Semua Bab ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Bab 61 - Bab 70

“ก็แค่มีแนวโน้มจะร่วมมือกับหมิงรุ่ย เลยตรวจสอบประวัติเบื้องต้นไว้ก่อนเท่านั้น”“ร่วมมือเหรอ?”ลู่อิ๋นเลิกคิ้วเขาตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่งราวกับนึกขึ้นได้“อ้อ จริงสิ ก่อนหน้านี้ได้ยินลูกน้องบอกว่าหมิงรุ่ยปฏิเสธนายใช่ไหม เพราะคุณนายฮั่วคนนั้นหรือเปล่า?”เขาจุ๊ปากสองครั้ง น้ำเสียงแฝงความหยอกล้อ“ก็ไม่แปลกนะ คุณชายฮั่วตามใจเฉี่ยนเฉี่ยนจนใคร ๆ ก็รู้ ถ้าใครเป็นซ่งหว่าน ในใจก็คงอัดอั้นอยู่บ้าง บางทีเธออาจอยากอาศัยเรื่องนี้ทำให้คุณชายฮั่วลำบากใจสักหน่อย แถมถือโอกาสทำให้นาย เพื่อนสนิทตระกูลฮั่ว ต้องลำบากไปด้วย”“นายคิดมากไปแล้ว”เสิ่นเจวี้ยนเก็บเอกสารใส่กระเป๋าเอกสาร เสียงเรียบนิ่ง“หมิงรุ่ยปฏิเสธความร่วมมือเพราะความต้องการของเสิ่นซื่อไม่สอดคล้องกับพวกเขา ไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว”“แล้วนายจะสืบละเอียดขนาดนี้ทำไม?”ลู่อิ๋นยังไม่เชื่อ“หรือจะให้คุณชายฮั่วต่อสายให้ล่ะ ยังไงก็เป็นสามีภรรยากัน เธอคงไม่กล้าไม่ไว้หน้าคุณชายฮั่วหรอก”“ไม่จำเป็น”เสิ่นเจวี้ยนตอบเรียบ ๆ“ความร่วมมือทางธุรกิจวัดกันที่ความเหมาะสม ไม่ใช่น้ำใจ ถ้าต้องให้คุณชายฮั่วออกหน้าถึงจะสำเร็จ ความร่วมมือนั้นไม่คุยก็ได้”

เขาเปิดประตูรถให้ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนอย่างสุภาพตามแบบสุภาพบุรุษซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนสวมชุดราตรีสีครีมอ่อนที่ดูเรียบร้อยเหมาะสม แต่งหน้าประณีต เธอคล้องแขนฮั่วซือเหนียนไว้ ดูสง่างามและมีเสน่ห์ทั้งสองเพิ่งเดินเข้าไปในงาน ก็เรียกสายตาจากผู้คนได้ไม่น้อยสถานะของฮั่วซือเหนียนในวงการธุรกิจมีความสำคัญอย่างมาก ผู้คนจึงพากันเข้ามาทักทาย“ประธานฮั่ว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”ชายใหญ่ในวงการวัยสี่สิบกว่าปียิ้มพลางยื่นมือออกมา“ประธานหวัง”ฮั่วซือเหนียนตอบกลับอย่างสุภาพซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มและพยักหน้าเบา ๆ บรรดาคนใหญ่คนโตเหล่านั้นเห็นแก่หน้าฮั่วซือเหนียน จึงปฏิบัติต่อเธออย่างให้เกียรติไม่น้อยเธอสนทนากับพวกเขาอย่างสุขุมรอบคอบ แลกนามบัตรกันไปมาเพียงไม่นาน เธอก็ได้รู้จักผู้คนในแวดวงเพิ่มขึ้นไม่น้อย ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธอพอใจอย่างมากไม่ไกลออกไป ลู่อิ๋นตบไหล่เสิ่นเจวี้ยนเบา ๆ“ดูท่าทางคุณชายฮั่วสิ ปกป้องซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเหมือนกลัวลูกวัวโดนทำร้าย อยากจะกันเธอไว้แน่นหนาไม่ว่าไปที่ไหน”เสิ่นเจวี้ยนมองตามสายตาของเขาไปแต่สายตากลับเผลอไปหยุดอยู่ที่ซ่งหว่านและสวีจื่อหมิงซึ่งเพิ่งเดินเข้ามา

