All Chapters of ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Chapter 41 - Chapter 50

100 Chapters

บทที่ 41

สวีจื่อหมิงยกมือดันแว่นขึ้นเล็กน้อย“พวกเธออย่าคิดกันไปเองนะ ฉันยังไม่มีแฟน”“ว้าว! งั้นประธานสวีชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ?”พนักงานสาวโสดหลายคนดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีสายตาของสวีจื่อหมิงกวาดไปทางซ่งหว่านที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่ตั้งใจเขากระแอมเบา ๆ“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เพียงแต่…ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมเป็นแฟนฉันหรือเปล่า”ประโยคนี้ทำให้ทุกคนในห้องอยากรู้ขึ้นมาทันที“โอ้พระเจ้า! ผู้หญิงแบบไหนกัน ถึงขนาดยังไม่สนใจประธานสวีของพวกเรา?”“ถ้าเป็นฉันนะ คงรีบคุกเข่าตอบตกลงทันทีแล้ว!”“ประธานสวี รีบบอกหน่อยสิ เป็นคนที่พวกเรารู้จักไหม?”“เลิกประชุม!”สวีจื่อหมิงใช้เพียงสองคำ ตัดความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนทันทีการประชุมจบลง ทุกคนทยอยออกจากห้องประชุมซ่งหว่านเพิ่งเดินออกจากห้องประชุม ก็ถูกสวีจื่อหมิงเรียกไว้“หว่านหว่าน ทริปพักผ่อนสุดสัปดาห์นี้ เธอต้องมานะ”ซ่งหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“ฉันอาจจะ…”เธอไม่ค่อยชอบไปในที่ที่มีคนเยอะ ๆโดยเฉพาะที่นั่นมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีของเธออยู่“นี่เป็นกิจกรรมทีมครั้งแรกตั้งแต่เธอเข้าบริษัท ถือว่าไปพักผ่อนผ่อนคลายก็แล้วกัน”ซ่งหว่านเงยหน้าขึ้น สบ
Read more

บทที่ 42

ถ้าเธอเกิดทำอะไรพลาดขึ้นมา คุณย่าฮั่วกลับไปแล้วคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ฮั่วซือเหนียนหันตัวว่ายน้ำกลับไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่คลื่นลูกใหม่จะซัดเข้ามา เขาก็คว้าเอวเธอไว้ทันที“แค่ก ๆ… ซือเหนียน…”เธอสำลักจนหน้าแดงก่ำ แต่ยังคงจับแขนของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ฉันเรียกคุณ… แต่คุณไม่… ฉันนึกว่า…”หยดน้ำใสไหลลงมาตามขนตาของเธอ แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำทะเลหรือน้ำตาร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งเจอกับความตกใจอย่างหนัก“ยัยโง่”เขาทำหน้าบึ้งด้วยสีหน้าเย็นชา ลากเธอขึ้นไปบนฝั่ง“ว่ายน้ำไม่เป็น แล้วจะกระโดดลงทะเลทำไม?”ซ่งหว่านขดตัวอยู่บนชายหาด ไอไม่หยุด เสื้อผ้าที่เปียกโชกแนบติดกับร่างกาย แต่แต่เธอยังดื้อดึงอธิบาย“ฉันหาคุณไม่เจอ… เสียงคลื่นมันดังเกินไป…”เขาโยนผ้าเช็ดตัวให้เธออย่างห้วน ๆ เพื่อปกปิดหน้าอกของเธอที่ยิ่งดูอิ่มเต็มชัดเจนขึ้นเพราะเสื้อผ้าเปียกน้ำ“ขึ้นไปรออยู่บนฝั่ง อย่ามาถ่วงฉัน!”พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นที่เธอยอมเสี่ยงชีวิตกระโดดลงทะเลเพื่อตามหาเขา คงต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากเลยสินะซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าฮั่วซือเหนียนกำลังเหม่อลอยอยู่
Read more

