Semua Bab หนี้รักสยบมาเฟีย : Bab 21 - Bab 30

คุณพายัพขบฟันกับไหล่บาง ส่งแรงตอกตรึงบ้าคลั่งจนฉันแทบร้องไห้กับความรุนแรงไม่บันยะบันยัง โอบกอดแผ่นหลังแน่นหนาแข็งแรงและฝากรอยเล็บไว้มากมาย ทั้งตัวเขาและฉันรุ่มร้อนไปด้วยไฟสวาทและเม็ดเหงื่ออาบไรผมจนชื้นแฉะ ความเสียวซ่านโอบกอดเราทั้งคู่ เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นหยาบโลนทั่วท้อง เขาคำรามต่ำเมื่อใกล้ถึงเวลาปลดปล่อย มือสากบีบจับก้นกลมกลึงทั้งสองพลางขยับขึ้นลงให้สอดรับแรงกระแทกถี่รัวของตัวเอง และเพียงชั่วนาทีต่อจากนั้นเขาก็กระชากแก่นกายแข็งปั่กออกมา ฉันที่รู้หน้าที่ตัวเองก็รีบอ้าปากแลบลิ้นรอรับน้ำกามรสชาติคาวจนท่วมคอ “อ่า..อืม กลืนให้หมด” เขาจับเอ็นอุ่นตีเบาๆ กับลิ้นอมชมพู ใบหน้าเสียวซ่านบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขามีความสุขมากแค่ไหน เมื่อฉันกลืนกินน้ำรักอีกคนจนหมด ก็ต้องดูดเลียทำความสะอาดให้เขาตามระเบียบ แท่งรักยาวใหญ่จุกลำคอ ดูดมันจนแก้มตอบพลางข้อนสายตาหวานระเรื่อมองเขาที่มองมายังฉันเช่นกัน คุณพายัพหายใจหืดหาด ปลายนิ้วอุ่นไล้ไปตามใบหน้าสวยและริมฝีปากนุ่มนิ่มที่กำลังปรนเปรอให้กับเขา “อ่า! พึ่งสอนไปเมื่อวาน วันนี้เป็นงานจังเลยนะ” “อึก..อ่อก” ฉันก็ต้องเก่งสักอย่างไหม ไม่อย่างนั้นก็ต้องโด

ชายหนุ่มเดินทางมายังสนามยิงปืน หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายที่ประสบอุบัติเหตุเป็นข่าวใหญ่เมื่อหลายเดือนก่อน เขาก็ตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะต้องเก่งรอบด้านและรอบคอบในทุกๆ เรื่องให้มากกว่านี้เพราะวงการสีเทามันมีหมาลอบกัดเยอะ ปัง! ปัง! กระสุนจากปลายกระบอกปืนพุ่งด้วยความเร็วเจาะเป้าไม่พลาดสักนัด ถ้าเป็นคนก็คงสมองเละไปแล้ว “นายครับ คุณธีรเดชมาหา จะให้ผมพาเข้ามารึเปล่าครับ” บอดี้การ์ดที่ยืนคุ้มกันด้านนอกซึ่งไม่ใช่ลูกน้องมือขวาอย่างองอาจเดินเข้ามารายงาน “อืม ให้เข้ามา” สิ้นเสียงผู้เป็นนาย บอดี้การ์ดหนุ่มผู้นั้นก้มหัวรับทราบก่อนกลับออกไปด้านนอกเพื่อทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ปัง! “แม่นดีนะหลาน แต่ถ้าจะให้แม่นกว่านี้ต้องมาดวลกับอา” ธีรเดชยิ้มแย้มมองหลานชายที่บัดนี้เติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแกร่ง พายัพหันกลับมามองผู้เป็นอาพร้อมกับถอดที่ครอบหูลดเสียง เขาส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะพนมมือไหว้พร้อมกล่าวคำทักทาย “หวัดดีครับอา มาหาผมถึงนี่มีอะไรเหรอครับ” “ก็ไม่มีอะไรมากหรอก อาแค่รู้มาว่าหลานซื้อคอนโดให้ผู้หญิง” “ใครบอกอาครับ” พายัพเปลี่ยนโทนเสียงให้ดูน่าเคร่งขรึมในทันที “อารู้ของอาก็แล้วกัน งั้นก็แปลว่าเรื่อ