“ดูสายตาเลือกคนของเธอสิ นี่น่ะเหรอผู้ชายที่ทำให้เธอยอมทิ้งโอกาสเรียนต่อ ทิ้งอนาคตที่สดใสในตอนนั้น?”เขายังจำได้ดีตอนนั้นซ่งหว่านมีทั้งทุนเต็มจำนวนจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในต่างประเทศ อีกทั้งยังมีจดหมายแนะนำตัวที่เขาเขียนให้ด้วยตัวเอง อนาคตของเธอในตอนนั้นเรียกได้ว่าสว่างไสวแต่เพราะฮั่วซือเหนียน เธอกลับยอมทิ้งทุกอย่าง เลือกแต่งงานอย่างไม่ลังเลตอนนั้นเขาโกรธจนแทบไม่อยากยอมรับว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของตัวเองและวันนี้ เมื่อเห็นฮั่วซือเหนียนสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นเช่นนี้ เขายิ่งรู้สึกแทนซ่งหว่านว่าไม่คุ้มเอาเสียเลยรอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งหว่านค่อย ๆ จางลงเธอก้มสายตาลง ขนตายาวทอดเงาอ่อน ๆ อยู่ใต้ดวงตาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดขึ้นเบา ๆ“ศาสตราจารย์จาง ตอนฉันยังเด็กไม่รู้เรื่อง เลือกทางผิดไปค่ะ แต่ตอนนี้…ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด”น้ำเสียงของเธอสงบนิ่ง ราวกับปล่อยวางได้แล้ว แต่ลึก ๆ ก็ยังแฝงความขมขื่นที่แทบจับไม่ได้ศาสตราจารย์จางมองความแน่วแน่ในแววตาของเธอ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“รู้ว่าผิดก็ดีแล้ว พรสวรรค์ของเธอไม่ควรถูกกลบฝัง ตั้งใจทำวิจัยให้ดี อนาคตเธอต้องไปได้ไกลกว่านี้แน่นอน”“ขอบคุณค่ะ

“พี่ ตอนนี้พี่อยู่ไหน? ฝั่งฉันฝนตกหนักมาก พี่มารับฉันหน่อยได้ไหม?”เสียงของหรงเชียนจากปลายสายตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก“ฉันอยู่ที่สำนักงานทนาย กำลังพบลูกความอยู่ ไปไหนไม่ได้ เธอหาวิธีเรียกรถแท็กซี่กลับเองเถอะ”“ฝนตกหนักขนาดนี้ เรียกรถไม่ได้เลย!”หรงเสวี่ยเหลือบไปเห็นซ่งหว่านที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เกิดไอเดียขึ้นมา รีบพูดเสริมทันที“หว่านหว่านก็อยู่ที่นี่เหมือนกันนะ เธอก็ไม่ได้เอาร่มมา จะให้เธอตากฝนกลับบ้านเหรอ?”ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะได้ยินเสียงของหรงเชียนตอบกลับมาอย่างฉับไว“รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวฉันรีบไปถึง”ไม่ถึงยี่สิบนาทีรถยนต์สีดำคันหนึ่งมาจอดอยู่หน้าร้านกาแฟหรงเชียนผลักประตูเข้ามา มือถือร่มสีดำสองคัน“พี่ ในที่สุดพี่ก็มา!”หรงเสวี่ยรีบเดินเข้าไปหา“พี่นี่สองมาตรฐานเกินไปแล้วนะ บอกให้มารับฉันก็บอกว่ามาไม่ได้ แต่พอรู้ว่าหว่านหว่านอยู่ด้วย ความเร็วพี่นี่เร็วกว่ารถดับเพลิงอีก”สายตาของหรงเชียนกวาดผ่านซ่งหว่านอย่างไม่ให้ใครสังเกต ก่อนจะพูดขึ้นอย่างจริงจัง“ซ่งหว่านก็เป็นลูกความของฉันเหมือนกัน”“เอาเถอะ พี่พูดอะไรก็ถูกหมดแหละ”หรงเสวี่ยขี้เกียจจะเปิดโปงความค

ซูลี่เจวียนถูกสายตาของเธอกดดันจนขนลุกไปทั้งตัว แต่ยังฝืนปากแข็งพูดต่อ“พวกเราไม่ได้ใส่ร้าย! ทุกคำเป็นความจริง! พวกเราเป็นอากับอาสะใภ้ของซ่งหว่านจริง ๆ ซ่งหว่านเดิมทีเธอก็—”“หุบปาก!”คุณย่าฮั่วตบโต๊ะดังปัง“หว่านหว่านเป็นเด็กแบบไหน ฉันรู้ดีที่สุด! ตลอดสี่ปีที่แต่งเข้าตระกูลฮั่ว เธอประพฤติตัวเรียบร้อยมาตลอด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนอย่างพวกคุณจะมีสิทธิ์มานินทาว่าร้าย?”ใบหน้าของซูลี่เจวียนซีดเผือด ยังพยายามจะแก้ตัว“คุณย่าฮั่วคะ นั่นก็เพราะเธอเก่งเรื่องเสแสร้ง—”“ฉันว่าพวกคุณมันบ้าไปแล้ว!”คุณย่าฮั่วตะคอกตัดบท อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง“ลูกสาวของตัวเองเป็นเมียน้อย แย่งสามีของคนอื่น พวกคุณไม่กลับไปอบรมสั่งสอนให้ดี กลับวิ่งมาที่นี่เพื่อใส่ร้ายหว่านหว่าน? บนโลกนี้จะมีเหตุผลแบบนี้ได้ยังไง!”เธอชี้ไปทางประตู เสียงสั่นเพราะความโกรธ“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูกสาวพวกคุณถึงทำเรื่องไร้ยางอายแบบนั้นได้! ถึงขั้นแย่งผู้ชายของลูกพี่ลูกน้องตัวเอง ไม่มีแม้แต่ศีลธรรมพื้นฐาน! ที่แท้ก็เพราะมีพ่อแม่แบบพวกคุณ! พ่อแม่เป็นแบบไหน ลูกก็เป็นแบบนั้น! ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่มีวันยอมให้ตัวอัปมงคลแ