Todos los capítulos de แม้รักนี้ไม่ตรงสเปค: Capítulo 11 - Capítulo 20

หากแต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีข้อความตอบกลับมาเสียที คนรอที่ใจร้อนดั่งมีไฟสุมจึงเริ่มทำปากขมุบขมิบ พ่นคำก่นด่ากระทั่งสาแก่ใจแล้วจึงกดล็อกหน้าจอ คว่ำมันทิ้งลงบนโต๊ะให้พ้นสายตาจนเกิดเสียงดังครั้นพอนึกถึงประโยคที่อีกฝ่ายพิมพ์มาหา อุณหภูมิที่เกือบลดลงเป็นปกติก็พลันพุ่งทะยานขึ้นมาใหม่' อยากได้คืนก็มาเอาเอง ' แล้วจะให้เธอเอาคืนยังไงล่ะในเมื่อโทรหาก็ไม่รับสาย พอส่งข้อความบอกให้แชร์โลเคชันมาก็ดันหาย ตายในสามวิ! แบบนี้เธอจะรู้ไหมว่าต้องไปรับของ ๆ เธอคืนที่ไหน คิดว่าเธอมีญาณพิเศษเป็นขวัญรู้ขวัญสัมผัสได้หรือไง ประสาท! กวนส้น...!ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจ ตอนแรกหรือก็อุตส่าห์ดีใจที่มีคนส่งมาบอกว่าเก็บโทรศัพท์ได้ แต่พอเห็นรูปถ่ายที่อีกฝ่ายส่งมาต่อท้ายเท่านั้นแหละ ฮึ้ย! อย่าให้เจอนะ แม่จะถวายแหวนให้หน้าหงายเลย!!พ่นลมหายใจแรง ๆ ระบายอารมณ์หงุดหงิดแล้วก็งับไอศกรีมคำโต ในหัวเต็มไปด้วยคำก่นด่าต่าง ๆ นานาที่พอจะสรรหาได้เธอจะไม่ห่วงเลยหากโทรศัพท์ที่กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของโจรที่อ้างตนว่าเป็นผู้หวังดี มันไม่มีข้อมูลลับสุดยอดที่แอบเก็บไว้โอ๊ย จะบ้าตาย! จะเอามันกลับคืนมายังไงดีเนี้ย“ยัยขวัญ”“..

ครืดครืด ครืดครืดเสียงแจ้งเตือนสั้น ๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบ ปลุกให้ร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาเบดค่อย ๆ ขยับไหว ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นมามองหน้าจอของอุปกรณ์สื่อสารเครื่องใหม่ที่โผล่พ้นกระเป๋าสะพายออกมาครึ่งหนึ่งอย่างงัวเงีย ใจก็เต็มไปด้วยคำพร่ำบ่นแต่แล้วในวินาทีที่เห็นว่าใครเป็นผู้ส่งข้อความเข้ามารบกวนการนอน ใจดวงน้อยก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ร่างดีดผึงขึ้นมานั่งหลังตรง ความง่วงงุนปลิวหายไปในพริบตาเดียวตะ..ตอบมาแล้ว! ตอบมาแล้วโว้ยย!ตะโกนกู่ร้องในใจพลางเลื่อนนิ้วเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น จรดลงกดเปิดอ่าน จากนั้นริมฝีปากบางก็ค่อย ๆ คลี่ยิ้มกว้างแล้วตามด้วยเสียงร้อง เยส! ดังลั่นจอมโจร : วันนี้ติดธุระเลยไม่สะดวกรับสาย ตอนนี้ว่างแล้วฉันอยู่แถวคอนโดเอ จะมาเอาของก็มา“อยู่คอนโดเดียวกันด้วยอะ!”ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนลุกวาว แม้จะประหลาดใจในความโลกกลมไม่น้อย กระนั้นความดีใจที่กำลังจะได้ของคืนก็มีมากกว่าปลายนิ้วเรียวทำหน้าที่พิมพ์ข้อความนัดแนะสถานที่เป็นบริเวณหน้าล็อบบี้ของคอนโด ทว่าในตอนที่จะกดส่งเธอก็ชะงัก ฉุกคิดได้ว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ยังไม่เคยเจอกัน!เอาไงดี?จะเปิดเผยว่า

กรี๊ด ไอ้คนทุเรศ รู้แล้วว่าหน้าด้านหน้าหนาหน้าทน!ขวัญข้าวโมโหจนควันออกหู ไม่ต้องถามก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าชายหนุ่มคิดจะทำอะไร แต่แม้จะอยากดีดดิ้นลงจากหน้าตักแค่ไหนสองแขนก็พันธนาการเอวเสียแน่นหนา สุดท้ายจึงทำได้เพียงจิกเล็บบนบ่ากว้างเป็นการเอาคืน พร้อมพยายามทั้งดันเขาออกห่างและเอนกายถอยหนีในเวลาเดียวกันท่าทางโอนอ่อนผิดกับแววตาวาวโรจน์เรียกเสียงหัวเราะให้ดังขึ้นอีกระลอก ยัยเด็กนี่ตลกดีแฮะ กรกันต์เอียงคอมองเสี้ยวหน้าสะสวยที่อยู่ห่างเพียงหนึ่งไม้บรรทัดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่ม แสร้งกระชับอ้อมแขน“อื้ออ ดิฉันก็หยุดดิ้นแล้วไง จะอะไรอีก กะเอาให้หายใจไม่ออกตายเลยหรือไง!”“พูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่ให้มันมีหางเสียงหน่อยดิ”ขวัญข้าวทำหน้าเมื่อย มันใช่เวลามานั่งสั่งสอนมารยาทกันเหรอ อยากจะตะโกนถามคนแก่ที่ปั้นหน้าดุดัง ๆ แต่สิ่งที่ทำได้จริงคือกลอกตาแล้วกัดฟันตอบกลับไปสั้น ๆ อย่างจำใจว่า“ค่ะ”กรกันต์ส่ายหน้ายิ้มขำ ถึงน้ำเสียงจะแข็งกระด้างไปสักนิด ไม่รื่นหูไปสักหน่อย แต่ก็ ... โอเค๊ เขาแกล้งออกแรงกอดรัดอีกนิด ดึงให้เด็กสาวหันมาถลึงตาด้วยความไม่พอใจ“วันนี้ฉันตั้งใจมาผูกมิตรต่างหาก”“ผูกมิตร?”ย้อนถามเส

