All Chapters of เคหาสน์ผีหื่น: Chapter 21 - Chapter 30

"หะ หายไปไหน?" จะว่าผีมาเก็บให้คงเป็นไปไม่ได้ ผีจะมีทำอะไรแบบนี้ได้อย่างไรในเมื่อเป็นแค่ดวงจิตเท่านั้น หรือจะว่าแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดให้ ก็ไม่น่าใช่อีก ที่นี่ไม่น่าจะมีแม่บ้าน ถึงมีก็คงไม่เข้ามาทำอะไรให้คนที่เข้าพักแบบนี้หากไม่มีการเรียกใช้ และที่สำคัญ ตั้งแต่เข้ามา นอกจากยามหนึ่งคนกับคนที่พาเธอเข้ามาพัก และเด็กสาวชื่อว่านคนเมื่อครู่ เธอก็ยังไม่เคยเจอใครอื่นเลยทั้งสิ้นถ้าเช่นนั้น เป็นฝีมือของใครกัน..ก็คนไม่เคยเชื่อเพราะไม่เคยเจอ พอได้เจอเรื่องแบบนี้ก็อดหวั่นใจขึ้นมาหน่อยๆไม่ได้ไม่ได้กลัว แค่ตื่นเต้นมากราวกับว่ากำลังพบเจอกับเรื่องประหลาด"อยู่ในนี้เหรอ.. ผี ยังอยู่ไหม ถ้าอยู่จริงก็ออกมาให้เห็นหน่อยสิ เฮ้!" ร้องเรียกอยากให้ผีออกมาให้เห็นหน้าค่าตาถ้าจะอยู่ร่วมกันจริงๆ ถ้าหากจะสิงห้องที่เธอเป็นคนจ่ายเงินเช่าก็ต้องมาให้เธอเห็นว่าเป็นใคร เป็นผีผู้หญิงหรือผู้ชาย หน้าตาเป็นแบบไหน แล้วตายยังไง อายุเท่าไหร่ ออกมาให้สัมภาษณ์เสียดีๆ"หลบทำไมเล่า ออกมาหน่อย อย่าให้ต้องโมโหนะจะพาไปปล่อยทิ้งจริงๆด้วย!" ยาหยีเดินเรียกผีลั่นห้องอย่างคนสนอกสนใจมาก กลัวเสียที่ไหน!แต่ในขณะเดียวกัน ร่างสูงที่ยืนอย

"ไร้ยางอาย! " เขาว่าสมัยก่อนแม่หญิงต้องรักนวลสงวนตัว วางตัวดี เรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ ต่อให้ภายในใจจะร้ายกาจขนาดไหนก็ต้องไม่แสดงออกจนเกินงาม ไม่เช่นนั้นจะดูไร้ราคาปัง!"ร้อน! เหนียวตัวจะอาบน้ำ งงอะไร?" ยาหยีพูดหลังจากปิดประตูเสียงไม่ดังมากหลังจากนั้นก็เปิดถุงกระดาษสกรีนโลโก้แบนด์เสื้อผ้าราคาสูงลิ่วสามสี่ใบแล้วควานหยิบสิ่งที่ต้องการมาวางแผ่ไว้บนเตียง มีเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น ผ้าขนหนู และชุดชั้นในพรึ่บ!"เฮ้ย! ยายบ้าเอ้ย.." เขาร้องเสียงหลงอีกครั้งเมื่ออยู่ๆหญิงสาวก็ถอดเสื้อผ้าออกโต้งๆอย่างไม่อาย เปลือกตาคมรีบปิดลงแล้วหันหลังให้แม่ง! อยากหายตัวไปไกลๆฉิบหาย! ทำไมกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ!"แอบดูอยู่เหรอ เหอะ! ไอ้ผีหื่น" ยาหยีกลั้วหัวเราะก่อนจะหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเปลือยกายเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ ก็บอกอยู่ว่าร้อนจะอาบน้ำ ยังมีหน้ามายืนมองอยู่ได้"เธอว่าใครหื่นวะ!"ตะโกนด่าหญิงสาวแล้วหันกลับไปมองอย่างลืมตัวว่าเพิ่งหันหน้าหนีเธอมา ผีก็หัวร้อนเป็นนะยายบ้าเอ้ย!โชคดีที่ยาหยีเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วเลยไม่ต้องทนเห็นภาพหน้าอายเพิ่ม แต่ถึงเขาจะมองตรงเลยยายนี่ก็ไม่เห็นรู้สึกรู้สาอะไรเสียหน่อย เธอ

