Semua Bab หนี้รักสยบมาเฟีย : Bab 91 - Bab 99

เขาจริงจังและไว้ใจฉันมากถึงขั้นจะยกที่ดินสุดหวงให้ครอบครัวฉันทำธุรกิจ ซาบซึ้งน้ำใจของเขาและอยากร้องไห้ออกมาแต่ความตีบตันมันจุกตรงลำคอ ได้แต่มองตาปริบๆ “ขอบคุณะนะคะ” เอ่ยไปได้เพียงแค่นั้น ถ้าให้ยืดยาวมากกว่านี้คงได้น้ำตานองหน้า ฉันน่ะมันเป็นพวกใจบางและอ่อนไหวเก่งพี่พายัพยิ้มกริ่ม ลูบฉันหัวสองสามทีก่อนจะหันไปคุยกับแม่ต่อ “เรื่องแปลนร้านผมจะนัดวันคุยกับวิศวกรอีกที แม่อยากได้ร้านแบบไหนคิดเอาไว้เลยนะครับ” ท่าทางเอาจริงเอาจังของเขาได้แต่ทำให้แม่พิกุลยิ้มแหย อยากเลิกเกรงใจให้ได้เหมือนกันแต่สิ่งที่ให้มาก็มากเกินกว่าฝันจริงๆหลังดูที่ดินเสร็จ พี่พายัพโทรสั่งจองร้านที่ใกล้ที่สุดเพื่อพาทั้งครอบครัวไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน โดยพี่คิเรย์และต้นไผ่จะตามไปเจอกันที่นั่น มาถึงร้านถึงได้รู้ว่าเขาเลือกห้องอาหารจีนเพราะจำที่ฉันเคยพูดได้ว่าแม่และยายชอบ เขาเอาใจทั้งสองคนอย่างเป็นอย่างดีแล้วอย่างนี้ตำแหน่งลูกเขยดีเด่นจะไปไหนเสียได้ “อร่อยไหมครับยาย” พี่พายัพถามพร้อมกันก็คีบเสี่ยวหลงเปาใส่จานให้ยายเพิ่มเพราะสังเกตเห็นว่าท่านชอบ ยายมะลิยิ้มร่า มีความสุขกว่าวันไหนๆ ได้เห็นครอบครัวอบอุ่นขนาดนี้ “ขอบใจน

ตอนนี้เขาเรียนรู้แล้วว่าควรพูดยังไง ใช้เสียงโทนเสียงแบบไหน และปฏิบัติเช่นไรต้นหยงถึงจะใจเต้นแรงและชื่นชอบมากยิ่งขึ้น ก็ดูมาจากที่ไอ้คิเรย์คุยกับเธอนั่นไงล่ะ ลอกเลียนมาให้หมด “หนูรู้แล้วค่ะ เห็ดบอกแล้ว แต่ตอนนี้เราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองเหรอคะ” สีหน้าตั้งคำถามของเธอทำให้แฟนหนุ่มเอ็นดูเป็นอย่างมาก“พี่อยากให้เราเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไง ไม่ดีเหรอคะ” ต้นหยงทำท่าครุ่นคิด เปลี่ยนบรรยากาศอย่างนั้นเหรอ มันก็คงดีไม่น้อยถ้าได้อยู่กับเขา“น่าสนุกดี ไปก็ได้ค่ะ”“น่ารักมากเมียพี่” จมูกโด่งหอมฟอดเข้าพวงแก้มอิ่ม อยากให้ถึงวันนั้นใจจะขาด สัปดาห์ต่อมาก่อนวันงานประชุม ทุกคนต้องเดินทางล่วงหน้าไปที่พักก่อนอย่างน้อยหนึ่งวัน เพราะสถานที่จัดประชุมคือเกาะส่วนตัวของสมาชิกแก๊งคนหนึ่ง นามว่าทะเล มาเฟียแห่งผืนแผ่นดินใต้คู่ของต้นหยงก็เป็นเช่นคนอื่นๆ ล่วงหน้ามาที่เกาะก่อนหนึ่งวัน แต่กระนั้นพายัพก็ต้องไปตรวจเช็คดูความเรียบร้อยของงานที่จะมีในวันรุ่งขึ้นอีกที ทำให้เธอต้องอยู่กับเห็ดหอมแทน เช้าวันต่อมาที่รอคอย ช่วงบ่ายเป็นต้นไปก่อนเริ่มงาน พายัพได้จ้างช่างแต่งหน้าทำผมเพื่อต้นหยงและเห็ดหอม ส่วนตัวเขาต้อ

