Lahat ng Kabanata ng ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Kabanata 81 - Kabanata 90

หลุมศพที่อยู่ข้าง ๆ มีรูปถ่ายขาวดำฝังอยู่บนป้ายหลุมศพหนึ่งใบชายหนุ่มในรูปถ่ายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว คิ้วตาอ่อนโยน ใบหน้าผ่อนคลาย และมุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆใบหน้านั้นเหมือนฮั่วซือเหนียนทุกกระเบียดนิ้ว!สันจมูกที่โด่งตรงเหมือนกัน แนวกรามคมชัดแบบเดียวกัน แม้แต่ไฝจาง ๆ ที่ใบหู ตำแหน่งก็ตรงกันทุกกระเบียดนิ้วชื่อที่สลักอยู่บนป้ายหลุมศพถูกแกะลึกลงไปอย่างชัดเจนฮั่วซือเหยาปีเกิดและปีที่เสียชีวิตที่ระบุไว้บนป้ายหลุมศพบอกว่า เขาเสียชีวิตมาแล้วเจ็ดปีลมหายใจของซ่งหว่านหยุดชะงักกะทันหัน ราวกับว่าเลือดทั้งร่างแข็งตัวขึ้นในชั่วพริบตาฮั่วซือเหยา… ฮั่วซือเหนียน…ชื่อสองชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ก่อนจะเหมือนพุ่งชนประตูบานหนึ่งในความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้นานจนเปิดออกอย่างกะทันหันเมื่อเจ็ดปีก่อนตอนนั้นเธอเพิ่งสูญเสียพ่อแม่ไปโลกทั้งใบเหมือนถูกควักหายไปอย่างโหดร้าย เหลือเพียงความมืดมิดที่ไร้ขอบเขตเธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรงทุกวันสถานที่เดียวที่เธอไปคือการนั่งอยู่หน้าหลุมศพของพ่อแม่และร้องไห้มันเป็นบ่ายวันหนึ่งที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังแบบนั้นมือที่เห็นข้อกระดูกชัดเจนข้างหนึ่งยื

“ฉันไม่เป็นไร”ซ่งหว่านลุกขึ้นยืน เสียงเรียบสงบราวกับผืนน้ำที่นิ่งสนิทเธอถือหมอนกับผ้าห่ม แล้วเดินไปยังห้องรับรองข้าง ๆ“ฉันเหนื่อยแล้ว ขอนอนก่อนนะ”ฮั่วซือเหนียนนั่งอยู่ขอบเตียง มองแผ่นหลังของเธอที่หายลับไปตรงประตู คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยสายตาที่ซ่งหว่านมองเขาเมื่อครู่ เย็นชากว่าตอนมองคนแปลกหน้าเสียอีกในสายตานั้นไม่มีทั้งความเกลียด ไม่มีทั้งความคับแค้น มีเพียงความว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิงราวกับว่าการแต่งงานสี่ปีระหว่างพวกเขา ไม่เคยมีอยู่จริงเลยคืนนั้น ฮั่วซือเหนียนนอนหลับไม่ค่อยสนิทเป็นพิเศษห้องรับรองไม่มีห้องน้ำเขาได้ยินเสียงซ่งหว่านลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำตอนดึกเสียงแผ่วเบานั้นเหมือนขนนกที่คอยเกาอยู่ในใจเขา ทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเช้าวันถัดมาซ่งหว่านเดินเข้ามาในห้องอาหาร พร้อมกับรอยคล้ำใต้ตาจาง ๆคุณย่าฮั่วนั่งอยู่ด้านข้าง“หว่านหว่าน ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย ทำไมหน้าดูโทรมขนาดนี้ ฮั่วซือเหนียนไอ้เด็กนั่นทำให้เธอโกรธอีกแล้วหรือเปล่า?”“เปล่าค่ะคุณย่า”ซ่งหว่านหยิบขนมปังปิ้งขึ้นมาหนึ่งแผ่น น้ำเสียงเป็นธรรมชาติราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป“เมื่อ

หลินเสี่ยวตาเป็นประกายขึ้นมาทันที และมีกำลังใจขึ้นมาในพริบตา“จริงเหรอ?”ซ่งหว่านพยักหน้า“แน่นอน”พอเห็นรอยยิ้มที่กลับมาสดใสของเธออีกครั้ง ซ่งหว่านก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย“ไปพักสักหน่อยเถอะ บ่ายนี้ยังมีงานให้ยุ่งอีกเยอะ”หลินเสี่ยวหยิบแก้วน้ำขึ้นมา“พี่ซ่งหว่าน เดี๋ยวฉันไปช่วยรินน้ำมาให้ค่ะ”เมื่อเห็นแววตาที่จริงจังของหลินเสี่ยวจู่ ๆ ซ่งหว่านก็รู้สึกว่า หากมีผู้ช่วยอยู่ข้างกาย ก็คงช่วยแบ่งเบาความกังวลไปได้ไม่น้อยบ่ายวันศุกร์ห้องทำงานประธานของฮั่วซื่อ กรุ๊ปซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา ในมือถือถุงช้อปปิ้งสองใบที่พิมพ์ลายแมวการ์ตูนอยู่“เหมียว”ลูกแมวสีส้มอ้วนป้อมตัวหนึ่ง กระโดดลงมาจากโซฟา แล้วส่ายหางเดินเข้าไปถูขากางเกงของเธออย่างออดอ้อน“ดูสิ รู้ใช่ไหมว่าฉันเอาของอร่อยมาให้แกแล้ว?”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มพลางก้มตัวลง หยิบอาหารแมวนำเข้าแบบกระป๋องกับขนมแมวเลียออกมาจากถุง“ซือเหนียน ฉันซื้อขนมใหม่ให้เสี่ยวจวี๋แล้วก็เครื่องให้น้ำอัตโนมัติมาให้ด้วย อันก่อนเหมือนจะรั่วนิดหน่อย”ฮั่วซือเหนียนกำลังก้มหน้าตรวจอนุมัติเอกสารอยู่“ของฟรีซดรายที่ซื้อครั้งก่อนยังไม

