All Chapters of หนี้รักสยบมาเฟีย : Chapter 1 - Chapter 10

ต้นหยง | partแท็กซี่คันคุ้นตาของลุงประพจน์จอดเทียบหน้าบ้าน ฉันลงไปเปิดประตูรถให้ยายก่อนจะค่อยๆ พยุงท่านเข้ามานั่งพักด้านใน แม่และน้องชายที่เห็นว่าพวกเรากลับมาจากโรงพยาบาลแล้วต่างกุลีกุจอเข้ามาช่วยขนของ“เป็นยังไงบ้างจ๊ะแม่ หมอว่ายังไงบ้าง” แม่ถามไถ่การของยายอย่างเป็นห่วงเป็นใย ตอนที่ยายต้องแอดมิทนอนโรงพยาบาล ช่วงกลางวันไม่มีคนคอยเฝ้าเพราะแม่ต้องทำงาน ส่วนฉันและน้องชายไปโรงเรียนเพราะช่วงนี้ใกล้ปิดเทอมแล้ว ฉันที่พอมีเงินอยู่บ้างจึงจ้างคนรู้จักที่สนิทกันในซอยบ้านเราให้มาดูแลยาย ส่วนกลางคืนฉันขอเป็นคนเฝ้าเองยายมีโรคประจำตัวหลายอย่าง โรคที่คนแก่ชอบเป็นกันนั่นแหละ เข้าโรงพยาบาลครั้งนี้ก็เพราะความดันต่ำจนเป็นลมหมดสติ ค่ารักษาอื่นๆ ก็ตามมาด้วยที่ฉันพึ่งบอกไปว่าพอมีเงินอยู่บ้าง จริงๆ แล้วจำนวนเงินเยอะใช้ได้เลยล่ะ แค่มันไม่ใช่เงินของฉันนี่สิย้อนไปเมื่อหลายวันก่อน ฉันปวดท้องหนักมากจนต้องวิ่งจู๊ดๆ หาห้องน้ำ ไม่รู้เป็นความบังเอิญ โชคชะตากลั่นแกล้ง หรือเพราะเป็นคนดวงซวยอยู่แล้ว ฉันจึงได้เจอกับเหตุการณ์คนทะเลาะชกต่อยกันในห้องน้ำไอ้เราพยายามทำตัวให้เงียบที่สุดเพราะไม่อยากมีเอี่ยวด้วย แต่เพราะท้อ

พายัพมองแผ่นกระดาษในมือด้วยสีหน้านึกสนุก แววตาสีเข้มจ้องลายเซ็นของเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่วางตา เอกสารยินยอมทางร่างกายเมื่อเธออายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ “นายครับ นายไม่ได้คิดจะเอาน้องเขามาเป็น…เอ่อ ไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหมครับ” องอาจถามผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “เอาเด็กนั่นมาเป็นเมียน่ะเหรอ” พายัพหัวเราะอย่างนึกขันกับความคิดลูกน้อง “เด็กกะโปโลแบบนั้นฉันไม่มีทางเอาขึ้นเตียงหรอก ถ้าขึ้นเขียงน่ะไม่แน่” องอาจยิ้มแหยให้ผู้เป็นนาย เขาก็ขอให้สิ่งที่พายัพพูดเป็นจริงด้วยเถอะ เพราะเท่าที่เห็นสายตานายตอนมองเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วมันไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ต้นหยง | part ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันทำอย่างนี้ ไม่อยากจะเชื่อ! “ยูนิฟอร์มที่นี่สวยจังเลยอะหยง” เห็ดที่ตามฉันมาทำงานที่คลับดูจะตื่นเต้นออกนอกหน้านอกตาไปมาก วันนี้คือวันแรกที่ฉันต้องเริ่มงาน หลังกลับจากโรงเรียนฉันก็รีบรายงานแม่ทันทีว่าคงไปช่วยขายขนมไม่ได้แล้วล่ะ เพราะต้องไปทำพาร์ทไทม์ที่เคยบอกเอาไว้ จริงๆ พาร์ทไทม์ที่ว่าคืองานที่ร้านของแม่พี่บูม เป็นร้านคาเฟ่เบเกอรี่น่ารักๆ ไม่ใช่คลับซึ่งเป็นแหล่งรวมอบายมุขที่ฉันอยู่อย่างในตอนนี้

