Semua Bab หนี้รักสยบมาเฟีย : Bab 41 - Bab 50

ฉันถูกคุมตัวมายังคฤหาสน์ยิ่งกว่าเป็นนักโทษ ภายในห้องมีลูกน้องยืนเรียงรายอย่างกลัวฉันจะหาทางหนี ซึ่งแน่นอนว่าถ้าฉันหนีไปจากที่นี่ได้โดยไม่มีใครจับกลับมา ก็คงเป็นยอดมนุษย์แล้วล่ะ หัวใจสั่นไหวเต้นรัวเป็นจังหวะเมื่อคุณพายัพและผู้จัดการสาวของเขาปรากฏตัวในห้อง ทุกอย่างดูเคร่งเครียดกว่าเดิมเป็นเท่าตัว “ทำไมต้องพาตัวหนูมาที่นี่ด้วย คุณเชื่อเธอเหรอว่าหนูขโมยสร้อยจริงๆ” ฉันบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเหมือนใจที่เต้นแรงทุกวินาที สายตากลมโตคลอความผิดหวังระคนเสียใจจับจ้องสีหน้าร่างสูงที่ยังคงนิ่งเฉยได้ทุกขณะ “สร้อยเธอมาอยู่ในกระเป๋าหนูได้ไง หนูยังไม่รู้เลย คุณเชื่อเธอเหรอคะ” ฉันเอาแต่ถามย้ำๆ อยู่อย่างนั้น “ถ้าไม่ให้ฉันเชื่อจุ๊บแจงแล้วจะให้ฉันเชื่อเธอเหรอ ในเมื่อครั้งหนึ่งเธอก็เคยขโมยกระเป๋าตังค์ฉันไปเหมือนกัน” คำพูดเขาราวหอกแหลมพุ่งเสียบปักกลางอก มันจุกอย่างบอกไม่ถูกที่เขายกเรื่องเก่ามาปนกับเรื่องปัจจุบัน ฉันไม่สามารถลบภาพตัวเอง ผู้เคยเป็นเด็กขี้ขโมยในสายตาเขาได้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่เคยทำผิดมาก่อนจะไม่คิดกลับใจนี่นา ฉันเข็ดหลาบก็ตั้งแต่เขาบังคับทำสัญญาเฮงซวยนั่นแล้ว “หนูไม่ได้ข

ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีจากคนรอบข้างที่มอบให้ คุณคิเรย์พาฉันออกมาจากคฤหาสน์คุณพายัพได้สำเร็จ เขากับเพื่อนปรึกษากันว่าจะพาฉันไปอยู่ในที่ที่คุณพายัพไม่มีทางหาเจอ นั่นก็คือเซฟเฮ้าส์แห่งหนึ่งในป่ารกครึ้ม พื้นที่ทั้งหมดเป็นที่ดินของคุณคิเรย์ จึงหมดกังวลเรื่องการรุกล้ำความเป็นส่วนตัว ฉันจะได้ใช้ชีวิตตัวเองพักฟื้นหัวใจบอบช้ำเพื่อหลบหน้าคนใจร้ายไปสักระยะ “น้องเป็นไงบ้าง” “ต้นหยงตัวร้อนจี๋เลยว่ะ กูให้แม่บ้านเช็ดตัวให้แล้ว แปะเจลลดไข้ด้วย ถ้าพรุ่งนี้อาการไม่ดีขึ้นคงต้องตามหมอมาดู” “งั้นคืนนี้กูกับไอ้มาร์คัสก็นอนที่นี่ด้วยเลยล่ะกัน จะได้ช่วยมึงดูน้อง” “กูขอบใจพวกมึงมาก” เสียงผู้ชายทั้งสามคนดังแผ่วเบาอยู่ตรงประตูราวกับกลัวจะรบกวนคนไม่สบายอย่างฉัน คืนนั้นฉันอาจต้องข่มตาหลับไม่ลงและต้องนอนร้องไห้จนตาบวมทั้งคืนหากไม่ติดตรงที่ตากฝนจนทำให้ไม่สบาย เมื่อไม่สามารถต่อต้านร่างกายที่อ่อนแอได้ ฉันจึงผล็อยหลับด้วยความเหนื่อยล้าบวกกับฤทธิ์ยา ได้พักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็น คุณๆ ทั้งสามคนดีกับฉันมาก คอยดูแลและไม่ทำให้ฉันจมอยู่กับความเศร้าแต่อย่างใด แม้จะมีบางครั้งที่นึกถึงหน้าคุณพายัพและน้ำตาไหลออ