บทที่ 43

พนักงานส่งอาหารนำถุงกระดาษจำนวนมากมาส่ง“ฉันสั่งกาแฟให้ทุกคน คนละแก้ว จะได้สดชื่นขึ้นหน่อย”เพื่อนร่วมงานต่างส่งเสียงดีใจขึ้นมาทันทีพนักงานสาวหลายคนกระซิบคุยกันเบา ๆ“ประธานสวีใส่ใจมากจริง ๆ เลย!”“ใครได้เป็นแฟนของประธานสวี คงมีความสุขจนแทบตายแน่!”สวีจื่อหมิงยื่นวานิลลาลาเต้แก้วหนึ่งให้ซ่งหว่าน“หว่านหว่าน ดื่มกาแฟสักหน่อยเถอะ”ซ่งหว่านรับมา“ขอบคุณนะ รุ่นพี่”สวีจื่อหมิงนั่งลงที่ที่นั่งว่างข้าง ๆ ซ่งหว่านอย่างเป็นธรรมชาติก็เพราะเหตุการณ์กระแสข่าวครั้งก่อน ทุกคนถึงได้รู้ว่าสวีจื่อหมิงกับซ่งหว่านเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องจากมหาวิทยาลัยเดียวกันในฐานะรุ่นพี่ การที่สวีจื่อหมิงดูแลรุ่นน้องก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติยิ่งไปกว่านั้น ซ่งหว่านก็มีสถานะเป็นคนที่แต่งงานแล้ว ทุกคนจึงไม่เคยคิดจะจับคู่พวกเขาเข้าด้วยกันรถบัสแล่นขึ้นทางด่วน ซ่งหว่านมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่าง เปลือกตาของเธอค่อย ๆ หนักขึ้นสวีจื่อหมิงลดเสียงลงเบา ๆ“ง่วงก็นอนพักสักหน่อยเถอะ อีกสองชั่วโมงกว่าจะถึง”ซ่งหว่านพึมพำ “อืม” ด้วยน้ำเสียงงัวเงียท่ามกลางการสั่นไหวเบา ๆ ของรถ เธอก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ศีร
Read more

บทที่ 44

พวกฮั่วซือเหนียนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?ลู่อิ๋นโบกมือให้ซ่งหว่านจากที่ไกล ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเชิงหยอกล้อซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยิ่งจงใจแนบทั้งตัวเข้ากับแขนของฮั่วซือเหนียน พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อยราวกับยั่วยุ“คุณซ่ง รบกวนแสดงบัตรประชาชนของคุณด้วยค่ะ”เสียงของพนักงานต้อนรับดึงซ่งหว่านกลับสู่ความเป็นจริงเธอดึงสายตากลับมา ก้มหน้าค้นหาบัตรประจำตัวอย่างรวดเร็ว แล้วส่งให้พนักงานต้อนรับสวีจื่อหมิงก็สังเกตเห็นฮั่วซือเหนียนเช่นกันเขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ยืนขวางอยู่ระหว่างเธอกับฮั่วซือเหนียน“ฉันช่วยถือกระเป๋าให้เธอเอง”เขารับกระเป๋าถือของซ่งหว่านมาอย่างเป็นธรรมชาติที่ไกลออกไป ลู่อิ๋นใช้ข้อศอกสะกิดฮั่วซือเหนียน“คุณชายฮั่ว เห็นหรือยัง?”เขาลดเสียงลงต่ำ“สวีจื่อหมิงคนนั้นเอาอกเอาใจว่าที่อดีตภรรยาของนายมากเลยนะ”“ฉันเข้าใจผู้ชายดี เขาต้องมีเจตนาไม่บริสุทธิ์แน่นอน”“แล้วแต่เธอ”เสียงของฮั่วซือเหนียนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งเขายื่นมือโอบเอวซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน แล้วหันหลังเดินเข้าไปในลิฟต์เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเมื่อลิฟต์ถึงชั้นบนสุด“ประธานฮั่ว เชิญทางนี้ครับ”ผู้จัดการโร
Read more