ตั้งแต่กลับจากร้านอาหาร ภาพบาดตาบาดใจยังติดในหัวอย่างไม่อาจลบออกได้ง่ายๆ ฉันเอาแต่คิดมากจนแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน เห็ดที่อยู่ด้วยกันก็คิดว่าฉันไม่สบายจริงๆ ถึงได้หาหยูกยามาให้ด้วยความเป็นห่วงครืด! ครืด!โทรศัพท์มือถือที่วางบนโต๊ะสั่นขึ้น ฉันรีบลุกคว้ามาไว้ที่ตัวอย่างไวเพราะกลัวว่าคนโทรเข้าอาจเป็นคุณพายัพ ฉันไม่อยากให้เห็ดเห็นแล้วตั้งคำถาม แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้วหากแต่ปลายสายไม่ใช่เขาอย่างที่นึกมโนแต่เป็นพี่ตะวันซึ่งอยู่ประจำที่โซนห้องนั่งเล่นต่างหาก“มีอะไรเหรอคะ” ฉันลุกออกมาคุยมือถือนอกระเบียงกรอกน้ำเสียงเรียบเรื่อยเฉื่อยชาโดยที่เพื่อนรักกำลังมองอย่างสงสัยว่าบุคคลปลายสายคือใคร(คุณต้นหยงครับ คืนนี้คงให้คุณเห็ดค้างด้วยไม่ได้เพราะเจ้านายจะมาที่นี่นะครับ)“คุณพายัพจะมาค้างที่นี่เหรอคะ”(นายไม่ได้บอกว่าจะมาค้างรึเปล่า แต่ยังไงคุณต้นหยงก็ต้องให้เพื่อนกลับไปก่อนครับ)“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูรบกวนพี่ตะวันไปส่งเห็ดหน่อยได้ไหมคะ”(ได้ครับ)ฉันวางสายจากพี่ตะวันด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย แค่รู้ว่าคนใจร้ายจะมาที่นี่หลังจากเขาห่างหายไปหลายวันก็แทบอยากตีหัวเองให้สลบไปซะจะได้ไม่ต้องตื่นมารับรู้หรือรับฟังอะไ

พายัพเลิกให้ค่าเด็กสาว เปลี่ยนเป็นนอนไถมือถือเรื่อยๆ แต่ก็ไถอยู่เกือบชั่วโมงยังไม่เห็นวี่แววเธอจะเปิดประตูออกมา ในที่สุดเดือดร้อนจนต้องเอากุญแจมาไข สิ่งที่พายัพเห็นคือต้นหยงนอนหลับไปแล้ว เธอหลับพิงผนังห้องน้ำใต้เรนชาวเวอร์ตัวก็เปียกไปหมด พายัพเห็นอย่างนั้นถึงกับกุมขมับ เขาย่อตัวลงช้อนร่างเล็กแนบอ้อมกอดและคราวนี้ก็ได้เห็นใบหน้าบวมและจมูกสีแดงระเรื่อที่คงจะผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ “ร้องไห้จนหลับในห้องน้ำเนี่ยนะ เหอะ! ปวดหัวกับเธอจริงๆ” บ่นเสียงเข้มก่อนอุ้มต้นหยงออกจากห้องน้ำ พาร่างอ่อนปวกเปียกวางบนโซฟาตัวนุ่มใน walk in closet ทำการเช็ดตัวและสวมเสื้อผ้าให้ราวเด็กสาวเป็นตุ๊กตา เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นหยงเปิดเรียนวันแรก ถึงแม้จะรู้สึกไม่สบายนิดหน่อยแต่ก็ไม่อยากทำตัวเองอ่อนแอไปมากกว่านี้ เธอจึงรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งวันแรก “ผู้ใหญ่มาส่งไม่คิดจะยกมือไหว้หน่อยเหรอ” “ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” เธอทำตามที่เขาต้องการด้วยสีหน้าว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ต้นหยงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนนี้เขาพาเธอออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไร ตื่นเช้ามาก็เห็นเขานอนกอดอยู่แล้ว “อืม เอาเงินไว้ใช้”

สมาร์ตโฟนถูกหยิบออกมาส่งข้อความผ่านแชตกลุ่มที่พึ่งสร้างเมื่อกลางวันไปหยกๆ หยง_หยง : ใครว่างบ้าง Star : ทักมาแบบนี้จะชวนไปไหนป่าว หยง_หยง : ไปคลับกัน ใครจะไปบ้าง คุณหนูเห็ด : ไปๆ เพื่อนไปไหนเห็ดไปด้วย หยง_หยง : จริงใจล่ะ ไปด้วยกันไหม จริงใจ : จริงใจดื่มเหล้าไม่เป็นนะ แต่ไปนั่งเป็นเพื่อนได้ คำตอบเป็นมติเอกฉันท์ เราจะไปผับด้วยกัน เจอกันที่หอของจริงใจ ฉันมีแผนพร้อม ทำยังไงจะออกไปที่นี่ได้ แต่ก่อนอื่นก็ต้องเปลี่ยนชุดและแต่งหน้าให้พร้อมเข้าไว้ แต่งๆ ไปก่อนแม้จะแต่งไม่ค่อยเป็นก็ตามเถอะ “คุณหนูจะไปไหนครับ” “ใครคะ? หมายถึงฉันเหรอ” เมื่อเปิดประตูออกไปก็เจอกับพี่ๆ บอดี้การ์ดทั้งสองคนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน “เอ่อ…คุณไม่ใช่คุณหนูต้นหยงเหรอครับ” และคิดว่าพวกพี่ๆ ก็ไม่เคยเห็นหน้าฉันมาก่อนเหมือนกัน “ไม่ใช่ค่ะ หนูเป็นเพื่อนต้นหยงกำลังจะกลับแล้ว ส่วนต้นหยงอยู่ด้านในค่ะ” “อ่ออย่างนั้นเองเหรอครับ” “ค่ะ งั้นหนูกลับก่อนนะคะ” ฉันยกมือไหว้พี่บอดี้การ์ดทั้งสองก่อนเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มกริ่มที่สามารถตบตาได้อย่างแนบเนียน เราสามคนรวมตัวกันที่หอของจริงใจ หลังสำรวจความเรียบร้อยเสื้อผ้าหน้าผม ก็พ