All Chapters of ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Chapter 41 - Chapter 50

ถ้าเธอเกิดทำอะไรพลาดขึ้นมา คุณย่าฮั่วกลับไปแล้วคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ฮั่วซือเหนียนหันตัวว่ายน้ำกลับไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่คลื่นลูกใหม่จะซัดเข้ามา เขาก็คว้าเอวเธอไว้ทันที“แค่ก ๆ… ซือเหนียน…”เธอสำลักจนหน้าแดงก่ำ แต่ยังคงจับแขนของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ฉันเรียกคุณ… แต่คุณไม่… ฉันนึกว่า…”หยดน้ำใสไหลลงมาตามขนตาของเธอ แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำทะเลหรือน้ำตาร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งเจอกับความตกใจอย่างหนัก“ยัยโง่”เขาทำหน้าบึ้งด้วยสีหน้าเย็นชา ลากเธอขึ้นไปบนฝั่ง“ว่ายน้ำไม่เป็น แล้วจะกระโดดลงทะเลทำไม?”ซ่งหว่านขดตัวอยู่บนชายหาด ไอไม่หยุด เสื้อผ้าที่เปียกโชกแนบติดกับร่างกาย แต่แต่เธอยังดื้อดึงอธิบาย“ฉันหาคุณไม่เจอ… เสียงคลื่นมันดังเกินไป…”เขาโยนผ้าเช็ดตัวให้เธออย่างห้วน ๆ เพื่อปกปิดหน้าอกของเธอที่ยิ่งดูอิ่มเต็มชัดเจนขึ้นเพราะเสื้อผ้าเปียกน้ำ“ขึ้นไปรออยู่บนฝั่ง อย่ามาถ่วงฉัน!”พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นที่เธอยอมเสี่ยงชีวิตกระโดดลงทะเลเพื่อตามหาเขา คงต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากเลยสินะซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าฮั่วซือเหนียนกำลังเหม่อลอยอยู่

พวกฮั่วซือเหนียนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?ลู่อิ๋นโบกมือให้ซ่งหว่านจากที่ไกล ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเชิงหยอกล้อซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยิ่งจงใจแนบทั้งตัวเข้ากับแขนของฮั่วซือเหนียน พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อยราวกับยั่วยุ“คุณซ่ง รบกวนแสดงบัตรประชาชนของคุณด้วยค่ะ”เสียงของพนักงานต้อนรับดึงซ่งหว่านกลับสู่ความเป็นจริงเธอดึงสายตากลับมา ก้มหน้าค้นหาบัตรประจำตัวอย่างรวดเร็ว แล้วส่งให้พนักงานต้อนรับสวีจื่อหมิงก็สังเกตเห็นฮั่วซือเหนียนเช่นกันเขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ยืนขวางอยู่ระหว่างเธอกับฮั่วซือเหนียน“ฉันช่วยถือกระเป๋าให้เธอเอง”เขารับกระเป๋าถือของซ่งหว่านมาอย่างเป็นธรรมชาติที่ไกลออกไป ลู่อิ๋นใช้ข้อศอกสะกิดฮั่วซือเหนียน“คุณชายฮั่ว เห็นหรือยัง?”เขาลดเสียงลงต่ำ“สวีจื่อหมิงคนนั้นเอาอกเอาใจว่าที่อดีตภรรยาของนายมากเลยนะ”“ฉันเข้าใจผู้ชายดี เขาต้องมีเจตนาไม่บริสุทธิ์แน่นอน”“แล้วแต่เธอ”เสียงของฮั่วซือเหนียนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งเขายื่นมือโอบเอวซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน แล้วหันหลังเดินเข้าไปในลิฟต์เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเมื่อลิฟต์ถึงชั้นบนสุด“ประธานฮั่ว เชิญทางนี้ครับ”ผู้จัดการโร

เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่า มือของสวีจื่อหมิงวางอยู่ที่เอวของซ่งหว่านนานถึงสามวินาทีเห็นเสื้อกันแดดตัวนั้นถูกคลุมลงบนไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน และเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเลย“มองอะไรอยู่ ถึงได้เหม่อขนาดนั้น?”ลู่อิ๋นโผล่ศีรษะมาจากด้านหลังกะทันหัน โดยไม่พูดอะไรสักคำก็แย่งกล้องส่องทางไกลจากมือของฮั่วซือเหนียนไปสีหน้าของฮั่วซือเหนียนไม่เปลี่ยน เขาหยิบแชมเปญบนโต๊ะขึ้นมาจิบอย่างสบาย ๆ“โอ้ นั่นว่าที่อดีตภรรยาที่ของนายไม่ใช่เหรอ?”ลู่อิ๋นผิวปาก“ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นพัฒนาเร็วจริง ๆ นะ คุณชายฮั่ว นายว่าพวกเขาอาจจะคบกันมานานแล้วหรือเปล่า…”“แล้วยังไง?”ฮั่วซือเหนียนตัดบทเขาสีหน้าของเขาเย็นชา ราวกับไม่สนใจอะไรเลยเมื่อรู้ว่าคนในกล้องคือซ่งหว่าน แววตาของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก็ฉายประกายมืดหม่นวาบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใสอย่างรวดเร็วเธอเดินเข้ามาข้างกายฮั่วซือเหนียนเบา ๆ แล้วคล้องแขนเขาเป็นธรรมชาติ“ซือเหนียน ได้ยินว่าทะเลแถบนี้ตอนบ่ายมักจะมีปลาโลมาโผล่มานะ จะลองไปดูกันไหม?”ฮั่วซือเหนียนดื่มแชมเปญในแก้วจนหมดในอึกเดียว“ไปกันเถอะ”น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออกเรือยอชต์แล่น

“เธอถูกแมงกะพรุนต่อย รีบเรียกหมอมาเดี๋ยวนี้! ไปที่ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทชั้นบนสุด!”ฮั่วซือเหนียนพูดจบ ก็อุ้มซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนขึ้นลิฟต์ตอนที่เดินผ่านซ่งหว่าน ชายเสื้อของทั้งสองเฉียดกันเบา ๆ แต่กลับเหมือนมีผนังที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างกันเพื่อนร่วมงานมองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไปด้วยความอิจฉา“ว้าว! ประธานฮั่วดีกับแฟนมากจริง ๆ!”“ผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย และรักเดียวใจเดียวแบบนี้หาได้ไม่ง่ายเลย แฟนเขาคงสะสมบุญมาเยอะมากจริง ๆ”สวีจื่อหมิงมองซ่งหว่านด้วยสายตาเป็นห่วง“เอาล่ะ ทุกคนกลับห้องไปพักเถอะ”ขณะเดียวกัน ภายในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทแพทย์กำลังทำแผลให้ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน“แค่แผลถูกต่อยเล็กน้อย ทายาก็ไม่เป็นอะไรแล้วครับ”หลังหมอออกไปฮั่วซือเหนียนหยิบเสื้อสูทบนเก้าอี้ เตรียมจะออกจากห้อง“พักผ่อนให้ดี”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนคว้ามือเขาไว้“ซือเหนียน ยังเจ็บอยู่เลย คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ…”พูดพลาง เธอจงใจดึงสายเสื้อไหล่ลง เผยให้เห็นหน้าอกบางส่วน“ผมมีธุระต้องจัดการ ถ้าคุณต้องการ ผมจะให้ผู้จัดการส่งคนมาดูแลคุณ”ฮั่วซือเหนียนพูดจบ ก็หันหลังออกจากห้องทันทีที่ประตูปิด ซ่งเฉี่ยนเฉ

ฮั่วซือเหนียนขมวดคิ้ว“ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้”หลังจากวางสาย เขามองไปที่ซ่งหว่าน“อย่าลืมทายาให้ตรงเวลา”ซ่งหว่านไม่ตอบอะไรทันทีที่ฮั่วซือเหนียนก้าวออกจากห้อง เขาก็เผชิญหน้ากับสวีจื่อหมิงที่เพิ่งออกมาจากห้องข้าง ๆในวินาทีที่สายตาของทั้งสองสบกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับแข็งตัวสายตาของสวีจื่อหมิงมองสลับระหว่างฮั่วซือเหนียนกับประตูห้อง 1806“ประธานฮั่ว? ดึกขนาดนี้ คุณมาทำอะไรที่นี่?”ฮั่วซือเหนียนจัดปลายแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน“ดูเหมือนประธานสวีจะใส่ใจลูกน้องมากนะ ดึกดื่นแล้วยังมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตู”น้ำเสียงของสวีจื่อหมิงเย็นกว่าปกติเล็กน้อย“อย่างน้อยผมก็เปิดเผยตรงไปตรงมา ดีกว่าคนบางคนที่ไม่รักเธอ แต่ยังมารบกวนเธอถึงห้องตอนกลางคืน”มุมปากของฮั่วซือเหนียนยกขึ้นเล็กน้อย แต่รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา“ประธานสวีควรทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ชัด ซ่งหว่านคือภรรยาของผม ต่อให้คืนนี้ผมจะค้างในห้องของเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมาวิจารณ์”“ภรรยา?”สวีจื่อหมิงหัวเราะเยาะเบา ๆ“ภรรยาที่คุณยังไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับต่อหน้าสาธารณะ ประธานฮั่ว คุณคิดว่าตัวเองคู่ควรจะเป็นสามีของเธอเหรอ?”แววตาของฮั่วซื