'จอมโจรโรคจิต!' รายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาขวัญข้าวหลุดสบถเสียงดัง ตกใจจนเกือบโยนโทรศัพท์ทิ้ง นี่เขาจะโทรมาทำไมอีกเนี้ย เมื่อคืนก็ให้คำตอบไปแล้วไง!คิ้วเรียวขมวดแน่นเป็นปมยุ่งเหยิง ถึงเธอจะยอมตกปากรับคำเรื่องช่วยเป็นแม่สื่อ เร่งให้เพื่อนและคุณลุงหน้าดุนั่นตกลงปลงใจกันเร็วขึ้น แต่จะให้เธอทำใจยอมญาติดีกับเขาเลยทันที เธอทำไม่ได้หรอกขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นึกถึงภาพวันที่ตัวเองโดนรังแกแล้วริมฝีปากก็แบะคว่ำ ร้องเหอะใส่หน้าจอไปหนึ่งที จากนั้นจึงจัดการคว่ำมันลงให้พ้นสายตา สะบัดก้นเดินหนีกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งโดยไม่แม้แต่จะกดตัดสายด้วยเกรงว่ามันจะทำให้เขารู้ตัวว่าเธอจงใจไม่รับ!เสียงริงโทนมาตรฐานดังลอยมาให้ได้ยินต่ออีกราว ๆ สามนาทีก็เงียบหายไป หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเป็นปมคลายลงเล็กน้อยด้วยคิดว่าอีกฝ่ายคงถอดใจเลิกวุ่นวายแต่ที่ไหนได้....เขาดันโรคจิตกว่าที่คาดคิด!ครืดครืด ครืดครืด ครืดครืด ครืดครืด ครืดครืด ครืดครืดโทรศัพท์เงียบไปอึดใจหนึ่งก็กลับมาส่งเสียงกรีดร้องอีกครั้ง เพียงแต่รอบนี้ปลายทางเปลี่ยนวิธีจากการกดต่อสายมาเป็นส่งข้อความรัว ๆ แทน แถมดูท่าว่าเขาจะไม่ยอมหยุดง่าย ๆ จนกว่าจะได้คุยกัน

ดวงตาสีน้ำตาลมองไล่รูปภาพและรายชื่อเมนูครู่หนึ่งก็เงยหน้า ริมฝีปากบางเบะคว่ำน้อย ๆ เมื่อพบว่าพนักงานคนดีคนเดิมที่ทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใยในตอนแรกนั้น บัดนี้หวนกลับมายืนหน้าแฉล้ม ฉีกยิ้มหวานอยู่ตรงหน้าประตูอย่างรู้หน้าที่“คุณผู้หญิงจะรับอะไรดีคะ”ทีงี้ละสะดวกฟังเชียวนะ! คนหิวค่อนขอดในใจแล้วพลิกหน้าเมนู จรดปลายนิ้วลงบนรูปภาพที่ต้องการ“เอาทะเลผัดฉ่ากับต้มยำกุ้งน้ำข้นค่ะ” จากนั้นก็หันไปมองใบหน้าคมคายของคนที่ยังไม่ยอมคลายพันธนาการเป็นเชิงส่งไม้ต่อ“สั่งมาแค่นี้จะอิ่มเหรอ นั่งกันสองคนแถมท้องเธอก็ยังร้องดังยังกับโรงงานเลยนะ”ขวัญข้าวค้อนขวับ หน้าตาก็หล่อแต่ทำไมพอเปิดปากพูดแต่ละทีนี่มันน่าเอาขี้เถ้ายัดเสียจริง แล้วที่เธอสั่งมาแค่นี้ก็เพราะเธอไม่มีอำนาจตรัสรู้ว่าเขาชอบอะไรไม่ชอบอะไรนี่และคล้ายว่าชายหนุ่มจะรับรู้ถึงความในใจที่แอบพ่วงคำก่นด่าต่อท้ายไปอีกหลายประโยค“สั่งมาเถอะ เธอกินอะไรฉันก็กินอันนั้นแหละ ฉันเป็นคนง่าย ๆ ไม่เรื่องมาก”“งั้นเอาข้าวไข่เจียวไหมล่ะคะ ง่าย ๆ ดี”กรกันต์หลุดอมยิ้ม เก่งจริงเก่งจังไอ้เรื่องประชดประชันเนี้ย เหล่ตามองคนปากเก่งแล้วไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ“ฉันไม่ติดนะ กินได้