ต้นหยง | Partฉันสูดลมหายใจเข้าออกสุดปอด ระงับความตื่นเต้นที่วิ่งจู่โจมหัวใจให้เต้นแรง ดวงตากลมโตจับจ้องบานประตูห้องน้ำด้วยความกลัวระคนกล้า ทั้งกลัวและกล้าก็ฉันนี่ไง…“เอาวะ แกทำได้ต้นหยง แกทำได้!” ฉันเรียกความมั่นใจกลับมา มองดูเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวที่สวมใส่ก่อนมือเรียวเอื้อมบิดที่จับประตูเปิดเข้าห้องน้ำซึ่งไม่ได้ล็อคราวกับรู้ว่ามีคนอยากเข้ามาหา ร่างสูงสง่าของพี่พายัพนอนแช่น้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ มองเห็นกล้ามหน้าท้องเป็นลอนแข็งแรง เขารับรู้ถึงการมาของฉันเปลือกตาถึงได้ลืมขึ้นมามาเล็กน้อย ตามด้วยคิ้วเข้มเลิกสูงอย่างมีคำถามว่าเข้ามาทำไม “หนูขออาบน้ำด้วยคนนะคะ”เขาไม่ตอบและฉันก็ไม่รอ มือบางกระตุกเชือกรัดชุดคลุมจนคลายออกง่ายดายเห็นไปถึงไหนต่อไหน ฉันขยับแขนเพียงนิดเดียวชุดคลุมที่ว่าก็ไถลหลุดจากตัวลงไปกองที่ข้อเท้า เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สายตาพี่พายัพเริ่มไม่มั่นคง เขามองฉันก่อนหันไปมองทางอื่นและหันมามองฉันอีกที อารมณ์ประมาณอยากมองตาไม่อยากเสียฟอร์มฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย ขาเรียวสวยก้าวลงอ่างด้วยท่าทางมั่นใจ จนถึงตอนนี้พี่พายัพยังคงเมินเฉยไม่ยอมสบตาได้อย่างไรกัน “หนูถูสบู่ให้เอาไหมคะ”

ก่อนเรื่องมันจะบานปลายไปกันใหญ่ ฉันรีบดึงแขนคนตัวสูงที่กร่างจะเข้าไปหาเรื่องแม่เลี้ยง มันคงไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของเขาแน่ ถึงแม้ว่าฝ่ายนั้นจะกวนโมโหกันอยู่มากก็ตาม “อย่าเอาพิมเสนไปแลกเกลือค่ะ” ฉันเตือนสติเขา พี่พายัพถอนหายใจเฮือกใหญ่ “หนูไม่แคร์ว่าพวกคุณจะมองพี่พายัพยังไง แต่สำหรับหนูเขาคือคนที่ดีที่สุด ถ้าพวกคุณคิดว่าเขาคือคนในครอบครัวก็คงไม่พูดจาทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้หรอกค่ะ” ไม่อยากปล่อยให้พี่พายัพเสียสุขภาพจิตไปมากกว่านี้ ฉันดึงแขนลากคนตัวสูงมาด้วยกัน ปล่อยให้เสียงด่าหยาบคายไร้วุฒิภาวะดังไล่หลัง ภายในรถขับกลับคอนโดปกคลุมไปด้วยความอึมครึมและเงียบเชียบ “พี่โอเคไหมคะ” ฉันแตะแขนคนตัวสูงเบาๆ ส่งสายตาอ่อนโยนและปลอบใจไปในตัว “ไม่ค่อยโอเคเท่าไรหรอกค่ะ พี่ไม่อยากเจอหน้าพวกเขาเลย ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเหมือนกัน” เสียงเหนื่อยอ่อนยิ่งทำให้ฉันเป็นห่วง ความสัมพันธ์ของเขาและทั้งสามคนคงไม่ดีเลยสินะ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงพูดเรื่องที่บ้านให้ฉันฟังบ้างแล้วล่ะ “เธอไม่ต้องคิดมากนะคะ พี่ไม่เป็นอะไรหรอก แค่เซ็งเฉยๆ” ฉันยิ้มอ่อน มือที่เคลื่อนมาวางบนหน้าขาแข็งแรง บีบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ “พี่มีเธออยู่

พายัพวางเค้กบนโต๊ะทรงกลมก่อนหยิบกล่องของขวัญห่อด้วยริบบิ้นสีแดงสดส่งยื่นให้คนน้อง “ของหนูค่ะ”“อะไรเหรอคะ”“ลองเปิดดูสิ” สีหน้ายิ้มภูมิใจของเขาทำให้เธอตื่นเต้นไปด้วยต้นหยงบรรจงแกะริบบิ้นและเปิดกล่องของขวัญอย่างทะนุถนอม ของด้านในไม่ใช่เครื่องประดับราคาสูงลิ่ว หากแต่มันคือน้ำหอมขวดหนึ่งเท่านั้น “กลิ่นหอมจังเลยค่ะ กลิ่นมันคุ้นๆ จัง” สีหน้าสงสัยพยายามครุ่นคิดอย่างหนัก “นี่มันกลิ่นเดียวกับเมื่อวานที่ติดเสื้อพี่นิคะ” “เก่งจริงๆ เลย เธอชอบไหมคะ พี่ทำเองเลยนะ”“ทำเอง?” เธอเบิกตามองแฟนหนุ่มอย่างประหลาดใจ “เอาเวลาที่ไหนไปทำคะ”“ก็หลังจากเลิกงาน ที่พี่กลับดึกก็เพราะแบบนี้แหละ พี่ลงคอร์สเรียนทำน้ำหอมค่ะ พี่ตั้งใจทำเพื่อเธอเลยนะ อุตส่าห์เลือกกลิ่นที่คิดว่าเข้ากับเธอที่สุดเพื่อจะเอามาเซอไพรส์วันนี้ แต่เมื่อวานเกือบแผนแตก” เขาหัวเราะร่า แต่ต้นหยงกำลังตื้นตันกับคำพูดของเขา“ที่รัก..” เรียกอีกคนเสียงแผ่วก่อนจะสวมกอดเขาทั้งน้ำตาอีกครั้ง “หนูขอโทษ ที่รักทำให้หนูตั้งขนาดนี้ แต่หนูคิดมากสารพัดเลย”“ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้สิคะ”“ฮึก! เมื่อคืนหนูก็ไม่ได้ให้ที่รักกอด เพราะหนูน้อยใจคิดว่าที่รักไป