Todos los capítulos de หนี้รักสยบมาเฟีย : Capítulo 61 - Capítulo 70

ต้นหยง | Part ชีวิตวัยมหาลัยไม่ได้สนุกอย่างที่ฉันเคยคิด ไหนจะงานที่อาจารย์สั่ง ไหนจะกิจกรรม รัดตัวแน่นไปหมด อย่างวันนี้ก็ต้องรวมตัวมาทำงานกลุ่มที่บ้านของฉัน โชคดีหน่อยตรงกลุ่มเรามีแต่คนเก่งงานเลยเดินหน้าไปได้ไว “หยง นั่นรถใครอะ” สตาร์ชี้ให้ฉันมองนอกรั้วเมื่อรถตู้วีไอพีคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบ ส่วนพวกเรากำลังนั่งทำงานบนโต๊ะหินอ่อนใต้ชายคาบ้านซึ่งมีลมพัดเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ร้อนจนเกินไปเพียงแค่แว๊บเดียวฉันก็รู้ได้ในทันทีว่าแขกในรถคือใคร ถึงได้ทำสีหน้าเบื่อโลกให้กับความตื๊อไม่เลิกของเขา คุณพายัพในชุดไปรเวท กางเกงแสล็คสีดำและเชิ้ตสีเทาเข้ม ผมที่ปกติมักจะเซ็ตให้เนี้ยบกลับปล่อยเซอร์ขับให้หน้าหล่อเหลาดุจพระเจ้าสร้างดูกร้าวอกกร้าวใจเป็นอย่างมาก คนอื่นอาจคิดอย่างนั้นแต่มันใช้กับฉันไม่ได้ “มาทำไม!” ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมเท้าสะเอวถาม เขาเห็นบ้านฉันเป็นศาลารอรถหรือไง คิดจะเข้ามาเมื่อไรก็ได้ แล้วงานการไม่ต้องทำแล้วเหรอถึงได้มีเวลามาตามเฝ้าตามติดคนอื่นเหมือนเจ้ากรรมนายเวร“ฉันซื้อขนมมาฝาก แล้วก็เอาของบำรุงมาให้คุณยายด้วย” ใบหน้าแย้มยิ้มยิ่งทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์น่ามองเข้าไปอีก ฉันจะบ้าตายที่ดันใจเต

ผ่านไปหลายวันนับตั้งแต่พายัพช่วยแม่พิกุลขูดมะพร้าวในครั้งนั้นก็ไม่เห็นวี่แววเขาอีกเลย อาจเป็นไปได้ว่าถอดใจจากเธอเสียแล้ว ต้นหยงนั่งทำงานส่งอาจารย์หน้าบ้านตรงม้าหินอ่อนที่เดิม เธอควรโฟกัสและมีสมาธิกับสิ่งที่กำลังทำมากกว่าชะเง้อคอมองรถราแล่นผ่านหน้าบ้านด้วยความหวังลึกๆ ในใจว่าอาจจะได้ยินเสียงรถคุ้นหู “หนูมองหาไอ้พายัพเหรอ” เสียงทักถามแบบไม่ทันตั้งตัวทำเอาต้นหยงรีบละสายตาจากรั้วหน้าบ้านแล้วก้มหน้าเขียนงานตามเดิม“เปล่าสักหน่อยค่ะ” เด็กสาวตอบเสียงเบาเพราะกลัวพี่ชายจับได้ จริงๆ ก็มองหาเขานั่นแหละ ซึ่งไม่รู้จะมองไปทำไมเหมือนกัน “ก็ดีแล้วที่หนูไม่ได้มองหามัน เพราะพี่มีอะไรให้ดูหนู” คิเรย์นั่งลงข้างน้องสาวก่อนยื่นมือถือที่เปิดค้างรูปภาพหนึ่งให้ต้นหยงตาสว่าง“นี่มันอะไรกันคะ” หัวใจดวงน้อยหล่นวูบกับภาพในมือถือ เมื่อเห็นพายัพยืนนัวเนียกับผู้หญิงคนหนึ่ง แขนเรียวที่โอบลำคอแกร่งแสดงความเป็นเจ้าของ ดูยังไงก็ตีความได้ว่าทั้งสองคนกำลังพลอดรักอย่างเห็นๆ “ที่มันหายไปหลายวันหนูพอจะเข้าใจยังว่ามันเป็นเพราะอะไร” คิเรย์จ้องมองน้องสาวที่นิ่งงันกับภาพตรงหน้าราวโดนแช่แข็ง แววตาคู่สวยระริกไหวไปด้วยคว

