หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

บทที่14 ข่าวด่วน “มีความคืบหน้าสำคัญในคดีค้ามนุษย์รายใหญ่ที่เป็นข่าวดังเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังเจ้าหน้าที่สามารถช่วยเหลือแรงงานต่างด้าวและเหยื่อค้าประเวณีกว่า 15 รายได้สำเร็จ ล่าสุดพบข้อมูลเชื่อมโยงเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสารวัตรเข้ากับเครือข่ายดังกล่าว โดยเพจสืบสวนชื่อดังที่มีผู้ติดตามจำนวนมากได้เผยข้อมูลเชิงลึก ระบุว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มนี้เรียกรับผลประโยชน์เป็นส่วย เพื่อแลกกับการปล่อยให้รถลักลอบนำแรงงานผิดกฎหมาย รวมถึงยาเสพติดล็อตใหญ่กว่า 10 ล้านเม็ด เข้าสู่ประเทศไทย ในรายงานยังระบุด้วยว่ามีตำรวจที่เกี่ยวข้องไม่ต่ำกว่า 10 นาย ซึ่งอยู่ระหว่างการตรวจสอบเส้นทางการเงินและการเชื่อมโยงกับกลุ่มทุนมืด ด้านหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ยืนยันว่าจะเร่งสอบสวนข้อเท็จจริง และดำเนินการอย่างเด็ดขาด ทั้งทางอาญาและวินัย เพื่อฟื้นฟูความเชื่อมั่นของสังคม พร้อมย้ำว่า ‘จะไม่มีใครอยู่เหนือกฎหมายได้’ ทีมข่าวจะติดตามความคืบหน้าอย่างใกล้ชิด และรายงานให้ทราบต่อไปค่ะ” เสียงรายงานข่าวยังคงดังต่อเนื่อง ท่ามกลางความตกใจของผู้คนในร้านอาหารข้างทางที่เฝ้าดูทีวีจอเล็ก “โห นี่มันอะไรกันเนี่ย แทนที่จะจับคนร้

บรรยากาศภายในบ้านของหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์ทมิฬตกอยู่ในความโกลาหล เมื่อธนัทตะโกนด่าลูกน้องโหวกเหวกโวยวายปาข้าวของเสียหายเสียงดังจนคนงานแตกตื่นวิ่งออกมาดู ใครทำอะไรขวางหูขวางตาถึงกับโดนลูกหลง ลูกน้องหลายคนยืนก้มหน้าไม่กล้าเอ่ยปากสอดแทรกหลังเห็นเพื่อนตัวเองพูดขัดเจ้านายแล้วโดนยิงเข้าที่ต้นขาจนต้องหามส่งโรงพยาบาลพวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้ช่วงเช้าจะมีข่าวดีเรื่องหุ้นบริษัทของไอ้ภีมวัจน์ดิ่งร่วงลงเหว เจ้านายพวกเขาก็ยังดูอารมณ์ดีอยู่เลย ร้องเพลงรดน้ำต้นไม้เองด้วยซ้ำ แต่พอช่วงสายทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดราวกับพลิกฝ่ามือ“คุณป๋าใจเย็นก่อนสิคะ” ฉัตรปวีย์เข้ามากอดแขนผู้เป็นบิดา พูดจาเสียงอ่อนหวานหวังให้อารมณ์ที่คุกรุ่นเย็นลงบ้าง“ใจเย็นห่าไรละ นี่มันกี่คนละ คนของป๋าโดนเล่นงานไปเรื่อยๆ ขนาดไอ้ผู้กำกับอรรถนพนั่นยังไม่รอด มันโง่หรือไงว่ะทำชั่วให้คนจับได้ แม่งเป็นได้ไงผู้กำกับ กูไม่น่าดึงมันมาเป็นพวกเลยถ้าจะโง่ขนาดนี้” ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห จับไอ้ชนกันต์คนของเขาได้ไม่เท่าไหร่เพราะมันไม่กล้าซัดทอดมาถึงเขาแน่ แต่ไอ้อรรถนพไม่เหมือนกัน เขาต้องสูญเสียกำลังคน สูญเสียเส้นสาย ไหนจะต้องถูกมันสาวมาถึงเขาอีก ไม่ซว

