คุณย่าฮั่วสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงดูตกใจขึ้นมาเล็กน้อย“หว่านหว่าน เธอเป็นอะไรไป?”“อยู่ดี ๆ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ? มีใครรังแกเธออีกเหรอ?”“เปล่า…ไม่มีค่ะ”ซ่งหว่านรีบยกมือเช็ดน้ำตา ส่ายหน้า พยายามฝืนทำตัวให้ดูสงบ“แค่เห็นคุณย่าเสียใจ ฉันก็เลยรู้สึกไม่สบายใจตามไปด้วยนิดหน่อย อย่าคิดมากนะคะ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”เธอไม่กล้ามองรูปใบนั้นอีกเธอกลัวว่าจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่ฮั่วซือเหนียนยืนอยู่ด้านข้าง เห็นปฏิกิริยาของซ่งหว่านทั้งหมดเต็มตาตอนที่เธอเห็นรูปของพี่ชาย สีหน้าที่ชะงักไปชั่วขณะนั้น รวมถึงน้ำตาที่จู่ ๆ ก็ไหลออกมา ล้วนดูมีความแปลกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกหรือว่า…เธอรู้จักพี่ใหญ่?ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เขาก็กดมันลงไปทันทีเป็นไปไม่ได้!คงเป็นเพราะเธอคิดถึงพ่อแม่ที่จากไปแล้วก็เท่านั้นพี่ใหญ่กับเธอจะไปมีอะไรเกี่ยวข้องกันได้ยังไง?ซ่งหว่านประคองคุณย่าฮั่วลงไปชั้นล่างเธอแกะกล่องขนมที่นำมา หยิบชิ้นเล็ก ๆ แล้วยื่นไปให้คุณย่าฮั่ว“คุณย่า ฉันซื้อขนมที่ย่าชอบมา ยังอุ่น ๆ อยู่ ลองชิมหน่อยนะคะ”คุณย่าฮั่วมองความเป็นห่วงในแววตาของเธอ สุดท้ายก็ยอมอ้าปากกัดขนม
Baca selengkapnya
Masuk
