หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

บทที่ 6แสงจันทร์นวลทาบลงบนพื้นดิน สวนดอกไม้ทอดยาวสุดสายตา กลีบดอกไม้พลิ้วไหวอาบด้วยหมอกจางๆ ท่ามกลางความสงัดเงียบ ร่างหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวในชุดเรียบง่ายสีขาว ดวงตาโอบอุ่นอ่อนโยน หากลึกลงไปกลับซ่อนร่องรอยเศร้าลึกที่บาดหัวใจผู้มองทันที“เธอมาแล้ว” เสียงหวานแผ่วคล้ายสายลมพัดผ่าน แต่กลับดังชัดในใจจนร่างของนารันสะท้าน ผู้หญิงคนนี้คือเจ้าของร่างที่หล่อนมาอาศัยอยู่สายตาทั้งคู่สบกันโดยไม่ต้องถามว่าเป็นใคร ราวกับหัวใจรู้จักกันอยู่ก่อนแล้ว มุกพิชชายกมือแตะไหล่นารันเบาๆ รอยยิ้มบางพาให้ความอบอุ่นซึมเข้ามาแทนที่ความว่างเปล่า“ฉันมีบางสิ่งจะฝากเธอ” เสียงนั้นขาดหายไปชั่วครู่ ก่อนดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกจะทอดยาวไปในความมืด“ฝากดูแลพ่อแทนฉันได้ไหม” มุกพิชชาพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น เวลาบนโลกนี้ของเธอน้อยเหลือเกิน น้อยเสียจนไม่อาจจะอยู่กับบิดาได้ตราบเท่าที่ใจต้องการคำขอที่ไม่อาจปฏิเสธได้ทิ้งน้ำหนักกดลงกลางอก ความเงียบงันรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นความแน่นอึดอัด ความรู้สึกว่ากำลังจะสูญเสียบางสิ่งชั่วนิรันดร์พุ่งเข้ามาเต็มแรง“ได้ ฉันจะดูแลคุณเมธานินท์แทนเธอ” นารันรับปาก ทันทีที่รับข้อเสนอความ

ก่อนกลับบ้านภีมวัจน์สั่งให้คนแวะอีกวัดหนึ่งซึ่งเป็นทางผ่านพอดี ช่วงบ่ายคล้อยแสงแดดเหลืองทองสาดส่องลอดต้นโพธิ์ใหญ่ เมฆขาวดุจปุยนุ่นลอยตัดกับท้องฟ้าสีเข้ม สายลมอ่อนๆ พัดพาความหอมของดอกแก้วส่งกลิ่นโชยไปทั่วบริเวณ เสียงนกกระจิบแว่วประสานกับเสียงระฆังวัดที่ดังขึ้นเป็นจังหวะช้าๆภีมวัจน์เดินนำหน้าโดยมีการ์ดทั้งสี่นายตามติดไม่ห่าง สร้างภาพที่แปลกตาให้แก่ผู้ที่มาทำบุญอยู่ไม่น้อยอดีตมาเฟียก้าวเข้ามาในวัดอย่างเงียบสงบ ในมือถือช่อดอกไม้กุหลาบสีขาวที่น้องชอบ เดินตรงไปยังศาลาที่เก็บอัฐิ การ์ดทั้งสี่นายรู้งาน แยกย้ายกันไปยืนคนละมุมเพื่อให้เวลาส่วนตัวเจ้านายภีมวัจน์หยุดอยู่หน้าช่องกำแพงเล็กๆ ที่มีช่องบรรจุอัฐิน้องสาวตั้งอยู่ มีป้ายไม้เขียนชื่อภีมสินีไว้ชัดเจน เขาวางดอกไม้ลงเบื้องหน้า ก้มกราบเบาๆ ความปวดหนึบในอกพลันตีตื้นขึ้นมาเกือบครบสองเดือนแล้วที่น้องสาวจากไป แต่ไม่เคยมีวันไหนที่พี่ชายอย่างเขาไม่เผลอคิดถึง ไม่เผลอโหยหาเสียงเล็กใสที่ชอบออดอ้อนทุกครั้งที่เจอหน้า ภาพรอยยิ้มสดใสยังวนเวียนในหัวใจไม่เคยจาง เหมือนเธอจะโผล่มาเรียกชื่อเขาได้ทุกเมื่อ ภีมวัจน์ยังจำได้ดีทุกครั้งที่ภีมสินีลงมือทำขนม แม้มันจ

