All Chapters of The Girl Who Wore a Boy’s Shadow เด็กชายในเงาของเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

ภายในชั้นล่างโถงทางเดินยาวมีพื้นกระเบื้องลายหมากรุกขาวดำ ผนังติดประกาศหมายจับ ป้ายประกาศเตือน และรายชื่อผู้สูญหาย โต๊ะเวรยามทำจากไม้เข้ม มีหมึกดำ ขนนก และสมุดบันทึกเล่มหนาวางอยู่ เสียงโทรเลขดังสะท้อนเป็นระยะ ด้านหลังอาคารคือโรงเก็บม้าและรถม้าเจ้าหน้าที่ ห้องขังเก่า ๆ ทำจากเหล็กหนา บางซี่สนิมเริ่มจับ กลิ่นเหล็ก กลิ่นถ่านจากโรงตีเหล็กของเจ้าหน้าที่สืบสวนลอยอ่อน ๆ อยู่ตลอดสำนักงานหนังสือพิมพ์รุ่งอรุณโครนิคัล ตั้งอยู่บนถนนสายรองอันเงียบสงบ ใกล้ย่านตลาดเช้าที่คึกคัก กลิ่นขนมปังอบใหม่และเสียงผู้คนยามเช้าลอยปะปนกลิ่นหมึกพิมพ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ราวกับทุกเช้ากำลังเริ่มต้นด้วยเรื่องราวใหม่ที่รอถูกบันทึกลงบนกระดาษ อาคารสูงสองชั้นครึ่งสร้างด้วยอิฐสีเทาเข้ม หลังคาทรงจั่วสูงมุงกระเบื้อง เสียงเครื่องพิมพ์กลไกดัง ครึ่ก ครึ่ก! แม้จะยืนอยู่นอกอาคาร ทุกเช้าของวันจะมีเด็กหนุ่มยืนรอรับกองหนังสือพิมพ์เพื่อไปขายตามมุมถนน ป้ายไม้เหนือประตูเขียนว่า THE LONDON DAILY CHRONICLEเมื่อเดินเข้าไปในอาคาร กลิ่นหมึกพิมพ์สด ๆ และกระดาษใหม่ลอยแรงจนรู้สึกเฉพาะตัว โต๊ะทำงานเรียงกันแน่นเต็มพื้นที่ แต่ละโต๊ะมีแผ่นขน

บาดแผลที่ “ลึกเกินกว่าขี้เมาจะโดนแค่แทง” จากการตรวจศพโดยแพทย์เวร แผลที่ลำคอนั้นไม่ใช่การแทงแบบคนเมาธรรมดาทะเลาะกัน แต่เป็นการ “กรีด” อย่างแม่นยำ ลึกเป็นเส้นตรง ระดับแรงสม่ำเสมอราวกับใช้มีดสำหรับงานเฉือนชิ้นเนื้อชั้นดีนักข่าวหนุ่มกล่าวว่า “ถ้าเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เขาคงทำแผลแบบนี้ไม่ได้ นี่! คือฝีมือของคนที่เคยจับมีดมาก่อนและมีความใจเย็นน่ากลัวในระหว่างลงมือ”ตรอกเกิดเหตุถูกเลือก ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ตามข้อมูลที่เด็กหนุ่มเก็บมาจากคนในท้องถิ่น ตรอกที่พบศพขึ้นชื่อเรื่อง “เสียงดังยามดึก” เพราะอยู่หลังโรงเตี๊ยมหลายแห่ง นั่นหมายความว่าหากมีเสียงขว้างขวดหรือทะเลาะกัน จะไม่มีใครเอะใจกับ “เสียงความตาย” ที่เกิดขึ้นเลย เป็นการเลือกสถานที่อย่างเจาะจง ไม่ใช่การลงมือสุ่มวู่วามแจ็คกำลัง “ส่งข้อความ” ศพถูกจัดวางให้มองเห็นได้ง่าย เหมือนตั้งใจให้ค้นพบ เหมือนกำลังประกาศว่าเขายังอยู่และพร้อมลงมืออีกเมื่อไหร่ก็ได้ นักข่าวหนุ่มให้ความเห็นว่า “นี่! ไม่ใช่ฆาตกรที่ต้องการซ่อนศพแต่เป็นคนที่ต้องการให้เราเห็นต้องการให้ลอนดอนรู้ว่าความกลัวคืออาวุธของเขา”ตำรวจเริ่มประสานกับหัวหน้าแผนกพิเศษ เจ้าหน้าที่ระ

