Lahat ng Kabanata ng ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Kabanata 71 - Kabanata 80

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเป็นคนฉลาดเธอรู้ดีว่าถ้าตอนนี้ยิ่งกดดันมากเกินไป ฮั่วซือเหนียนกลับจะยิ่งรู้สึกรำคาญและต่อต้านสู้ค่อย ๆ ประคองสถานการณ์ไปก่อนจะดีกว่าส่วนทางคุณย่าฮั่วนั้น…อย่างไรในอนาคตก็ต้องมีวิธีทำให้เธอยอมอ่อนข้อได้ฮั่วซือเหนียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ“รอให้คดีของฮั่วซื่อจบก่อน ผมจะให้สถานะกับคุณ”อีกด้านหนึ่งหมิงรุ่ยไบโอสวีจื่อหมิงต้องเดินทางไปต่างประเทศหนึ่งสัปดาห์ งานความร่วมมือทางธุรกิจจึงมอบหมายให้ซ่งหว่านรับผิดชอบชั่วคราวบ่ายวันนั้นเสิ่นเจวี้ยนมาพบเธออีกครั้ง เพื่อเจรจาเรื่องความร่วมมือซ่งหว่านต้อนรับเขาในห้องรับรอง“ประธานเสิ่น เชิญนั่งค่ะ”เสิ่นเจวี้ยนเลื่อนเอกสารแผนความร่วมมือปึกหนาไปตรงหน้าเธอ“นี่คือแผนที่พวกเราแก้ไขใหม่ ข้อกังวลที่คุณเคยพูดถึงครั้งก่อน เราได้ปรับปรุงทั้งหมดแล้ว”ซ่งหว่านหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านอย่างตั้งใจต้องยอมรับว่า ครั้งนี้เสิ่นเจวี้ยนแสดงความจริงใจออกมาไม่น้อย แผนงานสมบูรณ์กว่าครั้งก่อนมากทั้งการควบคุมความเสี่ยงและการแบ่งผลประโยชน์ ล้วนถูกพิจารณาไว้อย่างรอบคอบมากขึ้นเธอพลิกอ่านทีละหน้าอย่างละเอียด สีหน้าจดจ่

เดิมทีเสิ่นเจวี้ยนมีนัดดื่มสำคัญอยู่แล้ว เป็นงานสังสรรค์ทางธุรกิจแต่พอมองเห็นสายตาใสสะอาดของซ่งหว่าน คำตอบที่เกือบจะพูดออกไปกลับเปลี่ยนเป็น“ว่าง”“งั้นก็ดีเลยค่ะ”น้ำเสียงของซ่งหว่านยังคงความเป็นมืออาชีพอยู่มาก“สุดสัปดาห์นี้ท่านประธานสวีก็น่าจะกลับมาแล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจ ถึงตอนนั้นฉันจะพาประธานสวีไปด้วย แล้วเราจะได้คุยเรื่องความร่วมมือกันพอดี”คำพูดนี้ฟังดูสมเหตุสมผลทั้งนั้น ทั้งเป็นการ “เลี้ยงตอบแทน” ตามมารยาท และยังเปลี่ยนบรรยากาศให้กลายเป็นการนัดพบเพื่อคุยงานได้อย่างเป็นธรรมชาติเสิ่นเจวี้ยนมองความห่างเหินจาง ๆ ในแววตาของเธอ ก็เข้าใจทันทีเธอกำลังขีดเส้นแบ่งอย่างแนบเนียน ไม่ต้องการมีโอกาสอยู่ตามลำพังกับเขา แค่อยากรักษาความสัมพันธ์ในฐานะงานล้วน ๆ เท่านั้น“ได้สิ พอดีผมเองก็มีความคิดบางอย่างอยากคุยกับประธานสวีเหมือนกัน งั้นก็รบกวนด้วยนะ”ไม่กี่วันต่อมา เป็นวันเกิดของลู่อิ๋นงานปาร์ตี้วันเกิดของเขาจัดขึ้นที่วิลล่าหลังหนึ่งชานเมือง ซึ่งมีสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ลู่อิ๋นยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู สูทสีเทาเข้มทำให้รูปร่างของเขาดูสูงสง่ามากขึ้นท่าทีสบาย ๆ แบบปกติถูกเก็บ

