หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เสียงร้องไห้ระงมและเสียงสะอึกสะอื้นของผู้หญิงดังตลอดเวลาแม้ฟังดูจะรำคาญไปหน่อยแต่สนและทัพกับรู้สึกเห็นใจและสงสารผู้หญิงพวกนี้ เขาจึงได้แต่ทำหน้าที่ขับรถเงียบๆ ไม่ปริปากหรือดุพวกเธอหรือสั่งให้พวกหล่อนเงียบ“แล้วคุณพราวรู้ได้ไงว่ะว่าพวกมันจะส่งผู้หญิงพวกนี้ลงไปซ่อนตัวที่ใต้” สนหันไปถามเพื่อน เขาเองก็คิดไม่ถึงเรื่องนี้เช่นกัน ยังดีที่พวกมันมาตามแผนที่มุกพิชชาคาดการณ์ คนของเขาเลยช่วยผู้หญิงพวกนี้ไว้ได้ทัน“นั่นสิ” เขาเองก็มีคำถามอยู่ในใจเหมือนกันหลังจากที่มีข่าวของนายสุรเชษ มุกพิชชาก็สั่งให้พวกเขาเตรียมคนไปดักรอรถคนของไอ้ส.ส.ชั่วคนนั้นยังถนนที่มุ่งหน้าลงภาคใต้ แม้ตอนแรกสนกับทัพเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งและมีข้อกังขาในใจ มีคำถามมากมายเกี่ยวกับมุกพิชชา แต่เพียงไม่นานรถเป้าหมายคนนั้นก็เคลื่อนผ่านเส้นทางที่มุกพิชชาคาดการณ์จริงๆ ราวกับเธอล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าบทที่ 11หลังจากพรรคการเมืองหนึ่งออกมาแถลงการณ์ปฏิเสธ เรื่องค้าประเวณีได้ยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงดี ช่วงสายของวันเดียวกันก็มีคลิปหลุด แม้บุคคลในคลิปจะถูกเบลอหน้าไว้ แต่รูปร่างที่ปรากฏทำให้ประชาชนเดาได้ทันทีว่าเป็นใครแถมเนื้อหาในคลิปนั่

ภายในห้องทำงานเปิดแอร์เย็นฉ่ำต่างกับอากาศภายนอกราวกับฟ้ากับเหว ตู้เอกสารวางเรียงรายตามผนังห้องเป็นระเบียบเรียบร้อย หลังหน้าต่างกระจกบานใหญ่มีร่างสูงของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบยืนหันหลังให้แขกผู้เข้ามาใหม่ภาคภูมิเดินเข้ามาภายในห้องผู้กำกับตามคำสั่งด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เพราะเขาพอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าท่านผู้กำกับเรียกเขามาเพื่อคุยเรื่องอะไร“นั่งก่อนสิสารวัตรภาคภูมิ” ผู้กำกับอรรถนพเปิดทักประโยคแรกเมื่อเขาหันหน้ามาเผชิญลูกน้อง ทรุดตัวลงนั่งยังเก้าอี้“ผู้กำกับมีเรื่องอะไรหรือครับท่าน”“เรื่องเว็บ ผู้ใหญ่ขอมา ทำยังไงก็ได้ขอให้จบเรื่องให้เร็วที่สุด” ผู้ใหญ่ที่อรรถนพอ้างถึงแม้ไม่เอ่ยชื่อภาคภูมิก็พอเข้าใจได้เอง“แต่เรื่องนี้มัน..” เขาพึ่งทำการกวาดล้างเครือข่ายเว็บพนันไปเมื่อวันก่อน ซึ่งคดีอยู่ในกระบวนการสาวถึงเบื้องลึกเบื้องหลัง“ไม่ต้องห่วง พวกนายจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้ แต่ขอให้จบสวยที่สุด”“ครับท่าน” คนที่ยศน้อยกว่าได้แต่ตอบรับและเริ่มตาวาวกับจำนวนเงินที่สามารถเรียกรับได้ตามใจ“เข้าใจก็ดีแล้ว ผมจะรอฟังข่าวดี ไม่มีไรแล้วคุณออกไปได้แล้ว”ภาคภูมิลุกขึ้น ยกมือแตะคิ้วทำความเคารพผู้บังคับบัญชา

“ใช่ ทำไมล่ะ” เขางงอะไร ก็แค่ลองชุดเสร็จแล้ว“เปล่า”“เดี๋ยว จะไปไหน นู้น ไปจ่ายตังค์ให้ด้วย” ขณะที่ภีมวัจน์จะก้าวเท้าออกจากร้านก็ถึงกับชะงัก“พอดีฉันจ้างคนไปแต่งหน้าให้ด้วยนะ ราคาเลยเพิ่มจากชุดมาหน่อยหนึ่ง” เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบเสร็จมีค่าแต่งหน้าเพิ่มมาอีกเกือบเท่าตัว“อืม”“เดี๋ยวอีกสักประมาณสี่โมงครึ่งช่างแต่งหน้าจะเข้าไปที่บ้านคุณลูกค้านะคะ”“ค่ะ” ให้เธอแต่งหน้าออกงานเองคงดูตลกแย่ หล่อนเลยขอคำแนะนำจากพนักงานที่พาเธอไปลองชุด โชคดีที่ร้านนี้มีบริการครบครัน ชุดที่ลองก็สวยถูกใจ ไม่เว่อร์วังจนหล่อนไม่กล้าใส่ เพียงแค่ชุดเดรสสั้นสีขาวเรียบๆ บนอกมีเพชรประดับพอเป็นลูกเล่นดูไม่น่าเบื่อหรือเรียบเกินไปหลังชำระเงินเรียบร้อยถุงชุดหล่อนก็ถูกทัพเดินเข้ามาไปหิ้วไว้เองอย่างรู้หน้าที่ จากนั้นภีมวัจน์ก็พาเธอแวะเข้ามาลองเครื่องประดับซึ่งอยู่อีกโซนหนึ่งของห้าง ตอนแรกนารันนึกว่ามาซื้อแค่ชุดเท่านั้น“ว้าว มีร่า ดูสิวันนี้ฉันเจอใคร”ขณะที่หล่อนยืนงงกับเครื่องเพชรซึ่งแสงระยิบระยับจนแสบตา“คุณหนูพราวนี่เอง พวกฉันละคิดถึ้งคิดถึง ทำไมโทรไปไม่ยอมรับสายพวกเราละ หรือว่าอยากแอบมาช้อปปิ้งคนเดียว"นารันหันไปมองสอ

