All Chapters of เคหาสน์ผีหื่น: Chapter 11 - Chapter 20

"ถึงแล้ว.. ถึงไหน?" เมื่อเริ่มมีสติพลันนึกขึ้นได้หญิงสาวจึงเอ่ยถามคนขับรถจำเป็นออกไป เท่าที่จำได้เธอบอกแค่ว่า 'ไปไหนก็ไป' ไม่ใช่หรือยังไม่ทันได้ระบุจุดหมายเลยด้วยซ้ำ แล้วมาบอกว่าถึงแล้วถึงอะไร?!สายตาคมสวยกวาดมองออกนอกกระจกรถ ทันใดนั้นเธอก็เห็นว่าสถานที่ตรงหน้าเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ทำให้ดวงตาสวยเบิกโพลงด้วยความตกใจ'บ้าน่า! นี่กำลังฝันซ้อนฝันอยู่เหรอ? ไม่ใช่ละ..'ยาหยีสะบัดหน้าตัวเองแรงๆสองสามครั้งแล้วทิ้งหัวลงไปยังพนักพิงด้านหลังตั้งใจจะนอนต่อ หากแต่คนขับรถคนนั้นกลับปลุกเธอขึ้นมาอีกครั้ง เธอที่คิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันซ้อนฝันก็ยังจะหลับต่อไปไม่สนใจเสียงเรียกอะไร และไม่กี่วินาทีต่อไป ทันใดนั้นเอง..วืดดดดดดด.."เชี่ย!" เสียงหวานสบถลั่นเมื่ออยู่ๆร่างเพรียวสวยก็รู้สึกราวโดนกระชากแรงๆจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างฟุ่บ!! และไม่นานนักยาหยีก็ได้ลงมายืนแอ้งแม้งอยู่ตรงทางสามแพร่ง ข้างหน้าคฤหาสน์หลังที่เพิ่งฝันถึงมาเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกเหมือนถูกกระชากเมื่อครู่มันคืออะไร สมองเบลอตัวชาไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร จนต้องหันซ้ายแลขวา"อะ อ่าว.. เฮ้ย!"ไอ้ฉิบหาย! ไม่รู้ว่าไอ

ตัวห้องถูกตกแต่งอย่างทันสมัยประยุกต์ผสมผสานยุคเก่าและยุคใหม่เข้าด้วยกัน มีกลิ่นอายตะวันตกและความเป็นไทยอย่างลงตัวจนน่าประหลาด และทั่วทุกมุมห้องเธอสังเกตได้ว่ามีแจกับหลายใบมาก ซึ่งเป็นแกกันเปล่าไม่มีดอกไม้ในห้องไม่มีดอกไม้แล้วกลิ่นหอมแปลกๆนี่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ยาหยีเดินเข้าไปสำรวจภายในห้องน้ำ ทันทีที่เห็นสภาพภายในเธอก็ต้องตกใจมากอีกครั้งเพราะมันกว้างใหญ่ดูหรูเกินกว่าที่จะเป็นแค่ห้องน้ำในหอพัก สะอาดสะอ้านมีอ่างอาบน้ำอ่างใหญ่ที่มีระบบน้ำวน ทำน้ำอุ่นได้ จากุซซี่ดีๆนี่เองแต่อยู่ๆยาหยีก็ต้องชะงักแล้วหันไปหยุดตรงซิ้งค์ล้างหน้าเพราะหางตาเธอดันเห็นราวกับว่ามีเงาดำสูงใหญ่พาดผ่านไปไวๆ แต่เมื่อได้ดูดีๆกลับไม่เห็นใครอืม.. เธออาจจะตาลายก้มลงมองแก้วที่วางตรงหน้าก็เจอเข้ากับแปรงสีฟันที่ยังคงเปียกชื้นราวกับเพิ่งผ่านการใช้งานมา หากแต่ก็ไม่เห็นข้าวของเครื่องใช้อย่างอื่น อาจจะเป็นของคนที่เข้ามาพักก่อนหน้าเธอแล้วลืมเอาไว้ แม่บ้านก็คงไม่ทันได้เก็บทิ้ง ยาหยีจึงหยิบมันแล้วโยนลงถังขยะข้างๆก่อนจะเปิกก๊อกล้างมือ เธอไม่ได้คิดอะไรมากเมื่อรู้สึกพอใจเธอเลยหยุดการสำรวจไว้แค่นั้น ระเบียงด้านนอกห้องยังไม่ถูกเปิ

หน้าตาก็ดี หุ่นก็น่า..มาก แต่ท่าทางเมื่อครู่ดูตลกฉิบหาย จริงจังอย่างกับจะไปออกรบ สงสัยหล่อนคงดูหนังสายลับมากเกินไปหน่อย ดูท่าจะไม่ค่อยเต็มบาทสักเท่าไหร่ ไม่ก็คงล้นเกินไปเลยมุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยแล้วนั่งกดอกอยู่ที่เดิม เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายสิบปีของเขา คิดแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ เธอคนนั้นเข้ามาในห้องนี้แค่ไม่กี่ชั่วโมงกับทำอะไรแปลกๆให้เขายิ้มได้ ไหนจะโดนเขาด่าว่าโรคจิตแถมยังเพี้ยนอีกด้วย ไม่ธรรมดา ปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไรสักเท่าไหร่ เพราะราวหนึ่งศตวรรษแล้วที่ไม่เคยได้เจอใครแต่ก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้วหรือเปล่าวะ เพราะห้องนี้มันเคยถูกปิดตายมานานมากไม่เคยมีใครก้าวผ่านเข้ามาได้ แต่นี่แค่เธอมาถึงปะตูห้องเวรนี่แม่งก็เปิดอ้าซ่ารับเธอเข้ามาเองหน้าตาเฉย"ไอ้ห้องเวร! เห็นสวยๆหน่อยไม่ได้เตรียมอ้ารอเลยนะมึง ที่กูงัดกันเกือบตายงัดมาเป็นร้อยปีก็ไม่เคยจะเปิดให้! แม่งหน้าหม้อเหมือนใครวะ" จากที่บ่นอยู่เมื่อครู่ก็รีบหุบปากฉับ เพราะรู้สึกถึงประตูห้องน้ำที่เริ่มเปิดออกมาช่วยเรียกสติสัมปชัญญะของเขา'นี่กูบ่นอะไรอยู่วะ?'เมื่อจัดการล้างหน้าด้วยน้ำเปล่าเสร็จเรียบร้อยยาหนีก็เดินออกมาแล

