جميع فصول : الفصل -الفصل 20

แจ็คพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เอวาร์เบี่ยงตัวหลบ หมุนตัวแล้วฟันมีดไปที่แขนเขาทว่าสร้างเพียงแผลถลอก เขาโกรธ พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง อีธานกระโจนออกมาจากเงามืดเพื่อประชิดตัวตามแผนที่คุยกันไว้“อย่าแตะเธอ!” เขาพุ่งเข้าต่อสู้ด้วยมือเปล่าชกและดันร่างฆาตกรให้ชะงัก แต่แจ็คแข็งแรงเกินคาด ร่างของเขาเหมือนสัตว์ป่า เอวาร์ต้องหมุนตัวหลบไปอีกทาง ขณะเดียวกันก็ผลักอีธานให้ออกห่าง เพื่อให้ตัวเองมีพื้นที่เคลื่อนไหว“ระวังตัว!” เธอตะโกนเสียงก้องในตรอกเปียก ฝนกระเซ็นทุกทิศทาง ทุกวินาทีช่างยาวนานเหมือนเป็นนาทีเอวาร์ใช้ความเคยชินเส้นทางตรอกที่สะสมมานาน เธอนำพาแจ็คเข้าใกล้ซอยแคบกจากนั้นจึงกระโดดหลบเข้ามุมด้านข้าง มือสั่น แต่สายตายังมั่นคง อีธานต่อสู้กับแจ็ค ทั้งสองเหมือนวงกลมไฟและน้ำ หลายต่อหลายครั้ง อีธานมีความคิดที่อยากจะยิงแจ๊คทิ้งไปให้จบๆ เพื่อให้เรื่องราวความวุ่นวายนี้ยุติลงเสียที แต่ทว่า คำสั่งที่เขาได้รับคือ การจับเป็น ซึ่งเป็นข้อจำกัดที่ทำให้เขาไม่สามารถทำตามใจได้และด้วยความที่อีธานห่วงหน้าพะวงหลัง เรื่องของเธอจึงทำให้ในบางจังหวะของการต่อสู้ เขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะไม่อาจลงมือได้อย่างเด็ดขาดจากเดิมที

เอวาร์ได้แต่หลบเลี่ยงอย่างหวุดหวิด ดวงตาของเธอสอดส่องกวาดไปตามกำแพงสุดทางหนีด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เอวาร์ตัดสินใจใช้ช่องทางที่ไม่มีใครคาดคิด เธอเลือกใช้ช่องที่ถูกทำไว้สำหรับให้สุนัขลอดผ่าน กำแพงอิฐเก่าเท่านั้น! เธอรีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว แล้วมุดผ่านช่องเล็กแคบนั้นไปอย่างทุลักทุเล การกระทำที่ไม่สง่างามนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอหลุดพ้นจากตรอกมืดทะลุออกสู่ถนนใหญ่ที่มีแสงสว่างและผู้คนได้อย่างหวุดหวิดทันทีที่ร่างของเอวาร์ทะลุพ้นช่องกำแพงออกมา เธอก็เผชิญหน้ากับความโกลาหลของถนนใหญ่ ท่ามกลาง เสียงหวีดหวิวและกึกก้องของรถม้าที่แล่นไปมาอย่างบ้าคลั่ง รถม้าคันหนึ่งแล่นเฉียดหน้าเธอไปเพียงหนึ่งศอก แรงลมปะทะจนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นและมีรอยฉีกขาดสะบัดอย่างรุนแรง ราวกับจะฉีกร่างเธอออกเป็นเสี่ยงๆ หยดเลือดสีเข้ม ไหลซึมออกจากบาดแผลที่ต้นแขน หยดลงสู่พื้นหินอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของเธอ ซีดเผือดจนแทบไร้สี ด้วยความหวาดกลัวและการเสียเลือดเธอรีบลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือทั้งหมด ร่างกายสั่นเทาแต่จิตใจเด็ดเดี่ยว เธอพยายามหลบสายตาของผู้คนที่มองมาด้วยความตกใจ กลืนความอับอายทั้งหมดลง ในใจของเธอมีเพียงเป้าหมาย