ภีมวัจน์นั่งตอบกลับอีเมลฆ่าเวลาขณะรอมุกพิชชาแต่งหน้าแต่งตัว ซึ่งเขาก็ไม่ได้เร่งรีบ เสร็จตอนไหนก็ไปตอนนั้นเพราะนี่เป็นงานแรกที่เขาจะพาหญิงสาวไปออกงานในฐานะภรรยาหลังจากกลับจากห้างเขาก็แยกตัวออกมาเพื่ออาบน้ำแต่งตัวใหม่ วันนี้เขาสวมสูทสีครีม เนกไทด์สีเข้ม ผมทรงอันเดอร์คัตรูถูกเซตเสยไปด้านหลัง ดูเท่และเสริมบุคลิกให้โดดเด่น“คุณพราวมาแล้วครับ” ไนล์ซึ่งเหลือบเห็นร่างระหงในชุดเดรสสั้นคลุมเข่าสีขาวสะอาดเดินเข้ามาก่อนใคร เขารีบบอกเจ้านาย โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าน้ำเสียงของตัวเองดูตื่นเต้นกว่าทุกครั้ง นั่นจึงทำให้ทุกคนสงสัยแล้วพากันมองตามไปยังบุคคลที่เพื่อนอ้างถึงภีมวัจน์รู้สึกถึงบรรยากาศแปลกไปจึงเหลือบตาขึ้นมอง มุกพิชชาซึ่งนานๆ ทีจะแต่งองค์ทรงเครื่องเธอดูสวยหวานยิ่งอยู่ในชุดกระโปรงบานฟองฟู่ยิ่งทำให้หล่อนดูราวเป็นเจ้าหญิง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มสีชมพูพีชระเรื่อ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบสีส้มวาววับน่าลิ้มลองแม้จะแต่งงานกันมานานนม แต่ทั้งคู่กลับไม่เคยมีสัมพันธ์ทางกาย อะไรบางอย่างสะกิดใจภีมวัจน์ เมื่อรู้ดีว่าอีกไม่นานเธอกับเขาต้องหย่าขาดกัน“นี่ ฉันสวยขนาดมองตาไม่กะพริบกันเลยเหรอ” ถูกสายตาผู้ชายทั้งห้า

เคยคิดว่าตนเองก็เข้มแข็งพอยามได้เผชิญหน้าพวกมันทั้งสอง แต่นารันคิดผิด เธอไม่อาจควบคุมสีหน้าตัวเองได้ โชคดีที่เจ้าสัวตัดบทจบความกระอักกระอ่วนนี้ได้ทันเวลาเช่นเดียวกับภีมวัจน์ซึ่งนั่งเคียงข้างภรรยาสาว รับรู้ได้ถึงความเป็นปรปักษ์ต่อคู่รักตรงหน้า ทุกอากัปกิริยาที่หล่อนแสดงออกมา แม้เพียงน้อยนิดยากจะสังเกตเห็นหากแต่ไม่รอดจากสายตาคู่คมของเขาไปได้หลังจากเดินออกมารวมกับแขกคนอื่นๆ ในสวน บรรยากาศข้างนอกก็เริ่มมืดสลัว ไฟแสงสีที่ติดตามต้นไม้เริ่มส่องสว่างแทนภีมวัจน์พาหล่อนไปนั่งรวมโต๊ะที่ติดชื่อเขาไว้ มีนักธุรกิจหลายคนเดินเข้ามาทักทายพูดคุยกับเขาสลับไปมาไม่ขาดสายนารันรู้สึกเป็นคนนอกไปชั่วขณะ เพราะหล่อนไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจจึงทำได้เพียงนั่งนิ่ง จิบเครื่องดื่มพร้อมกับฟังพวกเขาเท่านั้น พร้อมสายตาของผู้หญิงหลายคนที่มองมาอย่างสงสัย แต่เธอทำเป็นไม่ใส่ใจ ทั้งที่ในใจค่อนข้างอึดอัดเมื่อรู้สึกเบื่อๆ ไม่มีอะไรทำ นารันจึงงัดสกิลตำรวจเก่าขึ้นมานั่งวิเคราะห์คนเดียวเงียบๆ อีกนัยหนึ่งคือการวางแผนของหล่อนไปในตัวชายวัยกลางคนสองคนยืนหัวเราะด้วยกัน แต่รอยยิ้มของคนหนึ่งแข็งเกร็ง ดวงตาไม่เคยหันไปสบอีกฝ่ายตรงๆ ควา