เย็นวันอาทิตย์ซ่งหว่านจองร้านอาหารกวางตุ้งไว้ร้านหนึ่งสวีจื่อหมิงลงจากเครื่องบินแล้วก็รีบตรงมาทันทีทั้งสองคนคุยกันสั้น ๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ของบริษัทในช่วงนี้พอดีกับตอนนั้น เสิ่นเจวี้ยนก็ผลักประตูเดินเข้ามา“ขอโทษครับ ระหว่างทางรถติด เลยทำให้ต้องรอนาน”สวีจื่อหมิงลุกขึ้นจับมือทักทายกับเขา“ประธานเสิ่นเกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราก็เพิ่งมาถึงได้ไม่นานเหมือนกัน”เสิ่นเจวี้ยนจึงนั่งลงสายตาของเขากวาดผ่านซ่งหว่านโดยไม่ตั้งใจวันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวนวล ปลายแขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือเรียวขาวของเธอ“ประธานเสิ่น แผนความร่วมมือฉบับใหม่ หว่านหว่านให้ผมดูแล้ว”ประธานสวีเปิดเอกสารออก แล้วใช้นิ้วแตะลงบนกระดาษเบา ๆ“จริง ๆ แล้วสมบูรณ์กว่าฉบับแรกมาก โดยเฉพาะการแบ่งความเสี่ยงที่วางไว้ละเอียดมาก”เสิ่นเจวี้ยนยกแก้วชาขึ้น พลางยิ้มเล็กน้อย“หลัก ๆ ก็เพราะข้อเสนอของคุณซ่งมีความเป็นมืออาชีพมาก”สวีจื่อหมิงกับเสิ่นเจวี้ยนคุยกันต่อเกี่ยวกับรายละเอียดของแผนงานตั้งแต่การควบคุมความเสี่ยงไปจนถึงการแบ่งผลประโยชน์ ทุกประเด็นที่ทั้งสองพูดถึงล้วนเป็นเรื่องที่ลงรายละเอียดจริงจังซ่

ฮั่วซือเหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อยคำพูดของเธอแฝงความหมายว่า “เชิญกลับได้แล้ว” ชัดเจนเสียจนไม่ต้องตีความอะไรเลยฮั่วซือเหนียนเดินไปที่ประตู มือวางอยู่บนลูกบิดประตู“ซุปนั่นอย่าลืมอุ่นแล้วค่อยกิน ถ้าปล่อยให้เย็นจะไม่อร่อยแล้ว”“รู้แล้ว”ซ่งหว่านพยักหน้ามองดูเงาของเขาหายลับไปที่ทางเดินหน้าห้อง ก่อนจะค่อย ๆ ปิดประตูลงเบา ๆสามวันต่อมาเสิ่นเจวี้ยนได้รับคำตอบจากหมิงรุ่ยไบโอเทค ว่าสามารถร่วมมือกันได้ห้องประชุมซ่งหว่านนั่งอยู่ข้างสวีจื่อหมิง มองดูทนายของทั้งสองฝ่ายลงนามในสัญญา เสียงปลายปากกาลากผ่านกระดาษดังชัดเป็นพิเศษ“ร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะ”เสิ่นเจวี้ยนลุกขึ้นก่อน ยื่นมือไปจับมือกับสวีจื่อหมิง“ร่วมงานกันอย่างราบรื่น”สวีจื่อหมิงจับมือกลับ จากนั้นก็หันตัวออกไปข้างนอกเพื่อรับโทรศัพท์ภายในห้องประชุมจึงเหลือเพียงซ่งหว่านกับเสิ่นเจวี้ยนสองคนเสิ่นเจวี้ยนหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้วค่อย ๆ เลื่อนมาวางตรงหน้าซ่งหว่าน“ของของคุณ ครั้งก่อนคุณลืมไว้บนรถผม”ซ่งหว่านเห็นกำไลโคลเวอร์สี่แฉกในกล่องก็ชะงักไปเธอยังคิดอยู่เลยว่า ตอนที่เถียงกับคนขับคงเผลอทำหล่นไว้บนร

เขามองไปยังทิศทางที่ซ่งหว่านเดินจากไป ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าทำไมเมื่อครู่เธอถึงยืนกรานขนาดนั้นอย่างไรเสียก็เคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อนแม้ว่าความสัมพันธ์จะจบลงแล้ว แต่ก็ไม่ควรใช้วิธีแบบนี้ไปเหยียบย่ำความทรงจำที่เธอมีต่อแม่ผู้ล่วงลับความหุนหันตอนยกป้ายประมูลเมื่อครู่ พอมาคิดตอนนี้แล้ว เหลือเพียงความน่าขำอยู่เต็มอกระหว่างทางกลับซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนกำลังเล่นจี้หยกชิ้นนั้นอยู่ในมือ อารมณ์ดีไม่น้อยมันพิสูจน์แล้วว่า ขอเพียงเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ฮั่วซือเหนียนก็จะให้เธอแม้แต่ของที่ซ่งหว่านมองว่าเป็นของล้ำค่าที่สุดสายตาของฮั่วซือเหนียนจับจ้องไฟจราจรตรงหน้าทันทีที่ไฟเขียวขึ้น เขาก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน“เฉี่ยนเฉี่ยน เอาจี้หยกมาให้ผม”การเคลื่อนไหวของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนชะงักทันที แววตาฉายความตกใจวาบหนึ่ง“ซือเหนียน นี่คุณประมูลให้ฉันนะ”“ผมจะชดเชยให้คุณด้วยอย่างอื่น”เขาหมุนพวงมาลัย น้ำเสียงสงบนิ่ง“ในเครือฮั่วซื่อ กรุ๊ปมีโครงการหลายโครงการมูลค่าหลายร้อยล้าน บริษัทของพ่อคุณก็เหมาะสมพอดี เดี๋ยวให้เขาส่งคนมาคุยรายละเอียด แล้วเซ็นสัญญาได้เลย”นิ้วของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนที่กำจี้หยกอยู่ค่อย ๆ กระชับแ