เอวาร์กัดริมฝีปากแน่น ก่อนที่คำพูดที่อัดอั้นในอกจะไหลออกมาเหมือนตะกอนที่ถูกอั้นไว้มาทั้งชีวิต “ฉันหนีความจนค่ะ หนีการขายตัว หนีความมืด หนีโลกที่ไม่มีใครยื่นมือให้ ฉันทำงานเก็บทุกเพนนี เพื่อหวังว่าจะมีเงินมากพอ จะได้มีทางเลือก”น้ำตาของเธอหยดลงบนหลังมือ เธอรีบเช็ดทิ้งอย่างหัวดื้อ “เงินมันสำคัญค่ะ เพราะมันทำให้คนไม่เหยียบเรา ไม่ข่มเหงเรา ไม่โยนเราเหมือนขยะ”อีธานวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เขาตั้งใจฟังสิ่งที่เธอเล่า มือหนาเลื่อนออกจากถ้วยน้ำชา วางมือใกล้มือเธอทว่าไม่แตะต้อง แต่ใกล้พอที่จะทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ลำพังอีกต่อไปแล้ว“เอวาร์” เขาเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน เสียงนั้นปลอบโยนและมั่นคง “คุณยังเด็กชีวิตของคุณยังไปได้อีกไกลมีเส้นทางและโอกาสดีๆ อีกมากมายที่คุณยังมองไม่เห็นในตอนนี้”เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำและชื้นไปด้วยน้ำตา “โอกาส?” เธอหัวเราะแผ่วๆ อย่างคนที่ไม่เชื่อในโลกนี้อีกแล้ว “ผู้หญิงอย่างฉันเหรอคะ จะเส้นทางและโอกาสดีๆ”อีธานยื่นข้อเสนอที่ไม่ได้เกิดจากความสงสาร แต่มาจาก ความเชื่อมั่นในศักยภาพของเธอ “ผมจะให้โอกาสคุณ” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ “ไม่ใช่เงินเพราะเงินหมดได้เสมอ แต่ผมจะให้สิ

เอวาร์ไม่รู้เลยว่าในขณะที่เธอกำลังจ้องซุปและสเต็กในจาน พยายามคิดอย่างจริงจังว่าถ้าเธอเป็นตำรวจ จะมีเงินมากพอไหมที่จะเลิกทำงานเสี่ยงตาย ทว่าอีกฟากหนึ่งของโต๊ะ ชายผู้เงียบขรึมกำลังจ้องเธอราวกับเธอเป็นภัยเงียบที่สุดเท่าที่ชีวิตเขาเคยพบ ภัยที่... เขาไม่อยากให้หายไปไหนเลยหลังมื้อเช้าในห้องทำงานของอีธาน แสงตะเกียงตั้งโต๊ะสีนวลส่องกระทบแฟ้มคดีหนาเตอะ บนปกเขียนด้วยลายมือหนักแน่นว่า”ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมไวท์แชปเพิล: แจ๊ค เดอะ ริปเปอร์ เป้าหมายที่คาดการณ์ถัดไป”อีธานยืนพิงโต๊ะ มือข้างหนึ่งจับเอกสาร อีกข้างซุกไว้ในกระเป๋ากางเกง เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยมัดกล้ามสีหน้าของชายหนุ่มดูเคร่งเครียด เอวาร์ยืนมองเขาแวบหนึ่งเธอคิดว่าชายคนนี้ไม่เหมือนตำรวจคนอื่น เขามีความอดทน และมีความตั้งใจที่จะปกป้องประชาชนโดยไม่รังเกียจต้นกำเนิดที่ต่ำต้อย“เอวาร์” เสียงเขานุ่ม แต่จริงจัง“คะ?” เธอเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางๆ ของเธอ ทำหัวใจของชายหนุ่มสั่นอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ“เธอคิดยังไงกับอนาคตของตัวเอง” คำถามอาจดูธรรมดา แต่สำหรับเธอมันเหมือนดาบที่แทงความจริงเข้ากลางอก“อนาคตของ

เสียงปืนดังสนั่นสองนัด 'ปัง! ปัง!' ดังลั่นไปทั่วตรอกแคบที่เต็มไปด้วยหมอก แจ็คกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูไม่ใช่เสียงมนุษย์ เสียงโอดครวญนั้นแสบแก้วหูและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอันป่าเถื่อนแจ๊คล้มลงตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นหินเปียกๆ เลือดสีดำคล้ำเริ่มไหลซึมออกจากแผลใหม่ที่ขา ผสมกับเลือดเก่าที่ไหลจากไหล่และแขน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงเอวาร์ที่หลุดจากเงื้อมมือของแจ็ค รีบวิ่งเข้าหาอีธานทันที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัวและตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด เธอเห็นอีธานล้มฟุบ เลือดไหลนองพื้นเป็นแอ่ง ลมหายใจชายหนุ่มขาดห้วงและแผ่วเบา“อีธาน! อีธาน ได้ยินฉันไหม! อย่าหลับนะ!” เธอพยายามโอบเขาไว้ในอ้อมแขนที่สั่นเทา สัมผัสความอุ่นชื้นและเหนียวเหนอะหนะของเลือด เธอกดบาดแผลที่สีข้างของเขาไว้แน่น ก่อนจะยิงปืนขึ้นฟ้าอีกหนึ่งนัดเพื่อส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ เสียงปืนนัดสุดท้ายดังลั่น ดึงความเงียบสงบออกจากตรอกมรณะ ในพริบตาเดียว แสงโคมและเสียงฝีเท้าหนักๆ ของตำรวจจำนวนมากก็วิ่งกรูกันเข้ามา พวกเขาล้อมพื้นที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะกรูเข้าควบคุมร่างของแจ๊คที่นอนโอดครวญจมกองเลือดเอวาร์ยังคงโอบร่างอีธานไว้แน่น เลือดของเขาย