นารันเดินขึ้นมายังห้องทำงานของภีมวัจน์ เรียกทัพกับสนขึ้นมาเพื่อวางแผนงานต่อไป เพียงไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็เดินเข้ามา หล่อนนั่งอยู่โซฟา ในมือถือแท็บเล็ต ส่วนตรงเก้าอี้เตี้ยด้านหน้าเป็นเอกสารหลายปึกที่วางเรียงทับซ้อน“คุณมุกเรียกพวกเรามา มีภารกิจให้ทำอีกแล้วใช่ไหมครับ” สนถามเจ้านายสาวด้วยน้ำเสียงปนตื่นเต้นนิดๆ จากที่เคยเต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยต่อภารกิจที่เธอมอบหมายให้ทำอยู่เสมอ ในช่วงแรกพวกเขาแทบไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับเริ่มรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้ลงมือ และตั้งตารอคำสั่งเลยก็ว่าได้ เนื่องจากสิ่งที่หล่อนทำคือการกำจัดหนอนร้ายในสังคม“สนกับทัพ ลงข้อมูลพวกนี้ในเผจ แต่ห้ามปล่อยหมดเปลือก” นารันเอ่ยกำชับน้ำเสียเฉียบคมจนคนฟังไม่กล้าขัด “ครับ” ทั้งคู่รับคำทันที“ส่วนนี่เป็นคลิป เก็บไว้ก่อน อย่าเพิ่งลง รอคำสั่งจากฉันอีกที”“ครับ” เสียงตอบรับดังขึ้นอีกครั้งสนกับทัพสบตากันเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองแฟ้มข้อมูลตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและตื่นเต้น ข้อมูลที่อยู่ในมือพวกเขาละเอียดและลึกกว่าที่เคยสืบมาเสียอีก ทั้งที่พวกเขาเองก็ทุ่มกำลังคนไปไม่น้อย และมั่นใจว่าข้อมูลที่ได้มาก็

ส่วนคนที่แกล้งหลับนั้นพยายามหรี่ตาขึ้นมามองชายหนุ่มด้วยความสงสัยว่าหมอนี่เป็นอะไรนั่งขำอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่เห็นต้นเหตุจึงเดาว่าเขาก็คงเมาไม่น้อย ทว่าทั้งๆ ที่ตั้งใจแกล้งหลับ แต่ไหงหล่อนถึงลืมตาไม่ขึ้นกันละเนี่ยนี่คงเป็นอีกข้อที่หล่อนต้องระวังในคราวต่อไป เพราะยัยคุณหนูพราวคออ่อน จะดื่มแบบเดิมไม่ได้เมื่อเพื่อนร่วมวงหลับปุ๋ยไปแล้ว ภีมวัจน์จึงนอนเหยียดขา สอดมือทั้งสองไว้ที่ท้ายทอย นอนทอดกายมองท้องฟ้าที่มืดมิดไร้แสงดาวส่องประกาย ตอนนี้บรรยากาศรอบบ้านเงียบสงัด มีเพียงสายลมเย็นพัดต้นไม้เอนไหวเขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือบทสนทนาที่ไร้สาระกับมุกพิชชาในคืนนี้กันแน่ ที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด สมองที่เคยแบกรับแรงกดดันและคอยรับมือคู่แข่งเรื่องงานกลับหยุดนิ่งราวกับได้พักจริงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ภีมวัจน์ละสายตาจากความมืดรอบตัว แล้วหันกลับมามองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอีกครั้ง เธอนอนนิ่ง แนบแก้มกับเรียวแขน ร่างบอบบางขยับตามจังหวะลมหายใจสม่ำเสมอ เขาจึงสังเกตเธอได้ถนัด ใบหน้าที่เคยฉาบไว้ด้วยความแข็งกร้าว ยามนี้กลับดูสงบเย็นตาไร้เดียงสา เขาแค่นยิ้มบางๆ อย

เมื่อการประชุมสิ้นสุด มุกพิชชากดตัดสายพอดีกับที่ภีมวัจน์เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟ หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะออกไปซื้อนานจนกระทั่งเธอประชุมเสร็จ เวลาพอดีกันอย่างน่าประหลาด ราวกับตั้งใจ“ประชุมเสร็จแล้วเหรอ” เขาถามภรรยาสาวขณะยื่นแก้วอเมริกาโน่เย็นให้หล่อน“เสร็จแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวฉันขอเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะ” นารันนั่งขัดสมาธิอธิบายแผนการเจ้าพวกนั้นจนเป็นเหน็บชา ขณะที่ลุกขึ้นจากโซฟาเรี่ยวแรงที่มีก็หายไปหมด เธอทรุดตัวลงอัตโนมัติโชคดีที่ภีมวัจน์ถลาตัวเข้ามาช่วยประคองได้ทันเวลาท่วงที“อุ้ย” นารันอุทานด้วยความตกใจไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเข้ามาช่วยประคองจนทั้งคู่ร่างแนบชิดอย่างไม่ทันระวังตัวเขาเข้ามายืนซ้อนหลังจนความอบอุ่นจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านมาถึงเธอ ถ้าไม่นับเมื่อคืนที่เขาอุ้มหญิงสาวนี่เป็นครั้งแรกที่เธอและเขาใกล้ชิดกันมากขนาดนี้ ใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา กลิ่นที่อบอวลไปด้วยความสุขุม เย้ายวน และเต็มไปด้วยเสน่ห์บางอย่างที่ชวนให้หัวใจเธอหวั่นไหวเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆ ดวงตากลมโตสบเข้ากับชายหนุ่มซึ่งมองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับมีมนต์สะกดจนเธอไม่อาจละ