแลเพื่อนอย่างใกล้ชิด ใกล้จนแทบจะย้ายเข้าไปอยู่ด้วยเสียแล้ว“ขอบใจนะที่เป็นห่วง อาจเพราะช่วงนี้ได้นอนเต็มอิ่ม กินข้าวตรงเวลามั้

สองเดือนต่อมา เวลา 15:44 น. ณ สนามบินซันเดย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวที่เรียงรายเป็นแถวในอาคารผู้โดยสารขาเข้า ใบหน้าเธอนิ่งเรียบ ทว่าภายใต้ความสงบภายนอกนั้น หัวใจกลับเต้นแรงกว่าปกติหลายเท่าตลอดหนึ่งปีที่ไม่ได้พบหน้าคนในครอบครัว ความตื่นเต้นและประหม่าอัดแน่นอยู่ในอก แม้จะพยายามเก็บซ่อนสีหน้า ทว่าคนที่นั่งเคียงข้างกลับสังเกตเห็นฝ่ามืออุ่นของไลก้าเอื้อมมากุมมือของเธอไว้ในอุ้งมือใหญ่ของเขา“ตื่นเต้นเหรอ?” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อเหลา“ไม่ค่ะ” เธอส่ายศีรษะเบา ๆ พร้อมทั้งปฏิเสธเสียงแผ่ว ทว่าแววตาของไลก้า ผู้เป็นคนรักกลับมองลึกลงไปถึงความรู้สึกแท้จริงอย่างทะลุปรุโปร่งเขาเห็นชัดว่าคนตรงหน้าแทบไม่ได้นอนทั้งคืน สีหน้าที่เคยสดใสกลับดูอิดโรย ดวงตากลมโตมีรอยคล้ำจาง ๆ บ่งบอกถึงการพักผ่อนไม่เพียงพอเพียงแต่ไลก้าเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกแย่ เขายกมือขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสีบลอนด์ของคนตัวเล็กด้วยสัมผัสที่อ่อนโยนเพียงเท่านั้นรอยยิ้มก็เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าซันเดย์ทันที เธอสูดหายใจแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย“ยอมรับค่ะว่าซันรู้สึก

อีกฝั่งประตูด้านหนึ่งแคลร์มองนาฬิกาแขวนอยู่ข้างผนัง บอกเวลาเลยมื้อเย็นมาแล้ว แต่ทว่าเขายังไม่รู้สึกหิวอาจเป็นเพราะว่าระหว่างทางมีอะไรรองท้องอยู่ก่อนเขาจึงนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงในห้องของตัวเองอยู่อย่างนั้น สองมือหนุนท้ายทอย มองเพดานห้องที่เงียบเชียบด้วยความคิดล่องลอยเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยจากชั้นล่าง ปกติหากพวกเขาอยู่ตรงนั้นก็ต้องมีเสียงดังขึ้นมาบ้างสิ! แต่นี่กลับเงียบจนน่าประหลาดใจเขาจึงขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินเอื่อย ๆ ไปยังประตูก่อนจะแง้มเปิดออก“เงียบเกินไปหรือเปล่าหว่า” เขาก้าวออกมายืนอยู่หน้าห้อง แล้วหันไปฝั่งของพี่สาว อยากรู้ว่าเธออยู่ในนั้นหรือเปล่า ทว่าเสียงเงียบกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกใจ จากนั้นถึงเดินไปชะโงกก้มหน้าดูเบื้องล่างเพื่อความแน่ใจ“ก็ไม่มีนี่น่า!” เสียงทุ้มแผ่วเอ่ยกับตัวเอง แล้วเดินกลับมาที่เดิม‘พี่สาวที่มักเข้มแข็งคนนั้น... ตอนนี้อยู่กับใครอีกคนแล้วจริง ๆ สินะ’แคลร์เม้มปากแน่น รู้สึกได้ถึงบางอย่างในใจที่อธิบายไม่ถูก เขาไม่ได้หวงเธอในแบบคนรักแต่ก็... ไม่ได้อยากแบ่งเธอให้ใครง่าย ๆ เช่นกันพลันสายตาของเด็กหนุ่มเลื่อนลงไปยังพื้นทางเดิน แล้วก็ต้องชะงักเมื่อบนพื

ด้านหลังแคลร์มีอีกคนที่ยืนห่างกันไม่ไกล ซันเดย์มองแผ่นหลังน้องชายต่างสายเลือด ยืนนิ่งอยู่กับภาพของเพื่อนรักกำลังคลอเคลียกับแฟนหนุ่ม อาจจะคิดว่าเธอเป็นคนเลือดเย็น ยังยืนนิ่งแบบนั้น แทนที่จะเข้าไปปลอบหรือทำอะไรสักอย่างทว่าการกระทำของเธอมีเหตุผล การที่เลือกทำแบบนี้ก็เพราะอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วแคลร์รู้สึกกับวีด้ายังไงกันแน่ หากเป็นคนอื่นเห็นคนที่แอบชอบทำอย่างนี้ต่อหน้าต่อตาก็อาจจะเข้าไปทำลายความสุขนั้น หรือไม่ก็วิ่งหนีหลบหลีกความจริงที่ยอมรับไม่ได้แต่สำหรับแคลร์แล้วมันไม่ใช่อย่างนั้น ท่าทีสงบของเขาทำให้เธอมั่นใจเกือบเต็มร้อยว่าในใจของน้องชายไม่ได้รู้สึกว่าการมีวีด้าอยู่ใกล้ ๆ เป็นความรักในแบบที่ผู้หญิงและผู้ชายพึงมีต่อกันกระทั่งวีด้าและอชิระจูงมือกันหายไปจากมุมนั้น และแคลร์ก็ยังยืนอยู่กับที่ ซันเดย์จึงเดินเข้าไปหาน้องชาย“นายจะยืนตรงนี้อีกนานไหม?” ซันเดย์ถามเสียงอ่อนลง ขณะที่เธอเข้ามาใกล้แคลร์หันหลังขวับมาตามเสียงของพี่สาว ทันทีที่สายตาทั้งสองสบประสานกัน เขาก็พุ่งเข้าหาพี่สาว วงแขนกว้างโอบร่างเล็กของเธอเหมือนกับว่ากำลังพยายามหาที่ระบายความในใจที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้น“พี่ซัน...” เสียงขอ