جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เธอเคยได้ยินตำนานของเมืองนี้จากนักข่าวเฒ่าคนหนึ่ง “ริเวอร์เดลโคฟเป็นเมืองที่หลบความจริงทุกอย่าง แต่ก็เปิดเผยหัวใจของทุกคนที่ก้าวเข้าไป” ที่นั่นเคยเป็นเมืองที่ก่อตั้งโดยตระกูลใหญ่ผู้คุ้มครองลุ่มน้ำตอนใต้ของอังกฤษ สืบทอดกันมาหลายชั่วคน จนคนในเมืองเล่ากันว่า “แม้แต่สายลมก็ยังเคารพตระกูลนี้”เอวาร์ในร่าง ชายหนุ่มผอมสูง ใส่ชุดผ้าวูลสีดำสนิท คอเสื้อปิดสูงปกปิดลำคอ ผมยาวถูกเก็บแน่นใต้หมวกทรงกว้าง ก้าวลงจากรถม้า หัวใจเต้นเร็วเล็กน้อย จากความตื่นเต้นและความกังวลที่พยายามเก็บซ่อนอยู่ใต้สายตานิ่งเรียบแบบชายหนุ่ม วันนี้เธอต้องทำเรื่องสำคัญที่สุด คือการลงทะเบียนผู้พำนักใหม่ในเมืองตามกฎหมายของริเวอร์เดลโคฟ ผู้ที่รับผิดชอบฝ่ายทะเบียนสำมะโน คือ ผู้ถือครองที่ดินรายใหญ่ที่สุด ซึ่งคฤหาสน์ของพวกเขาตั้งอยู่บนเนินเหนือเมือง ร่มไม้ใหญ่เรียงตามถนนหินกรวดราวกับกำลังนำทางผู้มาเยือนเข้าสู่ดินแดนอีกโลกหนึ่ง รถม้าของทางการเมืองริเวอร์เดลโคฟแล่นช้าๆ บนถนนลูกรังที่ตัดผ่านทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อน เสียงเกวียนจากร้านค้าริมทางดังเป็นจังหวะ สลับกับเสียงลำธารที่ไหลอยู่ไม่ไกล เอวาร์มองภาพทั้งหมดอย่างตื่นตา แต่ก็ซ่อนความระแวงไ

ความตลกร้ายคือเอวาร์ตั้งใจมาที่นี่เพื่อพยายามลืมอีธานและเริ่มต้นชีวิตใหม่ทว่าโชคชะตากลับผลักให้เธอเข้าสู่ใจกลางครอบครัวเขา และที่สำคัญทุกย่างก้าวของเธอ ถูกจับตามองโดยดยุคไคออสและดัชเชสเซราฟีนาที่กำลังสืบเรื่องราวความรักของลูกชายตัวเองอย่างเงียบเชียบกลิ่นหอมของอาหารหลากชนิดลอยอบอวล อาหารมากมายถูกจัดวางราวกับงานเลี้ยงต้อนรับคนสำคัญ สเต๊กเนื้อวากิวซอสไวน์แดง ขาหมูอบเครื่องเทศยุโรป สตูว์เนื้อกวางป่าที่ตุ๋นจนเนื้อนุ่มแทบละลายในลิ้น พายเนื้อบดอบชีส กลิ่นชีสละมุนชวนให้ท้องร้อง ซุปกระดูกวัวต้มใสโรยผักชีฝรั่งนิดๆ เสิร์ฟคู่กับ มันบดเนยสด ขนมปังอบโฮมเมด และ ไวน์แดงอ่อนๆ สำหรับสุภาพบุรุษผู้ใหญ่ เนื่องจากทั้งสองท่านต่างทราบมานานแล้วว่าเด็กสาวคนนี้ “ชอบเนื้อ” เป็นพิเศษเอวาร์ทำตัวไม่ถูก เธอนั่งหลังตรง ก้มหน้ามองจานตัวเองอย่างเก้อเขิน ทว่าเจ้าเมืองรองกลับหัวเราะอย่างเอ็นดู รอยยิ้มของท่านอ่อนโยนและจริงใจมากกว่าครั้งแรกที่พบกันต่อหน้านายนายทะเบียนเสียอีก“ข้ารู้มาว่าเจ้ามีฝีมือด้านการวิเคราะห์แผนที่อย่างยอดเยี่ยม” เอ่ยพลางยกไวน์ขึ้นจิบเบาๆ “ไม่ใช่ใครก็ทำได้หรอก โดยเฉพาะเด็กสาวตัวเล็กเพียงนี้ เจ้าฝึกจ