ลูกน้องพายัพกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ ขายที่อยู่ของเฌอลินล์ให้พวกศัตรูจนในที่สุดพวกมันก็ตามเจอเธอ เป็นช่วงเวลาที่เขาบินไปหาหญิงสาวพอดิบพอดี เห็นถึงตอนที่แฟนตัวเองกำลังจะโดนฆ่าต่อหน้าต่อหน้าด้วยซ้ำ… ‘ฮึก..พายัพช่วยเฌอด้วย เฌอกลัว..’แววตาสั่นระริกแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เธอโดนล็อคคอและปืนกระบอกสั้นดำขลับที่จ่อขมับ รอยยิ้มอีกฝ่ายเลือดเย็นจนกระตุกหัวใจแกร่งของชายหนุ่มให้สั่นวูบ มือเท้าชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ‘ปล่อยแฟนกู!’ ‘ไม่ปล่อย มึงจะทำอะไรกูวะ’ ‘มึงต้องการอะไร’ ‘กูต้องการให้มึงยุบแบล็คเรดมารวมกับแก๊งพ่อกู มึงทำให้ได้ปะล่ะ’ รอยยิ้มเยือกเย็นเหยียดกว้าง ถามพายัพที่สับสนกับตัวเอง ระหว่างหน้าที่กับคนรัก เขาต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ‘ฮึก..ฮื้อ เฌอยังไม่อยากตาย พายัพช่วยเฌอด้วย’ คำร้องขอชีวิตทั้งน้ำตาบีบคั้นให้พายัพต้องตัดสินใจเลือก ซึ่งเขาเลือกไม่ได้และในที่สุดก็ใช้จังหวะทีเผลอกระชากปืนเหน็บเอวเพื่อตั้งใจยิงอีกฝ่าย ทว่าสิ่งที่เขาคิดไว้มันผิดพลาดไปหมด พายัพไม่ได้ยิงโดนศัตรู สิ่งที่รับกระสุนแทนคือกระจกหน้าต่างบานหนาที่แตกละเอียดย่อยยับ ปัง! เพราะเขาคิดต่อต้าน เสียงน

แม่พิกุลและพายัพหันมองตากันนิ่งๆ อย่างไม่มีคำตอบให้กับเรื่องที่เกิดขึ้น คงมีเพียงต้นหยงจ้องมองร่างสั่นเทาของพายัพด้วยอารมณ์ความรู้สึกเหมือนเห็นเหตุการณ์เดจาวู เธอก็เคยต้องตากฝนจนไม่สบายเพราะเขา หากไม่ได้คิเรย์ช่วยไว้ก็คงตกอยู่ในสภาพแบบเดียวกับพายัพในตอนนี้“ใจดำกันเหลือเกิน ปล่อยเขาทิ้งไว้ได้ยังไง ยังมีความเป็นคนกันอยู่ไหม”“แม่จะมาว่าพวกเราแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่มีใครสั่งให้มันนอนตากฝนสักหน่อย”“แกน่ะตัวดีนังพิกุล โตแล้วแทนที่จะห้ามลูก นี่อะไรคอยส่งเสริมให้ทำเรื่องผิดๆ ควรจะละอายใจบ้างนะ” ยายมะลิเอ็ดลูกสาวเสียงเขียวที่ไม่รู้จักแยกแยะและร่วมผสมโรงแก้แค้นเอาคืนพายัพไปกับพวกลูกๆ “ยายผิดหวังในตัวพวกเราจริงๆ ถ้าไม่เห็นเขาเป็นเพื่อนเป็นคนที่เรารู้จัก อย่างน้อยก็ช่วยเห็นเป็นเพื่อนร่วมโลกคนหนึ่งได้ไหม” แววตาอ่อนล้าผิดหวังของหญิงชราทำให้ต้นหยงแทบไม่กล้าสู้หน้า เธอมองพายัพด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายเขาโดนแบบนี้ก็สาสมกับสิ่งที่ทำไว้กับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมยิ่งมอง ต้นหยงกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองชนะหรือว่าสะใจเลยล่ะ ยายมะลิสั่งให้คิเรย์พาตัวพายัพไปโรงพยาบาล แม้ไม่เต็มใจแต่ก็ไม่อาจทำตัว

“คิดถึงจัง” ยิ่งเขาพูดออกมาอย่างสบายใจ หลับตาพริ้มพร้อมเกยคางบนศรีษะของเธอ ต้นหยงก็ยิ่งประหม่านอนตัวแข็งทื่อไม่กระดุกกระดิก “สะ…สองนาทีแล้วมั้ง” เธอทวงเวลาจนได้ยินเสียงหัวเราะกรึ่มๆ พร้อมกันนั้นคนป่วยก็ยอมปล่อยตัวให้เป็นอิสระ นัยต์ตาสีเข้มเริ่มกลับมาสดใสมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้ง “อยากกอดนานกว่านี้แต่กลัวเธอติดไข้ไปด้วย ขอบใจนะที่ยอมดูแลฉัน”“อะ..อื้อ ก็ยายสั่งด้วยนั่นแหละ ไม่งั้นไม่ทำหรอก” เด็กปากแข็งทำทีโยนความดีความชอบไปให้ยาย เธอลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วแทบไม่กล้าสบมองใบหน้าหล่อเหลา กลัวจะโดนจับความรู้สึกได้“หนูไปเอาข้าวยากับต้มให้คุณดีกว่า” รีบรัวลิ้นก่อนจะเดินปรู๊ดดออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองพูดผิดพูดถูก พายัพยิ้มแย้มอารมณ์ดีในรอบหลายวัน จากที่ป่วยเรี่ยวแรงเหือดหายแทบกลายเป็นเหาะเหินเดินอากาศได้เลยทีเดียว ในขณะตักข้าวต้มใส่ชามเตรียมให้คนป่วย ต้มหยงกำลังพยายามควบคุมสีหน้าตัวเองไม่ให้ดูสดชื่นร่าเริงจนเกินไป ไม่อยากให้ใครบางคนได้ใจคิดว่ากอดของตัวเองทำให้เธอรู้สึกดี “พี่คิเรย์ยังไม่ตื่นเหรอเนี่ย” ปากสวยบ่นพึมพำเมื่อยังเห็นพี่ชายนอนหลับสบายบนโซฟาตัวเดิม เธอจึงนำข้าวต้มไปให้พ