"หน้าแดงทำส้นตีนอะไรวะ" หันไปด่าตัวเองในกระจกผู้หญิงอะไรหน้าตาก็สะสวยแต่นิสัยไม่ได้ ห้าวจัด เหวี่ยงเก่ง โมโหร้าย ชอบใช้กำลัง กร้านโลกดูไม่แคร์อะไรทั้งนั้น ปากคอเราะร้ายไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย!กว่าจะได้ออกจากห้องน้ำนาฬิกาก็บอกเวลาห้าทุ่มกว่าเกือบเที่ยงคืนแล้ว ยาหยีใช้เวลาแช่น้ำนานเป็นพิเศษเพราะหวังจะให้สายน้ำเย็นๆช่วยขับไล่ความร้อนที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วใบหน้าหวานออกไป หัวใจเจ้ากรรมก็ยังคงเต้นตุบๆอยู่ไม่หาย ถึงจะไม่ได้มากหากแต่ครั้งนี้มันต่างจากเดิมไปเธอผู้ที่เคยกร้านโลกเสมอมาเป็นพวกไม่ค่อยแคร์อะไร แต่ทำไมแค่โดนผีจับก้นหน่อยเดียวถึงกับเสียอาการ หน้าตายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำว่าจะน่าหวาดกลัวและพิลึกพอลั่นขนาดไหน ได้ยินเพียงเสียงเท่านั้นถึงเสียงจะทุ้มหล่อมากก็เถอะ หรือว่าที่ใจสั่นเพราะไม่เคยเห็นหน้ากันนะ?อาจเพราะยังไม่รู้ว่าผีตนนั้นรูปร่างหน้าตาเป็นยังไง อายุอานามเท่าไหร่ตายแบบไหน สภาพหน้ากลัวหรือเปล่า"คงตื่นเต้นสินะ อืม.. น่าจะใช่" คิดเองพูดเองและเออเองหญิงสาวแต่งตัวสวมเสื้อกล้ามสีขาวเนื้อบางรัดรูปและกางเกงขาสั้นรัดติ้วที่แทบจะปกปิดอะไรไม่มิด บลาเซียไม่จำเป็นต้องใส่ แก้มก้นขาวอวบปลิ้

"อืม ก็ได้" เสียงหวานเอ่ยตกลงอย่างง่ายดายจนผีก็ยังตกใจ"อะ อ่าว.. ""อะไร?""ทำไมยอมง่ายจังวะ?""เอ๊า แล้วจะเอายังไง?!" ยอมง่ายๆก็ไม่ดี ท่าจะประสาท เธอเองก็แค่เหนื่อยจะเถียงแล้ว "จะปล่อยได้ยัง.."สิ้นเสียงหวานใบหน้าคมคาดจึงดึงสติตัวเองออกมาจากร่างนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมเย้ายวนจนน่าประหลาดใจ เขาผละใบหน้าให้ออกห่างจากกลุ่มผมหอมกรุ่นแล้วยอมปล่อยเธอให้หลุดออกจากวงแขนที่พันธนาการเธอ สองขายาวๆที่กำลังก่ายกอดขาอ่อนขาวนวลน่าสัมผัสอยู่ก็เช่นกันพรึ่บเมื่อรับรู้ได้ถึงอิสระยาหยีก็รีบชันตัวลุกขึ้นยืนอย่างไว ร่างเพรียวสวยรีบก้าวฉับๆมาเปิดประตูระเบียงห้องนอนที่ยังไม่ได้แตะต้องมันเลยตั้งแต่มาถึงแล้วเปิดประตูออกกว้างหวังจะกอบโกยอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดให้ช่วยดับความร้อนรุ่มแปลกๆในช่วงออกลงเสียหน่อยเมื่อครู่คงโดนกอดรัดแน่นจนเกินไปเลยทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ออกซิเจนในร่างกายจึงเหลือน้อย หูอื้อหน้ามืดตาลาย ซ้ำหัวใจเต้นแรงมาก สักครู่ก็เหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ "บะ บ้าจริง.." ริมฝีปากอิ่มบ่นพึมพำในขณะที่หลับตาสูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ฟู่ว~ มือขวายกขึ้นมาลูบสัมผัสกับเนินอกด้านซ้าย ไม่รู้จะตื่นเต้นทำไม ย

สองขาเรียวจ้ำอ้าวก้าวสลับกันอย่างว่องไวเพื่อพาเรือนร่างอรชรวิ่งหนีไปให้ไกล ไม่รู้ว่าจะต้องวิ่งอีกนานสักเท่าไหร่ ไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าตนกำลังอยู่สถานที่แห่งไหน หันซ้ายแลขวามันช่างมืดมิดมากมองไม่เห็นแม้แต่แสงอันใด บวกกับว่าไม่มีเวลาให้เธอหันไปสนใจทิวทัศน์ด้านข้างสักเท่าไหร่ และยิ่งเบื้องหลังเธอไม่สามารถจะหันกลับไปมองได้ มีเพียงแสงของดวงจันทร์ที่สาดส่องกระทบกับพื้นทรายเบื้องหน้าจนเม็ดกรวดก้อนเล็กใหญ่เปล่งประกายให้สามารถมองเห็นทางที่ทอดยาวไปข้างหน้าตึก! ตึก! ตึก! ตึก!แฮ่ก แฮ่ก..'นี่เราอยู่ที่ไหน แล้วเรากำลังวิ่งหนีอะไร' เป็นคำถามที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆทั้งนั้น เสียงที่ได้ยินอยู่ตอนนี้มีเพียงเสียงฝีเท้าตนกับเสียงหอบหายใจถี่แรงเหมือนคนวิ่งมาราธอนระยะไกลดังสลับควบคู่กัน และเสียงสูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ ในบางจังหวะก็มีเสียงหวีดร้องสั่นเครือสลับกับร้องไห้ ไหนจะเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ที่ไล่ตามมาให้ได้ยินแต่ไกล"หยุด!"'นั่นเสียงใครน่ะ?' มันดังมาจากข้างหลัง เป็นเสียงของผู้ชายหญิงสาวกลัวมาก เธอกลัวจนเผลอร้องไห้ เสียงทุ้มเกรี้ยวกราดพวกนั้นยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้เธอว