“เด็กคนนั้นดื้อเหมือนแม่ของเขา” เอวาร์เงียบเพื่อรอฟัง ดยุกไคออสมองตาเธอ แต่ครั้งนี้ไร้ซึ้งความเข้มงวด มีเพียงความรู้สึกขอบคุณที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ“ฉันได้ยินว่าเธอช่วยลูกชายฉันสืบคดี” ดยุกไคออสพูดช้า ๆ ชัด ๆ“เธอเกือบตายหลายครั้ง เพราะฆาตกรเลือดเย็นคนนั้น” เอวาร์กลืนน้ำลาย“มันเป็นหน้าที่ของฉันค่ะ ฉันเป็นนักข่าว”“ไม่” ดยุกไคออสพูดทันที เสียงทุ้มนุ่มลง “นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เด็กสาวอายุสิบเก้าควรเสี่ยงชีวิตในตรอกที่มีฆาตกรท่องเที่ยวอยู่ทุกคืน” เอวาร์เงียบไป ดยุกไคออสขยับตัวเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเจือความอบอุ่นแผ่ว ๆ ซึ่งเอวาร์ไม่เคยได้รับจากผู้ใหญ่คนไหนมาก่อน“เธอมีไฟ มีสมอง มีความพยายาม มีคุณสมบัติที่เด็กหลายคนไม่มี แม้จะเรียนในโรงเรียนดีที่สุดในเมืองหลวง” ดยุกไคออสมองลึกเข้าไปในดวงตาเธอ“เธอช่วยอีธานไว้มากกว่าที่เขาจะยอมพูดเสียอีก” เอวาร์ก้มหน้า น้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว“ฉัน…” เธอพยายามห้ามเสียงสั่น“ฉันแค่…ไม่อยากให้เขาตาย” ดยุกไคออสนิ่งไปชั่ววินาที มุมปากยกขึ้นอย่างอบอุ่นที่สุดเท่าที่ชายผู้ทรงอำนาจคนหนึ่งจะทำได้“เห็นไหมล่ะ นั่นแหละเหตุผลที่ฉันเรียกมาคุย” ดยุกไคออสลุกจากโต๊ะ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ“เ

“ดัชเชสเซราฟีนา! ผมไม่ได้!” เอวาร์หัวเราะออกมาเบา ๆ แบบไม่ทันคิด ดัชเชสเซราฟีนาหันกลับมายิ้ม“คืนนี้ค้างที่นี่เถอะลูก แม่อยากมีลูกสาวนอนคุยด้วยบ้าง คฤหสาน์หลังนี้มีแต่ผู้ชายหัวดื้อ” เอวาร์หน้าแดงนิด ๆ ไม่เคยมีใครเรียกเธอว่า “ลูกสาว” เช่นนี้มาก่อน“เอ่อ…จะไม่เป็นการรบกวนท่านหรือคะ?” ดัชเชสเซราฟีนาส่ายหน้าเบา ๆ“รบกวนอะไรล่ะ แม่ดีใจด้วยซ้ำ” ก่อนที่เอวาร์จะตอบ อีธานรีบพูดเสียงดังกลบอย่างร้อนรน“ไม่! เอ่อ หมายถึง วันนี้ผมหิวครับดัชเชสเซราฟีนา ขอ…เอ่อ…จัดมื้อค่ำเพิ่มสำหรับผมด้วยครับ!” ดัชเชสเซราฟีนาหรี่ตา“อ๋อ…พอเอวาร์จะร่วมโต๊ะด้วยก็หิวน่าดูเชียว?”“ดัชเชสเซราฟีนา!” อีธานหน้าแดงจัด เอวาร์อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง หัวใจเธอเต้นอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน“ดัชเชสเซราฟีนา ช่างอ่อนโยนจริง ๆ ค่ะ” เอวาร์เผลอพูดด้วยใจจริง“เอวาร์ไม่ได้เห็นภาพครอบครัวแบบนี้มานานแล้วค่ะ” ดัชเชสเซราฟีนาเดินเข้ามาแตะไหล่เธอเบา ๆ“เอวาร์คืนนี้ ลูกคือแขกคนสำคัญของคฤหาสน์หลังนี้” อีธานแอบมองรอยยิ้มของเธอ ช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามเสียจริงหลังจากดัชเชสเซราฟีนาออกไป เอวาร์นั่งบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง เธอเงยหน้าขึ้

เอวาร์หลุดหัวเราะออกมาในลำคออย่างเขินอาย ทั้งที่อยู่เพียงลำพัง “อะไรกัน... แค่คิดถึงเขาก็หน้าร้อนแล้วหรือ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เธอขัดตัวต่ออย่างอ้อยอิ่ง ราวกับอยากให้เวลานี้ยืดยาวขึ้น ด้วยหัวใจที่ยังคิดถึงใครบางคนเมื่ออาบเสร็จ เธอซับตัวกับผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มสีกุหลาบจาง ก่อนสวมชุดนอนที่ดัชเชสเซราฟีนาพาเตรียมไว้ให้ ผ้าเนื้อดีเบาสบายนุ่มราวกับอ้อมกอดแห่งความห่วงใย คืนนั้นเอวาร์ล้มตัวลงบนเตียงนุ่ม สายตาค่อยๆ หลับ แต่ความอบอุ่นจากอาหารเย็น เสียงหัวเราะ และสายตาอีธาน ยังคงอยู่ข้างเธอเหมือนผ้าห่มอีกผืนหนึ่งหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปราวกับเป็นช่วงเวลาที่ถูกเร่งให้หมุนเร็วขึ้นสำหรับเอวาร์ ผู้กองอีธาน ฮาร์โรว์ถอดสายประคองแขนออกแล้ว ท่วงท่าของชายหนุ่มกลับมาดูแข็งแรงเกือบเป็นปกติ เขาฝึกดาบทุกเช้าจนเหงื่อไหลท่วมเรือนกาย เสียงดาบเฉือนลมและจังหวะก้าวเท้าของเขา คุ้นหูเอวาร์เสียจนเธอสามารถหลับตาแล้วรู้ได้ว่า วันนี้เขาเหวี่ยงจากซ้ายหรือสับลงจากมุมไหน แต่ทว่าเรื่องที่น่าประหลาดใจกว่าคือนับตั้งแต่คืนแรกที่มาถึงคฤหาสน์ เธอก็ยังไม่ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านที่ซื้อไว้ในเมืองริเวอร์เดลโคฟแม้แต่ก้าวเดียว เพราะถูกดัช