Semua Bab เหนื่อยที่จะร้าย: Bab 11 - Bab 20

ผู้มาใหม่คือชายหนุ่มหน้าตาดี หุ่นล่ำกล้ามบึก หัวเกรียน สวมแว่นตาดำ เสื้อคอปกที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยงานรัฐ คู่กับกางเกงยุทธวิธีสีเทา ชนัญชิดาเดาในใจว่าคนตรงหน้าน่าจะเป็นทหารไม่ก็ตำรวจ ซึ่งพบได้ทั่วไปในสนามยิงปืนแห่งนี้"ไงปรินซ์ มาซ้อมเหรอวันนี้" ณิรชาถามด้วยน้ำเสียงสนิทสนม เพราะคนตรงหน้าแวะเวียนมาซ้อมยิงปืนที่นี่บ่อยๆ และบางครั้งครูฝึกก็เป็นเธอนั่นเอง"ครับ อ้าว แล้วนี่พี่จะไปไหนครับ" ปากถามอีกคนแต่ตากับมองไปยังอีกคน หญิงสาวร่างสะโอดสะองงามสะดุดสายตา ใส่เสื้อครอปสั้นโชว์เอวคอดกิ่วขาวเนียนจนเขาถึงกับกลั้นหายใจตกตะลึงกับเสน่ห์อันเย้ายวนของเธออุตส่าห์ได้เจอสาวงามอยู่กับครูฝึกคนสนิท กะจะเนียนคุยด้วยสักหน่อย ไหงดูท่าสาวเจ้าเตรียมจะหนีละเนี่ยไม่ได้ๆ ต้องรั้งไว้หน่อย แค่รู้จักชื่อก็ยังดี และจะให้ดียิ่งกว่าต้องได้คอนแทค ไม่เบอร์ก็ไลน์แหละวะ วันนี้"จะไปดื่มชาที่คาเฟ่ตรงหน้านี่แหล่ะ ซ้อมดีๆ ล่ะ" ณิรชามองแววตาแวววาวเป็นประกายทุ้มลึกของหนุ่มตำรวจรุ่นน้องคนนี้ออก เลยเลี่ยงที่จะไม่แนะนำชนัญชิดาเพราะอีกฝ่ายนั้นมีสามีเรียบร้อยแล้ว แต่ดูท่าคงไม่ทันแล้ว หมอนั่นมันเดินเข้ามากระซิบ

เมื่อเข้ามานั่งในรถได้ชนัญชิดาพลันรู้สึกหิวขึ้นมา ครั้นจะสั่งอาหารขึ้นไปทานพร้อมกับเขาก็ใช้เรื่อง ก็โดนเขาไล่มาแล้วนี่นา จะกลับไปอีกก็กระไรอยู่"ว่างไหม" ยังนึกได้ว่ามีเพื่อนคนสนิทอยู่ ไม่รอช้ารีบต่อสายหาอีกฝ่ายทันที ตั้งแต่วันแต่งงานเธอกับยัยเฟย์ยังไม่เจอกันเลยสักครั้ง เธอมัวแต่ไปเรียนทำอาหาร ฝึกการเป็นแม่บ้านแม่ศรีเรือน พออารมณ์เสียหน่อยก็ไปปลดปล่อยที่ยิมกับสนามยิงปืน"โห นี่แกยังจำได้อยู่เหรอว่ามีเพื่อน ตั้งแต่มีผัวนี่ฉันก็ไม่จำเป็นเลยสินะ" เฟย์อดโวยวายไม่ได้ เมื่อเพื่อนตัวดีหายหน้าหายตาไปตั้งแต่แต่งงาน โทร.ถามทีก็มัวแต่ยุ่ง ไลน์ไปหาก็ไม่ค่อยจะตอบ กว่าจะนึกถึงเธอก็ปาไปเดือนกว่าแล้ว"จำได้สิย่ะ แหมอย่าพึ่งโมโหน่า เอางี้ฉันเลี้ยงมื้อเที่ยงเอง นะๆ" ยัยนี่ต้องง้อด้วยของกิน"เออดี ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อน เห็นฉันเป็นคนยังไงห๊ะ ยัยหว้า ถึงเอาของกินมาล่อ พอกินปุ๊บจะได้หายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะ บอกไว้เลยว่าฉันไม่หายงอนหรอกนะ ว่าแต่ร้านไหนล่ะ" บ่นไปงั้นแหละ สุดท้ายก็ใจอ่อนให้มันอยู่ดี ก็ใครใช้ให้เธอเป็นคนเห็นแก่กินกันล่ะ แค่ได้ยินคำว่า "เลี้ยง" น้ำย่อยในกระเพาะก็เรียกร้องแล้ว"ร้านเดิม