บทที่ 45

แววตาวาบประกายความโหดเหี้ยมขึ้นมาเล็กน้อยตอนเดินผ่านข้างกายซ่งหว่าน เธอแกล้งทำเป็นไม่ทันระวังแล้วชนเข้าไป“อ๊ะ!”ซุปร้อนจัดสาดกระเซ็นออกมาทันที ส่วนใหญ่หกใส่ข้อมือเรียวบางของซ่งหว่านผิวขาวซีดบวมแดงขึ้นทันที น่าตกใจมากฮั่วซือเหนียนรีบประคองไหล่ของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนไว้ทันที น้ำเสียงแฝงไปด้วยความห่วงใย“เจ็บตรงไหนไหม?”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนส่ายหน้าอย่างน้อยใจ“ฉันไม่เป็นไร”เธอมองไปที่ข้อมือที่บวมแดงของซ่งหว่าน แล้วพูดด้วยท่าทีเสแสร้งว่า“แต่หว่านหว่านเหมือนจะโดนลวกนะ…”ฮั่วซือเหนียนเหลือบมองแผลของซ่งหว่านอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย“เธอจัดการเองได้”ร่างของซ่งหว่านแข็งทื่อทันทีน้ำเสียงเย็นชาของเขา ทุกคำเหมือนแท่งน้ำแข็งแหลมคม ทิ่มแทงลึกเข้าไปในหัวใจของเธอไกลออกไป สวีจื่อหมิงเห็นภาพนี้ ก็รีบวิ่งตรงมาทันที“หลีกไป!”เขาผลักซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนที่ขวางทางออกไป จากนั้นคว้าขวดน้ำแร่เย็นจัดข้างโต๊ะอาหาร แล้วค่อย ๆ ราดล้างแผลของซ่งหว่านอย่างระมัดระวังเขาหันไปตะโกนใส่พนักงานเสิร์ฟด้วยน้ำเสียงเข้ม“ไปเอายาทาแผลน้ำร้อนลวกมา! เดี๋ยวนี้!”ซ่งหว่านเจ็บจนดวงตาแดงก่ำ แต่ก็ยังฝืนกัด
Read more

บทที่ 46

เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่า มือของสวีจื่อหมิงวางอยู่ที่เอวของซ่งหว่านนานถึงสามวินาทีเห็นเสื้อกันแดดตัวนั้นถูกคลุมลงบนไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน และเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเลย“มองอะไรอยู่ ถึงได้เหม่อขนาดนั้น?”ลู่อิ๋นโผล่ศีรษะมาจากด้านหลังกะทันหัน โดยไม่พูดอะไรสักคำก็แย่งกล้องส่องทางไกลจากมือของฮั่วซือเหนียนไปสีหน้าของฮั่วซือเหนียนไม่เปลี่ยน เขาหยิบแชมเปญบนโต๊ะขึ้นมาจิบอย่างสบาย ๆ“โอ้ นั่นว่าที่อดีตภรรยาที่ของนายไม่ใช่เหรอ?”ลู่อิ๋นผิวปาก“ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นพัฒนาเร็วจริง ๆ นะ คุณชายฮั่ว นายว่าพวกเขาอาจจะคบกันมานานแล้วหรือเปล่า…”“แล้วยังไง?”ฮั่วซือเหนียนตัดบทเขาสีหน้าของเขาเย็นชา ราวกับไม่สนใจอะไรเลยเมื่อรู้ว่าคนในกล้องคือซ่งหว่าน แววตาของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก็ฉายประกายมืดหม่นวาบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใสอย่างรวดเร็วเธอเดินเข้ามาข้างกายฮั่วซือเหนียนเบา ๆ แล้วคล้องแขนเขาเป็นธรรมชาติ“ซือเหนียน ได้ยินว่าทะเลแถบนี้ตอนบ่ายมักจะมีปลาโลมาโผล่มานะ จะลองไปดูกันไหม?”ฮั่วซือเหนียนดื่มแชมเปญในแก้วจนหมดในอึกเดียว“ไปกันเถอะ”น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออกเรือยอชต์แล่น
Read more

