All Chapters of ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ: Chapter 1 - Chapter 10

โรงพยาบาล เมืองไห่“ตั้งครรภ์นอกมดลูก ถ้าท่อนำไข่แตกขึ้นมาอาจถึงตายได้เลยนะ การผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ทำไมมีคุณมาแค่คนเดียวแบบนี้ล่ะ? แล้วสามีคุณอยู่ไหน? รีบโทรให้เขามาเซ็นเอกสารเดี๋ยวนี้!”ซ่งหว่านอดทนต่อความเจ็บปวดราวกับท้องถูกฉีกขาด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกเสียงรอสายดังอยู่นานปลายสายจึงมีเสียงเย็นชาดังขึ้น“มีอะไร?”“ซือเหนียน คุณยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ? ฉันปวดท้องมาก คุณช่วย...”“ไม่ว่าง!”เสียงไม่พอใจขัดขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคเสียอีก“ปวดท้องก็ไปหาหมอ ฉันยุ่งมาก!”“ซือเหนียน ใครโทรมาเหรอคะ?”เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากปลายสาย“แค่คนไม่สำคัญน่ะ”น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างมาก“ชอบอันไหนก็ถ่ายรูปส่งมา เดี๋ยวผมซื้อให้”เสียงตัดสายดัง ตู๊ด ก้องในหูของซ่งหว่านหัวใจของเธอราวกับถูกมีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อเห็นว่าใบหน้าเธอซีดเผือด ลมหายใจถี่ขึ้นหมอจึงรีบตะโกนสั่งว่า“เร็วเข้า! เตรียมห้องผ่าตัดทันทีเลย! คนไข้ต้องได้รับการผ่าตัดเดี๋ยวนี้!”ซ่งหว่านได้สติอีกครั้ง ก็นอนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว“ฟื้นแล้วเหรอ? เมื่อวานอาการคุณอันตรายมาก โชคดีที่ผ่าตัดทัน ไม่งั้น

หลายวันต่อมา ซ่งหว่านก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเธอหาห้องเช่าหลังหนึ่งจากบนอินเตอร์เน็ต มัดจำค่าเช่าสองแสนห้าหมื่นบาท และต้องจ่ายค่าเช่าห้องเป็นรายปีตอนที่ไปกดเงินจากตู้เอทีเอ็ม เธอถึงได้รู้ว่าในบัตรของตัวเองมียอดเงินเหลือเพียงไม่กี่พันบาทหรงเสวี่ยทนไม่ไหวจึงด่าสาดเสียเทเสียออกมาอีกครั้ง“ฮั่วซือเหนียน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่ มีทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้าน แต่กลับขี้งกกับภรรยาของตัวเองเนี่ยนะ!”“เขาพร้อมจะโปรยเงินหลายร้อยล้านเพื่อเอาอกเอาใจนังเมียน้อยนั่น! ไหนจะทุ่มสุดตัวในงานประมูล ไหนจะบริจาคตึกอาคารให้โรงพยาบาล! ขนาดขอทานข้างถนนเขายังยอมให้เงินตั้งมากมาย แล้วทำไมถึงใจร้ายกับภรรยาของตัวเองยิ่งกว่าคนแปลกหน้าล่ะ!”“หว่านหว่าน หลายปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตยังไงเนี่ย?”หัวใจของซ่งหว่านปวดร้าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกฮั่วซือเหนียนคงเกลียดเธอจนเข้ากระดูกดำไปแล้วสินะเมื่อสี่ปีก่อนคุณย่าฮั่วเชิญเธอไปเป็นแขกที่คฤหาสน์ตระกูลฮั่วเย็นวันนั้นฝนตกหนักมากจนเธอไม่สามารถกลับบ้านได้ คุณย่าฮั่วจึงจัดห้องพักให้เธออยู่ติดกับห้องของฮั่วซือเหนียนฮั่วซือเหนียนออกไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ไม่ร

ช่วงเช้าของวันต่อมาณ ห้องทำงานของประธานบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทคโนโลยีฝ่ายบุคคลนำเอกสารเข้ามาส่ง“ประธานสวี นี่คือเรซูเม่ของผู้สมัครที่มาสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ”“วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวผมมีประชุม จะไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์แล้ว”“ได้ค่ะ”สวีจื่อหมิงกำลังจะลุกไปห้องประชุม สายตากลับเหลือบไปเห็นเรซูเม่แผ่นบนสุดโดยบังเอิญซ่งหว่านพอเห็นชื่อนี้ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหยิบเรซูเม่มาดูและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในรูป หัวใจเขาพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ปนด้วยความประหลาดใจเล็ก ๆเขาเป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์จาง และอายุมากกว่าซ่งหว่านเล็กน้อยตั้งแต่ตอนที่ไปศึกษาต่อต่างประเทศ เขาก็เคยได้ยินอาจารย์เล่าว่ารับศิษย์น้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉลาดหลักแหลมราวกับอัจฉริยะทุกครั้งที่อาจารย์โทรมาคุยเรื่องวิชาการ ก็มักจะเอ่ยชมศิษย์น้องคนนี้ไม่หยุดตอนแรกเขาสนใจข่าวของเธอ เพียงเพราะอยากรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน ถึงได้เป็นที่ชื่นชมของอาจารย์นักแต่เมื่อเวลาผ่านไป เขากลับเผลอหลงรักศิษย์น้องคนนี้ ทั้งที่เคยเห็นเธอแค่ในรูปถ่ายเมื่อเรียนจบ เขาก็ตัดสินใจขึ้นเครื่องกลับประเทศโดยไม่ลังเลแต่ใครจะรู้ว่าข่าวแรกที่ไ

