جميع فصول : الفصل -الفصل 50

อีธานยืนมองเอวาร์เดินกลับไปเข้าแถว ท่ามกลางเสียงคนและแสงแดดอุ่น ร่างสูงของอีธานเหมือนยักษ์สงบนิ่ง แต่ในอกของเขาคือหัวใจของสัตว์ตัวน้อยที่กำลังหวงเจ้าของสุดชีวิต อีธานเดินตามเอวาร์ในสนามฝึก เสียงฝีเท้าดังก้องบนพื้นลานกว้างเป็นจังหวะหนักแน่นที่คุ้นเคย ตึง... ตึง... ตึง...แม้จะมีนักเรียนตำรวจนับร้อยเดินเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ แต่เอวาร์กลับรู้ทันทีว่าเสียงจังหวะหนักแน่นนั้นเป็นของใคร เธอไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองด้วยซ้ำ จังหวะฝีเท้าที่เหมือนสั่งได้ว่า “ยืนตรง!” “ระวังหลัง!” หรือ “มานี่!” นั้นมีเพียงอีธานคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้แบบนี้เอวาร์หัวเราะเบาๆ กับตัวเอง อย่างอดไม่ได้กับพฤติกรรมของเขา ก่อนจะหันหลังกลับอย่างตั้งใจ สายตาเธอพบกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังก้าวตามหลังเธอเป็นเงาตามตัว สีหน้าเขาเรียบเฉยก็จริงแต่สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ท่านอีธาน...” เธอยิ้มดวงตาเป็นประกายขี้เล่น ยกมือแตะกระเป๋าพาดไหล่ของเธออย่างเก้อเขิน “ท่านเดินเสียงดังไปหรือเปล่าคะ”อีธานชะงักหนึ่งจังหวะ หน้าแดงนิดๆ ด้วยความอายที่ถูกจับได้ แต่รีบแกล้งทำเสียงทุ้มเข้มเหมือนปกติ “ผมตั้งใจเดินตามเงียบๆ แล้วนะ” คน

“โอ๊ย! เขียนหวานเกินไปหรือเปล่านะ” แต่สุดท้ายก็พับจดหมายใส่ซองด้วยสีหน้าเขินจัดแล้วเดินไปที่กล่องส่งจดหมายของนักเรียนนายสิบตำรวจ เอวาร์พึมพำกับตัวเองหลังอ่านทวนประโยคสุดท้ายในจดหมายแก้มแดงระเรื่อราวกับโดนไฟจากเตาถ่าน เธอรีบพับกระดาษอย่างประณีต ยัดลงซองสีน้ำตาลอ่อน ก่อนจะปิดผนึกด้วยตราโรงเรียนนายสิบตำรวจ แม้จะส่งทุกวันแต่ไม่มีครั้งไหนที่เธอจะรู้สึกประหม่าน้อยลง“หย่อนเลยเอวาร์” จังหวะนั้นหัวใจเธอเต้นโครมครามเหมือนโดนสั่งซ้อมวิ่งสิบรอบสนาม เอวาร์รีบเดินจ้ำ ๆ ไปทางหอนอน รอบข้างมีนักเรียนนายสิบบางคนมองมาด้วยความสงสัยเพราะเจ้าตัวหน้าแดงผิดปกติ แต่เขาก็ทำเป็นไอแล้วเดินหนีทันทีเวลาสามทุ้มตรงของทุกวันนายไปรษณีย์จะเข้ามาตรวจตู้ เขาหยิบจดหมายใส่ช่องกระเป๋า ก่อนจะเดินออกจากอาคารคว้าจักรยานคู่ใจปั่นออกจากโรงเรียนด้วยความเร็วเกินกว่าที่ชายวัยหกสิบควรจะทำ เพราะเขารู้ดีว่า ผู้รับ คือใคร ชื่อ “พันตำรวจเอก อีธาน แฮร์โรว์” บนหน้าซองมีพลังมากพอให้ เขาต้องรีบส่ง อีธานนั่งอยู่ในห้องทำงาน เล่นปากกา สูดลมหายใจบ่อยจนรองสารวัตรที่นั่งข้างนอกเริ่มมองหน้ากัน“วันนี้ผู้การเดินวนเป็นสิบรอบแล้วเว้ย”“ปกติตอนประชุ