บทที่ 47

“ประธานสวี!”ทุกคนอดร้องอุทานไม่ได้เดิมทีทุกคนคิดว่าสวีจื่อหมิงว่ายน้ำไม่เป็น แต่กลับเห็นท่าว่ายของเขามาตรฐานและคล่องแคล่ว ราวกับเป็นนักกีฬามืออาชีพท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน สวีจื่อหมิงก็ช่วยเสี่ยวจางกลับขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วทุกคนอ้าปากค้าง“ประธานสวี แบบนี้ยังเรียกว่าว่ายน้ำไม่เป็นอีกเหรอ?”สวีจื่อหมิงปาดน้ำบนใบหน้า แล้วหัวเราะอย่างเขิน ๆ“ตอนมหาวิทยาลัยเคยอยู่ทีมว่ายน้ำ…”“ประธานสวี คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว!”เพื่อนร่วมงานต่างพากันชื่นชม“มา ๆ แข่งกันสักรอบ!”สวีจื่อหมิงถูกทุกคนลากลงน้ำอีกครั้งซ่งหว่านที่นั่งอยู่บนฝั่ง เห็นว่าสวีจื่อหมิงปลอดภัยดี ในใจก็โล่งอกในที่สุดเพื่อนร่วมงานพากันเล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนานซ่งหว่านรู้สึกเบื่อ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลวก ๆ ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวทันใดนั้น การแจ้งเตือนยอดนิยมก็เด้งขึ้นมาบัญชีของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเพิ่งอัปเดตรูปภาพชุดใหม่ในภาพเป็นช็อตระยะใกล้ที่เธอเขย่งปลายเท้าจูบแก้มข้างของฮั่วซือเหนียน ฉากหลังคือปลาโลมาที่กระโดดขึ้นจากผิวน้ำ พร้อมแคปชันที่ดูเสแสร้งอยู่เล็กน้อย[ได้ยินมาว่า คู่รักที่ได้เห็นป
Read more

บทที่ 48

“เธอถูกแมงกะพรุนต่อย รีบเรียกหมอมาเดี๋ยวนี้! ไปที่ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทชั้นบนสุด!”ฮั่วซือเหนียนพูดจบ ก็อุ้มซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนขึ้นลิฟต์ตอนที่เดินผ่านซ่งหว่าน ชายเสื้อของทั้งสองเฉียดกันเบา ๆ แต่กลับเหมือนมีผนังที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างกันเพื่อนร่วมงานมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไปด้วยความอิจฉา“ว้าว! ประธานฮั่วดีกับแฟนมากจริง ๆ!”“ผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย และรักเดียวใจเดียวแบบนี้หาได้ไม่ง่ายเลย แฟนเขาคงสะสมบุญมาเยอะมากจริง ๆ”สวีจื่อหมิงมองซ่งหว่านด้วยสายตาเป็นห่วง“เอาล่ะ ทุกคนกลับห้องไปพักเถอะ”ขณะเดียวกัน ภายในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทแพทย์กำลังทำแผลให้ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน“แค่แผลถูกต่อยเล็กน้อย ทายาก็ไม่เป็นอะไรแล้วครับ”หลังหมอออกไปฮั่วซือเหนียนหยิบเสื้อสูทบนเก้าอี้ เตรียมจะออกจากห้อง“พักผ่อนให้ดี”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนคว้ามือเขาไว้“ซือเหนียน ยังเจ็บอยู่เลย คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ…”พูดพลาง เธอจงใจดึงสายเสื้อไหล่ลง เผยให้เห็นหน้าอกบางส่วน“ผมมีธุระต้องจัดการ ถ้าคุณต้องการ ผมจะให้ผู้จัดการส่งคนมาดูแลคุณ”ฮั่วซือเหนียนพูดจบ ก็หันหลังออกจากห้องทันทีที่ประตูปิด ซ่งเฉี่ยนเฉ
Read more