“ไม่คิดว่าคุณพราวจะทำส้มตำอร่อยขนาดนี้ พรุ่งนี้ขอแบบนี้อีกถาดใหญ่ได้ไหมคะ” หวาน สาวใช้วัยยี่สิบต้นๆ ชมเปาะ ยกนิ้วให้ด้วยสายตาเป็นชื่นชม หล่อนเป็นคนอีสาน ส้มตำรสนี้ถือว่าถูกต้อง“ได้ ถ้าฉันว่างจะทำให้ทานกันอีกนะทุกคน”จบจากวงส้มตำนารันก็ร่ายรายการมื้ออาหารให้สุนีจัดให้หล่อนในแต่ละมื้อซึ่งส่วนใหญ่เน้นพวกเนื้อสัตว์และผักเขียวเนื่องจากร่างนี้อ่อนปวกเปียก ไม่มีพละกำลังพอที่จะใช้งานหนักๆ เธอจึงจำเป็นต้องฟื้นฟูร่างนี้ให้แข็งแรงพร้อมเป้าหมายใหญ่ตรงหน้า“นะ นี่คุณพราวจะกินหมดเหรอคะ” ปกติเธอกินอย่างกับแมวดม แต่ลิสต์อาหารแต่ละมื้อนี่ปาไปตั้งสี่ห้าอย่าง แถมแต่ละอย่างมีแต่มื้อหนักๆ ทั้งนั้น“หมดสิ จิ๊บจ้อย” หล่อนขยิบตาตอบอย่างคนขี้เล่น“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าจัดให้ค่ะ หวานไปเรียกลุงด่วนมาพาข้าไปจ่ายตลาดหน่อยเร็ว” พอมุกพิชชาเดินพ้นห้องไป สุนีรีบสั่งสาวใช้รุ่นลูกให้ไปตามคนขับรถ เพราะเธอต้องการตุนเนื้อสักสิบกิโล หลังเห็นปริมาณอาหารที่คุณผู้หญิงสั่ง ไหนจะไข่อีกห้าแผงนานๆ ทีภรรยาในนามจะลงมาทานมื้อเช้าพร้อมกับเขา แต่วันนี้มันกับดูแปลกไปหมดทุกอย่างตั้งแต่เมื่อเช้ามุกพิชชาตื่นมาวิ่งออกกำลังหน้าบ้านนานเกือบชั่ว

ภายในห้องอาหารหรูซึ่งถูกตกแต่งสไตล์จีนมีความเป็นส่วนตัวสูง หลังบริกรเสิร์ฟอาหารทุกจานเสร็จในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ อาหารทุกจานสีสันน่ารับประทานส่งกลิ่นหอมยั่วเย้าให้น้ำย่อยในกระเพาะทำงาน แต่ถึงจะหิวมากเพียงใดคนทั้งสองฝั่งก็ยังไม่มีใครกล้าแตะอาหาร เพราะจุดประสงค์ในวันนี้ไม่ได้มาเพื่อทานข้าว“วันนี้ดูผู้กำกับอารมณ์ดีจังเลยนะ” ธนัทเป็นคนเปิดประโยคแรก เขาหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดแล้วพ่นควันขาวลอยฟุ้งกลบกลิ่นอาหาร“คุณเองก็ไม่ใช่ย่อย” อรรถนพตอบกลับแบบคนไม่ยอมแพ้“แน่นอน แต่ถึงยังไงผมก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี” ธนัทขยี้มวนบุหรี่ในส่วนที่เผาไหม้จนกลายเป็นเถ้ากระดาษลงกับถาดรองก้นบุหรี่ น้ำเสียงเขาตึงเครียดกว่าเมื่อครู่ขึ้นเล็กน้อย“ทำไม”“แม้หัวหน้าจะลาโลกแล้วแต่ก็ยังเหลือลูกน้องเธออีกสองคนไม่ใช่เหรอ คุณคิดเหรอว่าพวกเขาจะไม่สืบเรื่องนี้ต่อ”“ถ้าเป็นเรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะสั่งย้ายพวกมันไปตำแหน่งอื่น”“แล้วคุณแน่ใจได้อย่างไร ก็แค่ย้าย” ธนัทยังคงไม่วางใจกับแผนที่อีกฝ่ายเสนอมา“แล้วคุณจะเอายังไง” อรรถนพเริ่มเสียงแข็งที่อีกฝ่ายไม่พอใจกับการแก้ไขปัญหาของตัวเอง“ทำให้พวกมันกลัว ไม่กล้าเข้ามายุ่ง

บทที่ 9แสงไฟขาวนวลส่องจากเพดานลงบนเวทีมวยที่ปูเสื่อยางกันลื่นอย่างเรียบตึง นารันอยู่ในชุดออกกำลังกาย เสื้อแขนสั้นสีเทาคู่กางเกงขาสั้น ผมที่เคยรวบตึงบัดนี้ถูกรวบขึ้นเป็นจุกบนศีรษะคู่ชกตรงหน้าคือทัพ เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นเป็นลอน บ่งบอกถึงคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสับสนเล็กน้อย นารันก้าวเท้าออกข้างหนึ่ง ย่อเข่าเพื่อปรับสมดุล ถ่ายน้ำหนักไปยังปลายเท้า ก่อนจะปล่อยหมัดขวาพุ่งเข้าใส่สันกรามของเขา โชคดีที่ทัพหลบได้หวุดหวิดทัพกระตุกยิ้ม แล้วยกมือขึ้นตั้งการ์ด เหล่าชายฉกรรจ์ด้านล่างตาโต ส่งเสียงเชียร์กันลั่น“เฮ้ย นึกว่าคุณพราวแค่จะมาสนุก หมัดเมื่อกี้ไม่เบาเลยนะ ถ้าไอ้ทัพหลบไม่ทันคงได้ใส่ฟันปลอมแทนแน่” ไนล์กอดอกมองคนทั้งคู่บนสังเวียนหันมาพูดกับเพื่อนคนอื่นๆ“นั่นสิ คุณพราวไปเรียนชกมวยตั้งแต่เมื่อไหร่” ผู้หญิงคนหนึ่งที่เชยชินกับการอยู่บ้านและป่วยง่ายถาม ทั้งที่ก่อนหน้านี้หล่อนดูอ่อนแอ แต่วันนี้กลับกล้าท้าผู้ชายตัวโตต่อยมวย“มีเท่าไหร่ใส่มาให้หมด ไม่ต้องออมแรง” แววตาเธอแน่วแน่ พูดเสียงแข็งแข่งกับเสียงคนด้านล่าง เพราะจากรูปลักษณ์แล้วทัพน่าจะเก่งพอตัว แต่ยัง