โครงการที่เขารับผิดชอบอยู่เกิดปัญหา วัสดุก่อสร้างไม่ได้สเปกตามกำหนด ผู้รับเหมาคนก่อนโกงวัสดุโดยเอาวัสดุเกรดต่ำกว่าที่ตกลงกันไว้มาใช้ในการก่อสร้างโดยไม่ตรงตามแบบที่ตกลงกันไว้ แถมยังตามตัวไม่ได้อีกต่างหาก ปล่อยปัญหาให้พวกเขาแก้ ซึ่งถ้างานนี้หลุดออกไป เจ้าของโครงการจ้างวิศวะกรมาตรวจรับงาน บริษัทเขาโดนฟ้องแน่ คิดแล้วแค้นนักไอ้พวกหัวหน้าช่าง มันกล้ามากที่กล้าโกงเขาแถมยังทิ้งปัญหาไว้อีก เสียชื่อบริษัทเขาหมด อุตส่าห์คัดคนเข้าทำงานแล้วแท้ๆ ดีที่ยังไม่ถึงวันส่งมอบ แถมยังพอแก้งานได้ทัน ไม่งั้นภูวดลไม่อยากจะคิด “งั้นอย่าลืมทานข้าวนะคะ หว้ากลับก่อน” ไม่กล้าอยู่นานไปมากกว่านั้น เพราะแค่ไม่ถึงนาที สามีคนดีก็แผ่รังสีอำมหิตใส่เธออยู่เนืองๆ จะมีสักวันไหมนะ ที่เขาเงยหน้าขึ้นมาพูดขอบคุณครับกับเธอสักครั้ง ไม่ก็พูดหลายๆ ประโยคก่อนเธอกลับ เฮ้อ นี่หวังอะไรจากเขานั้นเหรอ เมื่อก่อนมันดีมากเลยนะ เขาพูดคุยกับเธอได้ตั้งหลายประโยคแนะ แถมยังพูดจาหยอกล้อได้ด้วย ตัดมาที่ตอนนี้ แม้จะเงยหน้าขึ้นมามองเธอสักเสี้ยววินาที เขาก็ยังไม่อยากจะทำ จากที่ท้ออยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ไฮโซสาวคิดว่าความพ

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดโรงรถอีกทีก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว ลงจากรถได้เจ้าหมาชนฟูตัวโตก็วิ่งกรูกระโจนเข้าใส่นายของมัน“ชาช่า เบาๆ ไหน วันนี้ซนหรือเปล่า” หล่อนกอดเจ้าไซบีเรียนสีดำแกมขาวในอ้อมกอด มันแทบจะกระโดดให้เธออุ้มเหมือนตอนแรกๆ ที่รับมันมาเลี้ยง แต่ขอเถอะ น้ำหนักตัวมันตอนนี้เธอแทบจะรับไม่ไหวแล้ว สาวใช้ในบ้านจึงได้เห็นเจ้านายสาวในสภาพกึ่งเดินกึ่งลากจูงเจ้าชาช่าไปยังสนามหญ้าหน้าบ้านด้วยความทุลักทุเล“ชาช่า ฉันอุ้มแกไม่ไหวแล้วนะ” เธอพยายามลากสองเท้าคู่หน้าเจ้าหมาสุดแสบที่อ้อนให้หล่อนกระเตงมันไปเล่นด้วยความอ่อนใจOmg จะให้คนอื่นอุ้มก็ช่วยดูสภาพตัวเองหน่อยเถอะตอนแรกเธอกะว่าจะขึ้นไปจัดกระเป๋าเพื่อเดินทางพรุ่งนี้ แต่โดนเจ้าชาช่ากักตัวไว้ไม่ยอมปล่อย แถมมันชอบคลอเคลียตัวเธอไม่ยอมห่างราวกับรู้ว่าพรุ่งนี้เธอจะไม่อยู่เล่นกับมันหนึ่งคนหนึ่งตัววิ่งไล่หยอกล้อไปมา พลางล้มเกลือกกลิ้งไปกับพื้นหญ้าเขียวขจี โดยไม่รับรู้เลยว่ามีสายตาคู่คมของใครบางคนจดจ้องอยู่นานแล้วภูวดลมาถึงบ้านก่อนภรรยาสาวไม่กี่นาที เขากำลังเปลี่ยนชุดอยู่ในชุดลำลองในห้อง ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสที่คุ้นเคยเลยเดินออกมาดูยังระเบียง พ

“กลับบ้านไปตอนนี้ไม่ได้ เดี๋ยวคุณป๋าเป็นห่วงเสียเปล่าๆ” สภาพตอนนี้เธอดูได้ซะที่ไหนกัน ตัวเปียกโชกจนเบาะรถมีหยุดน้ำไหลติ๋งๆ ลงพื้นรถอยู่เนี่ย แถมตายังบวม ปากซีดอีก ถ้ากลับบ้านตนที่พึ่งจากมาก็ยิ่งแล้วใหญ่ หล่อนไม่พร้อมจะเจอหน้าใครจริงๆ แม้ตอนนี้ลูกน้องพี่ชายจะเห็นไปแล้วคนหนึ่งก็ตาม“ไปส่งฉันที่หัวหินที” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาจนเจ้าตัวเองก็ตกใจ นี่หล่อนร้องไห้เกินไปสินะ“แต่ว่า..” เขากำลังจะออกปากแย้งแต่โดนคุณหนูขัดขึ้นเสียก่อน“กลับบ้านไปตอนนี้ไม่ได้ เดี๋ยวคุณป๋าเป็นห่วงเสียเปล่าๆ” สภาพตอนนี้เธอดูได้ซะที่ไหนกัน ตัวเปียกโชกจนเบาะรถมีหยุดน้ำไหลติ๋งๆ ลงพื้นรถอยู่เนี่ย แถมตายังบวมปากซีดอีก ถ้ากลับบ้านตนที่พึ่งจากมาก็ยิ่งแล้วใหญ่ หล่อนไม่พร้อมจะเจอหน้าใครจริงๆ แม้ตอนนี้ลูกน้องพี่ชายจะเห็นไปแล้วคนหนึ่งก็ตามชนัญชิดาเองไม่แปลกใจท่าไหร่นักเมื่อเจอคนของชินดนัยที่นี่ พี่ชายใหญ่คงส่งคนมาตามดูแล“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมพาคุณหนูแวะโรงแรมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหมครับ” เขาเหลือบตามองกระจกมองหลังเพื่อสังเกตเธอเป็นระยะๆ“ก็ดี” ไปทั้งอย่างนี้มีหวังไข้ขึ้นแน่ๆคนของชินดนัยขับเลี้ยวเข้าโรงแรมแห่งหนึ่ง ทั้