บทที่ 49

และตอนนี้ดูเหมือนเธออยากหย่ามากกว่าเขาเสียอีกฮั่วซือเหนียนจ้องมองใบหน้าที่สงบนิ่งของซ่งหว่าน พลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก“คุณซ่งคะ ไม้แขวนเสื้อที่คุณขอเอามาส่งแล้วค่ะ”ซ่งหว่านเกือบจะตอบออกไปตามสัญชาตญาณ แต่ก็กลัวว่าจะมีคนรู้ว่าฮั่วซือเหนียนอยู่ในห้องของเธอขณะที่เธอเหม่อลอย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง“คุณซ่งคะ? คุณอยู่ข้างในไหม?”ประตูห้องข้าง ๆ เปิดออกพร้อมเสียง “แกร็ก” และเสียงอบอุ่นของสวีจื่อหมิงก็ดังมา“มีอะไรเหรอ?”พนักงานบริการอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟังสวีจื่อหมิงรับไม้แขวนเสื้อมาถือไว้“ให้ฉันเถอะ ผมจะเอาไปให้เธอเอง”หลังจากพนักงานเดินไปแล้ว สวีจื่อหมิงก็เคาะประตูจากด้านนอก“หว่านหว่าน ไม้แขวนเสื้อมาส่งแล้ว เธออยู่ข้างในไหม?”เสียงของสวีจื่อหมิงอยู่ใกล้มาก มีเพียงประตูบานเดียวกั้นไว้หัวใจของซ่งหว่านเต้นแรงขึ้นทันที นิ้วมือก็เผลอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวฮั่วซือเหนียนโน้มตัวเข้าใกล้ข้างหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำแฝงการหยอกเย้าอย่างเจตนาร้าย“คุณนายฮั่ว กลัวรุ่นพี่ของคุณจะรู้ว่าเราอยู่ด้วยกันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
Read more

บทที่ 50

ฮั่วซือเหนียนขมวดคิ้ว“ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้”หลังจากวางสาย เขามองไปที่ซ่งหว่าน“อย่าลืมทายาให้ตรงเวลา”ซ่งหว่านไม่ตอบอะไรทันทีที่ฮั่วซือเหนียนก้าวออกจากห้อง เขาก็เผชิญหน้ากับสวีจื่อหมิงที่เพิ่งออกมาจากห้องข้าง ๆในวินาทีที่สายตาของทั้งสองสบกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับแข็งตัวสายตาของสวีจื่อหมิงมองสลับระหว่างฮั่วซือเหนียนกับประตูห้อง 1806“ประธานฮั่ว? ดึกขนาดนี้ คุณมาทำอะไรที่นี่?”ฮั่วซือเหนียนจัดปลายแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน“ดูเหมือนประธานสวีจะใส่ใจลูกน้องมากนะ ดึกดื่นแล้วยังมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตู”น้ำเสียงของสวีจื่อหมิงเย็นกว่าปกติเล็กน้อย“อย่างน้อยผมก็เปิดเผยตรงไปตรงมา ดีกว่าคนบางคนที่ไม่รักเธอ แต่ยังมารบกวนเธอถึงห้องตอนกลางคืน”มุมปากของฮั่วซือเหนียนยกขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา“ประธานสวีควรทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ชัด ซ่งหว่านคือภรรยาของผม ต่อให้คืนนี้ผมจะค้างในห้องของเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมาวิจารณ์”“ภรรยา?”สวีจื่อหมิงหัวเราะเยาะเบา ๆ“ภรรยาที่คุณยังไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับต่อหน้าสาธารณะ ประธานฮั่ว คุณคิดว่าตัวเองคู่ควรจะเป็นสามีของเธอเหรอ?”แววตาของฮั่วซื
Read more
PREV
1
...
34567
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status