ร่างสูงใหญ่ของชายผู้สวมหมวกดึงต่ำปิดหน้า เสื้อโค้ทยาวสีกาแฟเปียกน้ำฝนชื้น เขายืนเฉยแต่เฉยแบบผิดธรรมชาติ ผิดมนุษย์ ผิดวิธีหายใจ นี่! คือเขา แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ ฆาตกรที่ทั้งลอนดอนหวาดกลัวเอวาร์ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ถ้าเธอขยับ เขาอาจ “เลือก” เธอเป็นเหยื่อรายต่อไปทันที ด้านหลังเธอมีเพียงตรอกตัน ด้านหน้ามีฆาตกรที่ยืนราวกับกำลังฟังลมหายใจของเธอหญิงโสเภณีอีกสองคนที่เดินอยู่ไม่ไกลต่างส่งสัญญาณให้กันแล้วค่อย ๆ ถอยหนี แต่เอวาร์ติดในระยะที่ถอยไม่ได้ เธอกะลมหายใจพยายามคิดหาเส้นทางหนี แต่ก่อนจะได้ก้าวไป กึก…กึก…กึก เสียงรองเท้าพื้นนิ่มดังเบา ๆ เข้ามาทางด้านซ้ายเอวาร์สะดุ้ง เธอจำเสียงนี้ได้ คุณตำรวจ แต่เขาไม่ควรมา ไม่ตอนนี้เธออยู่ในคราบโสเภณีที่ไม่มีทางอธิบายฆาตกรหันศีรษะเพียงเล็กน้อยไปทางเสียงเท้าของอีธาน เพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาเขาเบี่ยงออก เอวาร์ก็ใช้โอกาสนั้นพุ่งหลบเงาด้านข้าง ทิ้งร่างออกจากระยะตาย เธอตั้งใจจะหนีไปยังเสาตะเกียงอีกฝั่งหนึ่งที่มีคนพลุกพล่านกว่าแต่ยังไม่ทันก้าว มือใหญ่เย็นเฉียบของฆาตกรก็เอื้อมมาคว้าชายกระโปรงเธอไว้แน่น“อ๊ะ!” เอวาร์เกือบกรีดร้องด้วยความตกใจ แต่เสียงในลำคอถู

“คุณเข้าใกล้มันได้จริงหรือ?” น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำ แต่เต็มไปด้วยความเข้มข้นฝนตกหนักหมอกยามดึกหนาทึบยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เอวาร์พาอีธานเข้ามาหลบในโกดังเก่า สายตาของเขาจับจ้องครึ่งกระโปรงที่ขาดในมือ ทุกรอยฉีก ทุกเส้นด้าย“นี่! อาจเป็นเบาะแสสำคัญ มันชี้ว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อความบันเทิง หรือแค่ปลอมตัว” เขาพูดเสียงต่ำ มือสั่นเล็กน้อยขณะจับผ้าครึ่งนั้นเอวาร์สบตาเขาไม่กะพริบ “ใช่ ฉันต้องเข้าไปเสี่ยงตายเพื่อหาความจริง” เสียงเธอสั่น แต่ความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ลึกจนมองเห็นได้ผ่านแววตา เขาใช้คำว่าเบาะแสนั้นหมายความว่าเขาคิดจะจับกุมเธอด้วยหรือเปล่า“คุณยังหายใจอยู่ใช่ไหม?” เสียงของอีธานแผ่วต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ แต่ความหนักแน่นในดวงตาของเขาเหมือนคำถามที่แทงลึกกว่าแค่ความเป็นห่วง มันคือคำถามที่ต้องการ “ความจริงทั้งหมด” จากเธอเอวาร์ยืนหอบ ริมฝีปากสั่นจากความหนาวและความกลัวปนกัน แต่หัวใจกลับเต้นแรงเพราะแววตาของเขา ฝนพรำลงที่ข้างแก้มของเธอผสมกับเศษเลือดแห้ง ความร้อนจากการต่อสู้ยังคงอยู่ที่ฝ่ามือเธอพยักหน้าเบา ๆ “ฉันยังไหวค่ะ” อีธานมองลึกลงในดวงตาคู่สวยลึกจนเธอรู้สึกเหมือนเขาเห็นทุกความลับในหัวใจ ทุกโ