หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 69

คืนเดียวกัน กระทรวงมหาดไทยและสำนักงานตำรวจแห่งชาติเรียกประชุมฉุกเฉินภายใต้คำสั่ง “ด่วนที่สุด” เอกสารถูกลงนามภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ก่อนที่ประกาศอย่างเป็นทางการจะถูกเผยแพร่ผ่านหน้าจอข่าวทั่วประเทศเสียงผู้ประกาศอ่านถ้อยคำอย่างหนักแน่นชัดเจน ราวกับทุกพยางค์คือค้อนที่กำลังตอกตะปูตอกฝาโลงคดีคอร์รัปชันครั้งใหญ่ “ตามมติคณะกรรมการข้าราชการตำรวจ (ก.ต.ช.) มีมติเป็นเอกฉันท์ ให้ไล่ออก พลตำรวจเอกวรเมธ อดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ หลังพบหลักฐานชัดเจนว่ามีพฤติการณ์สนับสนุนเครือข่ายค้ายาเสพติดร่วมกับพยัคฆ์ทมิฬ รวมถึงรับผลประโยชน์โดยมิชอบจากกลุ่มทุนผิดกฎหมายหลายแห่ง”กล้องข่าวแพนให้เห็นภาพชุดเครื่องแบบ เหรียญตรา และธงประจำตำแหน่งถูกเจ้าหน้าที่ถอดออกจากห้องทำงานวรเมธทีละชิ้น ก่อนใส่กล่องเอกสารต่อหน้าทีมสืบสวนและสื่อมวลชน เหมือนการลบชื่อเขาออกจากสถาบันตำรวจอย่างสิ้นเชิงเสียงประกาศยังดำเนินต่อไปอย่างเฉียบขาด“คำสั่งมีผลทันที และอยู่ระหว่างกระบวนการพิจารณาเพิกถอนยศตามพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ”ขณะเดียวกัน ตำรวจตั้งแต่ระดับผู้กำกับ สารวัตร ไปจนถึงชั้นประทวนกว่าร้อยนายที่พัวพันกับขบวนการเดียวกัน ถูกส

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้แสงแดดร้อนระอุ ในช่วงบ่ายของวันแถบริมชายป่าติดแนวชายแดนลอดผ่านใบไม้เป็นริ้วๆ รถตู้คันหรูของธนัทแล่นสะเปะสะปะไปตามเส้นทางลูกรังเต็มไปด้วยโคลน ล้อเสียดสีก้อนหินเสียงดังครืดคราดเหมือนหัวใจของทุกคนในรถกำลังถูกบีบแน่นธนัทนั่งคุมเชิงอยู่เบาะหลัง สายตาแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความร้อนรน ข้างกายเขาคือฉัตรตฤณ ลูกชายที่ตั้งใจตามพ่อหนีออกนอกประเทศด้วยกัน ทั้งที่ในดวงตาหนุ่มยังเต็มไปด้วยความลังเลและหวาดหวั่นพอรถพ้นโค้งสุดท้าย ไฟส่องสว่างจากปากกระบอกปืนเล็งมาจากทุกทิศทุกทาง“ล้อมไว้แล้ว อย่าขืนหนี มอบตัวเดี๋ยวนี้” เสียงประกาศเย็นชาแหวกอากาศเข้ามา“สู้ ยิงเปิดทาง” ธนัทกัดฟันแน่น ตวาดสั่งเสียงต่ำลูกน้องธนัทต่างโกลาหล คว้าปืนกันคนละกระบอกเสียงปืนคำรามสนั่นป่าลึก แสงไฟกะพริบวาววับกลางความมืด หน่วยพิเศษโต้กลับอย่างแม่นยำ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันดุเดือด ดินกระเด็น ใบไม้ปลิวว่อนทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งของหน่วยพิเศษเล็งปืนตรงไปที่ธนัท ฉัตรตฤณที่ยืนไม่ห่าง เห็นเข้าตา เขาพุ่งตัวไปขวางโดยไม่คิดชีวิตกระสุนฝังเข้ากลางอกเขาเต็มแรง ร่างหนุ่มผงะไปด้านหลัง เลือดสีแดงเข้มทะลักจากมุมปาก“อาติงลี่” ธ