พลั่ก! ปืนสั้นดำขลับถูกหยิบออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว มาเฟียหนุ่มทุบเข้าที่ศรีษะลูกน้องคิเรย์จนฝ่ายนั้นล้มลงกับพื้นและหมดสติในเวลาเพียงชั่วพริบตา ปลายกระบอกปืนที่เหลือพุ่งมาทางเขาพอๆ กับที่ลูกน้องฝั่งเขาหันปลายกระบอกปืนจ่อไปทางพวกมันบ้าง“ถ้ากล้ายิงกูก็ลองดู” พายัพกดเสียงเหี้ยม แววตาเย็นยะเยือกไม่สะทกสะท้านหรือหวาดกลัวต่ออาวุธให้มืออีกฝ่าย เขากระแทกคนที่ยืนบังปุ่มกดรหัสซึ่งก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาแตะต้องเขาเลยสักคน เมื่อเข้ามาด้านในได้สำเร็จ กวาดสายตามองรอบๆ กลับไม่เจอคนเป็นเพื่อน ในขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้องนอนของต้นหยง คนที่อยู่ด้านในกลับเป็นฝ่ายเปิดออกมาเสียก่อน สองสายตาสบปะทะกันราวมีแม่เหล็กดึงดูด ต่างฝ่ายต่างพร้อมมีเรื่อง พร้อมเข้าโรงพยาบาลนอนให้น้ำเกลือ“มาทำเหี้ยไรที่นี่! แล้วนั่นมึงจะขนไปไหน”“ก็นี่มันของต้นหยง กูก็จะเอาไปให้น้องไง” คิเรย์ตอบอีกฝ่ายด้วยสีหน้ากวนบาทาเป็นที่สุด เขาไม่ได้เกรงกลัวอำนาจของเพื่อนคนนี้อยู่แล้ว แม้ว่ามันจะเป็นถึงหัวหน้าแก๊งก็ตาม“มึงเอาต้นหยงไปไว้ไหน” คนถามขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูนโปนตามลำคอ “มึงสนใจด้วยเหรอ น้องเป็นอะไรกับมึงวะ วันนั้นยังโดนเ

“พวกเราอิจฉาที่คุณทุจริตยักยอกเงินคลับแต่ยังปั้นหน้าเป็นคนทำงานเก่งทำงานดีได้อยู่ทุกวัน อิจฉาคุณสุดๆ ไปเลยค่ะ” สิ้นเสียงมุกดา พายัพจ้องเขม็งคู่นอนคนสวยที่บัดนี้แทบจะช็อกค้างกลางอากาศ “อะไรกัน! นี่คุณยักยอกเงินคลับไปด้วยเหรอ” “มะ…ไม่ ไม่นะคะ แจงไม่รู้ แจงไม่ได้เอาไป” สีหน้าท่าทางในตอนนี้มันมีพิรุธเต็มไปหมดจนยากที่จะเชื่อ “อย่าแถเลยค่ะ ตัวถลอกหมดแล้ว” มุกดากดยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปกระซิบกับซาร่าห์ให้หญิงสาวเดินออกไปเอาของด้านนอก ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นซาร่าห์กลับมาพร้อมเอกสารในมือปึกหนึ่ง “นี่คือหลักฐานที่คุณจุ๊บแจงยักยอกเงินคลับค่ะ” ตอนยื่นเอกสารให้คุณพายัพ ในหัวซาร่าห์มีแต่คำว่าสะใจเต็มไปหมด ใบสั่งซื้อสินค้าที่ถูกแก้ไขจำนวนเงินจากของเดิมให้เพิ่มสูงไปอีกเท่าตัว “บางรายการก็ไม่ได้จัดซื้อจริงๆ ค่ะ แต่พอขอคำอนุมัติไป คุณพายัพก็เซ็นจ่ายให้เลย” ลิตาพูดอย่างระมัดระวังแต่ทั้งนี้ก็อยากให้เจ้านายคิดได้สักที พายัพมองเอกสารต่างๆ ในมือซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่าที่ผ่านมาเขาเสียค่าโง่ให้จุ๊บแจงไปตั้งเท่าไร เพราะความไว้ใจและเห็นว่าทำงานดีมาตลอดถึงไม่เคยเอะใจอะไรเลย อีกอย่างก็คงเพราะเซ็กส์มันบัง

ต้นหยงรับฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ที่ผ่านมาแม่ไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวฝั่งพ่อให้ฟัง หากเธอตั้งคำถามก็เอาแต่เลี่ยงที่จะตอบจนคิดว่าแม่อาจมีความทรงจำไม่ดีเกี่ยวกับครอบครัวของพ่อเลยไม่อยากพูดถึง ไม่เหมือนพ่อของต้นไผ่ที่แม่เต็มใจเล่าทุกๆ อย่างให้น้องชายเธอฟัง เด็กสาวยืนตัวแข็งทื่อราวโดนแช่ช่องแข็ง นัยน์ตาคู่สวยสบมองผู้ชายตัวสูงข้างๆ ที่เธอยกให้เขาเป็นพี่ชาย หากแต่ไม่คิดว่าบัดนี้จะได้เป็นสมใจอยากจริงๆ คิเรย์คือพี่ชายของเธอ พี่ชายพ่อเดียวกันแต่คนล่ะแม่ที่เธอเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำ ร่างสูงสวมกอดเธอเต็มรัก ต้นหยงที่ยังไม่หายอึ้งยังไม่รู้จะจัดการอารมณ์ของตัวเองอย่างไรดี เธอปล่อยให้เขากอดและพูดพร่ำทุกสิ่งอย่างในใจอยู่อย่างนั้น “ตอนที่พี่รู้ว่าน้าพิกุลแท้งลูก รู้ไหมว่าพี่เสียใจมากแค่ไหน พี่ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างมันเป็นแผนแล้วต้นหยงก็คือน้องสาวของพี่มาตลอด” น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบบ่าคนเป็นน้อง ความสุขท่วมท้นอย่างหาที่สุดไม่ได้ ที่บอกว่าถูกชะตากับต้นหยงมาตลอด มันก็เป็นเพราะเราคือพี่น้องสายเลือดเดียวกัน มีสัมผัสบางอย่างสื่อถึงกันนั่นเอง “โอ๋ๆ พี่คิเรย์อย่าร้องนะคะ” ต้นหยงไม