เอี๊ยดดด!เสียงเบรกรถมอเตอร์ไซค์ลากยาวมาแต่ไกลทันทีที่เห็นสาวสวยยืนโลกมือเรียกหยอยๆ ไม่รู้ช่วงนี้บุญเก่ากำลังหนุนนำหรือยังไง เข้าซอยเปลี่ยวนี้แล้วมีสาวสวยเรียกใช้บริการบ่อยๆหนุ่มวินยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วคิดในใจ ถ้าแต่ละคนจะสวยหยดขนาดนี้ กูขับให้ฟรีเลยก็ได้!"ไปไหนครับน้องสาว~" เก็กเสียงหล่ออย่างกับนักพากย์หนังทีมพันธมิตร"ที่นี่ที่ไหนอ่ะ""เอ๊า!" หนุ่มวินมอเตอร์ไซค์ถึงกับงงเมื่อเจอคำถามของหญิงสาว ยังปกติดีใช่ป้ะวะ ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแล้วจะโผล่มาได้ยังไง"หลงทางเหรอน้อง?" รีบเปลี่ยนจากเสียงแซวเป็นน้ำเสียงห่วงใย ถึงจะหน้าหม้อแต่รู้จักกาลเทศะไม่ได้คิดจะแซวไปทั่วเสียเมื่อไหร่ยิ่งเห็นหญิงสาวทำสีหน้าจริงจังไม่ได้เล่นด้วย ไม่ได้มีท่าทางกลัวหรือเอียงอายเล่นเอาหนุ่มวินอดใจแป้วไม่ได้ ผู้หญิงอะไรดุฉิบหาย! กูไม่แซวแล้วก็ได้วะ"เปล่า" ตอบสั้นๆห้วนๆแล้วรอคำตอบจากหนุ่มหน้าหม้อต่อ"เอ๊า!" ระรอกสอง"ถ้าไม่ได้หลงทางแล้วโผล่มาที่นี่ได้ยังไง" เปลี่ยวจะตายชัก แถมไกลก็ไกล'เสือก! ' นั่นคือคำตอบที่ยาหยีอยากพูดมาก แค่ตอบคำถามมาก็จบแล้วหรือเปล่าวะ ไม่ใช่ธุระอะไรที่จะต้องมาซักไซ้ น่ารำคาญ!"แค่บอกมาก็

หลังจากขนสัมภาระรอบแรกขึ้นมาแล้วสาวน้อยชื่อว่านก็วางทุกอย่างเอาไว้หน้าประตูแล้วรีบวิ่งลงไป ดูกระตือรือร้นกว่าเจ้าของอย่างยาหยีที่เดินตามลงมาทีหลังเพราะมัวแต่พิรี้พิไรเสียอีกลงมายังไม่ทันเดินไปถึงตัวรถยาหยีก็พลันเบิกตากว้างเมื่อเห็นเด็กว่านนั่นกำลังยัดสัมภาระของเธอใส่กระสอบปุ๋ยสีขาวแล้วยกแบกขึ้นหลัง'ไปเอากระสอบมาจากไหนวะ แล้วนั่นยกไหวเหรอน่ะ ตัวเล็กเท่าลูกหมาแต่ถึกฉิบหาย!' ยาหยีอดส่ายหน้าไม่ได้ ทั้งเอ็นดู ทั้งขำ ทั้งถูกใจดีนะที่ยั้งมือไว้เพียงเท่านี้ไม่วู่วามซื้อเพิ่ม แค่นี้ก็จะตายอยู่แล้วขนไม่ไหว ถ้าไม่มียายเด็กนี่มาช่วยมีหวังกล้ามน่องต้องปูดเพราะเดินขึ้นลงบันไดหลายรอบเป็นแน่ พื้นที่หอพักนี่ก็กว้างมากเสียด้วยจากที่ประเมินดูน่าจะเป็นคฤหาสน์เก่าที่ไม่มีใครอยู่แล้วเลยดัดแปลงมาเป็นหอพัก"ฮึ่บ! อ่ะ เรียบร้อยแล้วจ้ะ เมื่อครู่ว่านปิดประตูรถให้พี่แล้วนะแต่ว่ายังไม่ได้ล็อกหรอก ว่านไม่มีกุญแจ" หญิงสาวพูดพลางวางกระสอบปุ๋ยที่ใส่ของเที่ยวสุดท้ายลงก่อนจะยกหลังมือซับเหงื่อบนกรอบหน้าด้วยท่าทางน่าเอ็นดู แก้มขึ้นเลือดฝาดเป็นสีชมพูเลย"อืม ขอบใจมาก""ไม่เป็นไรจ้าา ^^" แล้วก็ยิ้มจนตาหยี แก้มน่าหยิกฉิบ