ตอนที่เธอถูกเชือดมัดมือ นารันแก้มัดเชือกด้วยการพยายามใช้นิ้วล้วงมีดใบเล็กมาจากกางเกงขาสั้นที่หล่อนสวมไว้ด้านในชุดเดรสขณะนอนคุดคู้ในรถค่อยๆ ตัดเชือกอย่างระมัดระวัง พลางร้องไห้ ให้ชยพลตายใจวันนี้หล่อนสวมเดรสกระโปรงยาว โดยที่ข้างในมีกางเกงขาสั้น สายรัดต้นขาไว้สำหรับพกปืนสั้นเรื่องที่เธอถูกชยพลจับตัวมานั้น คือสิ่งที่หล่อนคาดการณ์ไว้ทั้งหมด ไม่อย่างนั้น คนอย่างเธอจะยอมให้ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้จับมาง่ายๆ อย่างนั้นนะเหรอ ฝันไปเถอะ นารันยอมโดนให้มันจับ ให้มันตบก็เพื่อให้มันโผล่หัวออกมาให้เธอล้างแค้นถึงที่ก็เท่านั้นเองชยพลส่ายหน้าไปมาอย่างสับสน ช่วงหลังๆ เขามักเห็นนารันราวกับภาพหลอน จนเริ่มคิดว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้วและเขาไม่รู้เลยว่าภาพหลอนที่เขากลัวนักหนา กำลังหายใจอยู่ตรงนั้นจริงๆแม้แต่มุกพิชชา ผู้หญิงที่ไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับนารันแม้แต่น้อย ยังกล้าอ้างตัวว่าหล่อนคือนารัน นั่นยิ่งซ้ำเติมสติของเขาให้แตกร้าวลงไปอีก ชยพลเริ่มแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง อะไรคือภาพหลอนที่สมองเขาสร้างขึ้นเอง ความหวาดผวาแปรเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่งจนฉายชัดออกมาทางแววตาและท่าทางที่ควบคุมไม่อยู่อดีตผู้กองสาวฉ

พอโตขึ้นก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นแล้ว ไม่ได้ต้องการจากพวกเขาอย่างที่เคยตัดพ้อในช่วงเด็ก” น้ำเสียงหล่อนราบเรียบไร้อารมณ์ ภีมวัจน์รับรู้ได้ทันทีว่ากว่าเธอจะเข้มแข็งได้มากขนาดนี้ เธอต้องแตกสลายไปแล้วกี่รอบ ร้องไห้ไปแล้วกี่หน เรื่องราวของเขาที่พบเจอเทียบไม่ได้กับเรื่องของเธอเลยสักนิด เขาโชคดีที่ยังมีพ่อ แต่นารันกลับมีเพียงแค่คุณยาย อยู่กันเพียงสองคนลำพัง“แล้วถ้าหากตอนนี้จู่ๆ พ่อรันโผล่มาล่ะ รันจะทำยังไง” นานกว่านาที ภีมวัจน์ถึงตัดสินใจถามคำถามนี้พร้อมกุมมือเธอเบาๆ ราวกับกำลังปลอบโยนหล่อน“คงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เพราะถ้าจะมาคงโผล่มานานแล้ว คงไม่ต้องรอจนถึงป่านนี้ จะสามสิบปีแล้ว เขาคงมีลูกโตแล้วป่านนี้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ยินดียินร้ายใดๆนารันไม่ได้คาดหวังว่าในชีวิตนี้จะได้เจอกับคนที่เป็นพ่อ เพราะหล่อนไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเจอเขา หล่อนไม่ชอบความรู้สึกของการถูกทิ้ง ความรู้สึกไม่เป็นที่ต้องการของใครอีกแล้ว หากต้องเจอเขา ความรู้สึกนี้ก็คงวนเวียนกวนใจหล่อนไม่เลิกภีมวัจน์สังเกตภรรยาสาวแล้วก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่งที่เธอไม่ได้มีความรู้สึกเกลียดหรือโกรธแค้นคนเป็นบิดา แต่กว่าเธอจะเข้มแข็

นารันเรียกพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ พูดคุยบางอย่างไม่ถึงนาที พนักงานคนนั้นมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับแล้วเดินตรงมายังพวกเขายืนอยู่ “สวัสดีค่ะ พอดีมีโปรโมชั่นใหม่มาแนะนำสำหรับสมาชิกห้าสิบคนแรก สมัครวันนี้ลดทันที เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ” เมื่อครู่เธอก็แนะนำโปรโมชั่นแก่ลูกค้าสองท่านนี้ไปแล้วเพียงแต่ไม่ใช่ลดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างที่คุณมุกพิชชาบอก“เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยเหรอครับ” วัฒน์กับปัณณ์หันมามองหน้ากันอย่างตกใจ เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้าแทบพร้อมกันแบบไม่ต้องคิดให้เสียเวลา“ตกลงครับ/สมัครครับ”นี่มันโชคหล่นทับกันชัดๆ ทั้งส่วนลดที่ได้มาอย่างไม่น่าเชื่อ และเจ้าของยิมที่ชื่อมุกพิชชา ผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก ความรู้สึกนั้นไม่ใช่แค่การพบกันครั้งแรก แต่คล้ายกับเคยรู้จักกันมาก่อนลึกกว่านั้น ใกล้ชิดกว่านั้น ราวกับความผูกพันบางอย่างยังคงหลงเหลืออยู่ แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนทุกสิ่งไปแล้วก็ตามห่างออกไปนั้น สองร่างที่ความสูงต่างกัน เดินเคียงคู่ออกมาจากยิม“เป็นยังไงบ้าง ได้เจอเพื่อนร่วมงานเก่า”ภีมวัจน์ถามเสียงเบา สายตายังคอยมองใบหน้าภรรยาไม่วาง เห็นชัดว่าห