การเต้นรำครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การร่ายรำ เพื่อความสนุกสนาน แต่คือ คำมั่นสัญญาที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ส่วนตัว ของทั้งสองฝ่าย ดังนั้น “คู่เต้นรำ” จึงไม่ใช่แค่ผู้ร่วมเต้น... แต่เป็น 'คำมั่นเบาๆ' ระหว่างหัวใจ ที่ประกาศถึงความสำคัญของกันและกันต่อหน้าพยานแห่งเกียรติยศ โดยที่ไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาหลายปีก่อนตอนที่อีธานยังเป็นเพียงนักเรียนนายสิบ เขาเคยเข้าร่วมพิธีจบการศึกษาอย่างไม่ใส่ใจนัก มองมันเป็นเพียงขั้นตอนตามระเบียบก่อนออกประจำการ ไม่เคยรู้เลยว่าธรรมเนียม ‘คู่เต้นรำแรก’ นั้นมีความหมายลึกซึ้งเพียงใด เพราะในปีนั้นเขาไม่ได้เต้นรำกับใครเลยสักคน จนเพื่อนๆ ล้อเขาไม่หยุดมาจนถึงวันนี้ แต่ปีนี้กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิงก่อนก้าวเข้าสู่ห้องจัดงาน อีธานยืนนิ่งอยู่หลังฉากประตูไม้โอ๊ค สูทสีน้ำเงินกรมท่าถูกจัดอย่างเรียบร้อย แต่ลมหายใจกลับไม่เป็นจังหวะอย่างที่ควรจะเป็น เขาเผลอแตะปมเนกไทของตนเหมือนคนกำลังเตรียมใจมากกว่าตระเตรียมกาย เพราะปีนี้ เขารู้แล้วว่า คู่เต้นรำแรกคือการฝากหัวใจและหัวใจของเขาก็มีเจ้าของอยู่แล้ว ผู้ที่เขารอคอยด้วยความกระวนกระวายแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ ด้านหลังมีเสียงเพื่อนตำรวจดังข

อีธานหยุดยืนตรงหน้าเธอ เงาของพวกเขาถูกวาดทาบทับบนพื้นหินอ่อน เขาสูดลมหายใจลึก มือของเขาสั่นเล็กน้อยในกระเป๋าเพราะแหวนที่เขาเตรียมไว้รอการเผยโฉม ถึงเวลาแล้ว เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสถึงความเย็นของอากาศยามค่ำคืน แต่สายตาที่เขามองเธอ กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเปล่งประกาย ราวกับมีดวงดาวอยู่ในดวงตา“เอวาร์ครับ” เขาเรียกด้วยเสียงทุ้มอ่อน “มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยาก..”“อีธาน! ฟังฉันก่อนนะคะ” ยังไม่ทันที่อีธานจะได้เอ่ยจบประโยค เสียงแผ่วเบาของเขา ถูกเสียงสดใสของเอวาร์กลืนเนื้อความสำคัญไปเสียก่อน เธอยิ้มกว้างด้วยประกายความดีใจล้นหัวใจ“งานแรกหลังเรียนจบ เอวาร์ตอบรับคดีลักลอบปล่อยสารปนเปื้อนลงแม่น้ำเป็นการเริ่มงานในฐานะตำรวจพิสูจน์หลักฐานอย่างเต็มตัวค่ะ” เอวาร์มีความสุขจนดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่ได้ของขวัญล้ำค่า อีธานมองเธอ เขาไม่อยากทำให้เธอต้องกังวล เขาจึงกลืนคำขอแต่งงานลงคอ รอได้ขนาดนี้แล้ว… รออีกหน่อยจะเป็นอะไรไป เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ“ผมภูมิใจในตัวคุณมาก เอวาร์”ลานน้ำพุกลางสถาบันสวยงามเสริมให้บรรยากาศโดยรอบโรแมนติกยิ่งขึ้น ภายใต้แสงไฟสีทองที่สะท้อนบนผิวน้ำ คืนนี

ครูฝึกอ่านรายชื่อพลางรายงาน “นักเรียนนายสิบ เอวาร์ เอวลิน ฮาร์วูด” มือที่ถือรายงานของอีธานหยุดนิ่ง หางตาคมเบนไปทันที เหมือนสิงโตที่ได้กลิ่นลูกของตน นักเรียนนายสิบใหม่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งรายงานตัวท่านผู้การกล่าวต้อนรับน้ำเสียงเรียบลึก “คดีสารปนเปื้อนลำธารที่กำลังเป็นปัญหาอยู่ตอนนี้... ฉันจะเป็นคนพานักเรียนนายสิบชุดนี้ลงพื้นที่ด้วยตัวเอง จบการต้อนรับ”ครูฝึกอ้าปากค้าง ท่านผู้การจะลงมาดูแลนายสิบ? นี่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์! เอวาร์ก้มหน้าแต่ทว่ามุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเขาทำเพราะอะไรการลงพื้นที่ปฏิบัติราชการจริง ณ ลำธารที่ได้รับผลกระทบจากสารปนเปื้อน ลำธารสายนั้นขุ่นมัวด้วยสารปนเปื้อน น้ำมีสีเทาอ่อนและมีกลิ่นฉุนของสารเคมีปะปนกับกลิ่นดินโคลน พื้นดินโดยรอบเปียกแฉะและลื่น นักเรียนนายสิบใหม่จำนวนมากกำลังทำงานอย่างอลหม่าน ทุกคนในชุดเครื่องแบบภาคสนามเปรอะเปื้อนคราบโคลน บางคนกำลังก้มๆ เงยๆ ใช้เครื่องมือเก็บตัวอย่างน้ำอย่างงุ่มง่าม บางคนก็ถกเถียงกันเรื่องวิธีบันทึกข้อมูล ความวุ่นวายและความตื่นเต้นกับงานจริงครั้งแรกทำให้พื้นที่ริมลำธารเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกเอวาร์ใน