เช้าวันจันทร์ซ่งหว่านเพิ่งมาถึงบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทค ก็ได้รับสายจากทนายทันที“คุณซ่ง เช้าวันพุธคุณฮั่วมีเวลาว่าง ได้จองคิวจดทะเบียนหย่าในวันนั้นไว้แล้ว ขอให้คุณมาตรงเวลานะครับ”“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”หลังจากวางสาย ซ่งหว่านก็สูดหายใจเข้าลึก ๆวันพุธ อีกแค่สองวันเท่านั้น เธอก็จะได้ยุติความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสอันอัดอั้นนี้แล้ว“ซ่งหว่านใช่ไหม?”เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเห็นซ่งหว่านจึงเชิญเธอเข้าไปด้านใน“ที่นั่งทำงานของคุณอยู่ทางนี้ หน้าที่หลักคือช่วยทีมวิจัยพัฒนายา ทำการทดลองบางอย่างและจัดระเบียบเอกสาร ช่วงนี้บริษัทมุ่งพัฒนายาต้านมะเร็งแบบกำหนดเป้าหมาย นี่คือเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการวิจัย คุณลองศึกษาข้อมูลเบื้องต้นดูก่อนนะคะ”ตำแหน่งที่ซ่งหว่านสมัครคือผู้ช่วยฝ่ายวิจัยและพัฒนายา ฝ่ายบุคคลยื่นเอกสารปึกหนาให้เธอการวิจัยและพัฒนายาเป็นกระบวนการที่ยาวนานและซับซ้อนหากเธออยากเริ่มงานได้เร็ว ก็ต้องรีบทำความเข้าใจรายละเอียดของโครงการให้ชัดเจนซ่งหว่านนั่งอ่านเอกสารที่โต๊ะทำงานโดยไม่คิดจะพักผ่อน จุดสำคัญเธอจะทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ และยังใส่ความเห็นกับมุมมองของตัวเองลงไปด้วยเธอไม่รู้ตั

รอบข้างไม่มีที่ให้หลบฝนเลยสักแห่ง ซ่งหว่านได้แต่ยกกระเป๋าขึ้นบังศีรษะ แล้วเร่งฝีเท้าวิ่งไปทางคฤหาสน์“ปี๊บ ปี๊บ!”เสียงแตรรถดังขึ้นมาจากด้านหลังซ่งหว่านรีบหลบไปด้านข้างรถเก๋งสีดำแล่นผ่านตัวเธอไป เธอมองผ่านกระจกหน้าต่าง และเห็นใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของชายคนหนึ่งระหว่างที่เธอยังตกตะลึง รถก็แล่นห่างออกไป เหลือเพียงไฟท้ายเลือนรางให้เห็นเขาคือฮั่วซือเหนียนเธอมั่นใจว่าเมื่อครู่นี้ เขาต้องเห็นเธอแน่นอนแต่เขากลับไม่แม้แต่จะชะลอรถ ตรงกันข้ามเขาเลือกจะขับผ่านไปโดยไม่เหลียวแลความหนาวเย็นถาโถมใส่ซ่งหว่านจนเธออดสั่นสะท้านไม่ได้ ไม่อาจแยกออกได้เลยว่าเป็นความเย็นจากสายฝน หรือความเย็นชาที่กัดกินหัวใจครึ่งชั่วโมงต่อมาซ่งหว่านเดินโซซัดโซเซมาถึงคฤหาสน์ตระกูลฮั่วทั้งตัวของเธอเปียกโชก ราวกับลูกหมาตกน้ำตอนที่คนรับใช้มาเปิดประตู สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตกใจ“คุณนาย ทำไมเปียกขนาดนี้ล่ะคะ?”คุณย่าฮั่วเห็นริมฝีปากของเธอซีดเผือดเพราะหนาวก็รู้สึกสงสารจับใจ รีบหันไปตำหนิฮั่วซือเหนียนที่นั่งอยู่บนโซฟา“ย่าไม่ได้บอกให้ไปรับหว่านหว่านมาด้วยเหรอ? แกนี่มันจริงๆ เลย ไม่รู้จักดูแลทะนุถนอมภรรยาตัวเอ