“แค่ขั้นตอนการหย่าค่อนข้างซับซ้อน ยังต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย”ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจเธอกลับรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกก็จริง ผู้หญิงแบบไหนล่ะฮั่วซือเหนียนจะหาไม่ได้ แล้วทำไมต้องมองเธอเป็นพิเศษด้วยล่ะ?บางครั้งการตามใจและความเอ็นดูเป็นพิเศษที่เขามีให้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่จริงเลย“เร็วที่สุดนี่คือเมื่อไหร่?”ซูลี่เจวียนคีบซี่โครงหมูพะโล้ชิ้นหนึ่งใส่ลงในจานของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน“ผู้หญิงมีช่วงวัยสาวอยู่เพียงไม่กี่ปี จะมีเวลามานั่งรอเปล่า ๆ ได้ที่ไหนกัน”“ถ้าจะให้ฉันว่า เธอลองหาทางตั้งท้องสักคนดีกว่า ถ้ามีเลือดเนื้อของตระกูลฮั่วแล้ว ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีสถานะอีกเหรอ? ถึงตอนนั้นต่อให้คุณย่าฮั่วไม่ชอบเธอแค่ไหน ก็ต้องเห็นแก่เหลนแล้วยอมรับเธออยู่ดี”หน้าของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนแดงขึ้นพรึ่บทันทีเธอโต้กลับโดยสัญชาตญาณ“แม่ แบบนั้นจะได้ยังไง……”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”ซูลี่เจวียนจ้องเธอเขม็งทีหนึ่ง“พวกเธออยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ตั้งท้องเด็กสักคนก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ? พอมีลูกไว้ข้างกาย เธอก็จะมีไพ่ไว้ต่อรองกับคุณย่าฮั่วได้”ซ่งเหลียงเป่ยก็พยักหน้าเห็นด้วย“แม่แกพูดถูก มีคนตั

เธอหันกลับไป แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับดวงตาของฮั่วซือเหนียนที่ลึกจนยากจะอ่านออกซ่งหว่านขมวดคิ้ว“คุณทำอะไร？”“ซ่งหว่าน”น้ำเสียงของฮั่วซือเหนียนทุ้มต่ำ แฝงความโกรธที่ถูกกดข่มไว้“พวกเรายังไม่ได้หย่ากัน ให้ผู้ชายคนอื่นมาส่งคุณที่คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว แถมตอนลงรถยังส่งสายตาให้กัน คุณคิดว่าเหมาะสมแล้วเหรอ？”แรงที่มือของเขาไม่ได้หนักมาก แต่แฝงความแข็งกร้าวที่ไม่ยอมให้เธอดิ้นหลุดได้ซ่งหว่านพยายามสะบัดมือออก แต่ไม่หลุด น้ำเสียงของเธอจึงเย็นชาลงทันที“ฉันเรียกรถไม่ได้ รุ่นพี่แค่ขับรถผ่านทางนี้ เลยแวะมาส่งฉันเฉย ๆ ที่ไหนกันที่เรียกว่าส่งสายตาให้กัน? ฮั่วซือเหนียน คุณคิดมากเกินไปหรือเปล่า”“ทางผ่านงั้นเหรอ?”ฮั่วซือเหนียนกระตุกมุมปากเล็กน้อย แววประชดประชันแทบจะล้นออกมา“จากหมิงรุ่ยไบโอถึงที่นี่ ต้องข้ามไปเกือบครึ่งเมือง แบบนี้เรียกว่าผ่านทางเดียวกันเหรอ?”“คุณ!”ซ่งหว่านโกรธจนพูดไม่ออก“ฉันไม่มีเวลามาเถียงเรื่องพวกนี้กับคุณ คุณย่ายังรอฉันอยู่”“จะเอาขนมที่คุณไปซื้อกับผู้ชายคนอื่นมาให้เธออึดอัดเหรอ?”สายตาของฮั่วซือเหนียนกวาดไปที่กล่องขนมในมือของเธอ“คุณไม่กลัวเหรอว่า ถ้าคุณย่าฮั่วเห็