มันคงไม่มีใครสุดจัดเท่าฉันแล้วล่ะ ทำงานที่คลับได้แค่คืนเดียวก็ถูกเจ้าของคลับอัญเชิญออก เหตุผลเพราะทำงานไม่ได้เรื่อง มีปัญหากับลูกค้า ทำร้ายลูกค้าและข้อสุดท้ายคือขาดคุณสมบัติของพนักงานที่ดี เยี่ยมไปเลยใช่ไหม…ถุย! ดูแต่ล่ะข้อหาที่เขามอบให้ฉันเถอะ ดีๆ ทั้งนั้น พอต่อไปฉันไม่ได้ทำงานที่คลับอีก เห็ดก็ลาออกด้วยเพราะเธอติดฉันมาก เมื่อไม่มีฉันก็ไม่กล้าทำงานคนเดียว ซึ่งเข้าใจแหละว่ามันคงเหงา เธอถามถึงเหตุผลที่ฉันลาออกเหมือนกันทั้งที่พึ่งเริ่มงานได้คืนเดียว ฉันก็ต้องโกหกอีกว่าที่ตัดสินใจเปลี่ยนงานเพราะมีเศรษฐีจ้างติวหนังสือให้ลูกชาย ที่ต้องโกหกอย่างก็เป็นเพราะว่าฉันไม่อยากให้เห็ดตามมาขอทำงานอีก และครั้งนี้มันก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเพราะเห็ดพูดกับปากตัวเองว่าเธอคงไม่มีความสามารถพอไปติวหนังสือให้ใครได้ ฉันก็เลยรอดตัวไป ซึ่งหากฉันเอาคำโกหกของตัวเองมารวมๆ กัน เกิดเป็นพินอคคิโอขึ้นมา จมูกคงยาวทะลุห้องนอนตัวเองไปจนถึงหลังบ้านแล้วล่ะ “สวัสดีค่ะ คุณคือพี่ตะวันใช่ไหมคะ” คนถูกเรียกชื่อพยักหน้าให้ฉัน แววตาเรียบนิ่งราวถอดแบบมาจากผู้เป็นนาย “ตามผมมาครับ” เขาลุกเดินออกไปจากโต๊ะภายในร้านอาหารด้วยท่าท

เด็กสาวเป็นลมหมดสติเพราะความกลัวที่กัดกินหัวใจ ร่างของเธอถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปพักในตัวคฤหาสน์ ห้องส่วนตัวของนายใหญ่ จวบจนเวลาพลบค่ำจึงได้สติฟื้นคืนอีกครั้งพายัพสั่งให้คนนำตัวเธอลงมาและจัดการพาไปส่งบ้าน บรรยากาศภายในรถเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงพูดคุย สายตาเขาคอยลอบมองเด็กสาวข้างตัวตลอด เธอนั่งตัวแทบติดไปกับประตู ทำราวกับว่าถ้านั่งใกล้เขาแล้วจะติดเชื้อโรคเอาอย่างนั้นไม่พูด ไม่จา ปั้นหน้าบึ้งตึง แต่ก็เอาเถอะ เขาเป็นถึงใครเพราะฉะนั้นแค่เด็กสาวคนเดียวไม่จำเป็นต้องใส่ใจถึงขนาดนั้น“จอดค่ะ ส่งหนูตรงนี้ก็พอ”“เอ่อ แต่บ้านคุณต้นหยงต้องขับเข้าไปในซอยอีกนี่ครับ” องอาจถามขึ้นอย่างนึกได้ เลยถูกเจ้านายตวัดสายตาคมดุมองกันจนต้องรีบก้มหัว“แต่หนูจะลงตรงนี้”“จะลงก็เชิญ จอดรถแล้วก็เปิดประตูให้เธอซะ” พายัพรำคาญเด็กอวดดี อยากลงมากเขาก็จะให้ลงลับหลังรถขับวนออกมา ไม่มีใครเห็นว่าเด็กสาวชูนิ้วกลางตามหลัง“นายครับ ข้างหน้ามีร้านขนมหวานด้วย นายอยากทานไหมครับ” เมื่อรถขับมาถึงหน้าตลาด ซึ่งตลาดแห่งนี้คุณป้าของพายัพเป็นเจ้าของ สิงหาก็ถามผู้เป็นนายอย่างเอาใจ“อืม เอาหน่อยก็ดี” พายัพพยักหน้าเห็นด้วย เขาเป็นคนชอบทานขนมห

ฉันไม่คาดคิดว่าการตกเป็นลูกหนี้มาเฟียของคุณพายัพจะได้รับอภิสิทธิ์อะไรอย่างนี้ด้วย มันค่อนข้างเป็นอะไรที่ไกลเกินตัวไปหน่อย แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว เขาพาฉันและลูกน้องที่ตามประกบเพียงไม่กี่คนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวเพื่อมุ่งหน้าไปยังภูเก็ต แว่วๆ ว่าโรงแรมที่พักก็ระดับไฮคลาส แค่มีเงินอย่างเดียวใช่ว่าจะเข้าพักได้ แต่คุณพายัพกลับทำให้มันดูเป็นเรื่องง่ายไปซะหมด “ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” เขาละสายตาจากหน้าจอไอแพดที่กำลังทำงานไปด้วยเพื่อมองฉันที่นั่งข้างๆ แต่ทำตัวยึกยักยึกยืออยู่ไม่นิ่ง “ขอหนูตื่นเต้นหน่อยเถอะค่ะ ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยนั่งเครื่องบินมาก่อน วิวบนนี้สวยมากกกก” ฉันพูดกับเขาแต่สายตาที่ทอดมองวิวข้างนอกเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ “ถ้ารู้แบบนี้น่าจะชวนเห็ดมาด้วย” นึกถึงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวขึ้นมาก็อยากให้เห็ดได้รับประสบการณ์ดีๆ แบบนี้เหมือนกัน แม้ว่ารายนั้นจะบินไปเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัวบ่อยแล้วก็ตาม “เห็ด? หมายถึงใคร” “เพื่อนหนูเองค่ะ” ฉันหันไปตอบคนตัวโตที่ทำสีหน้าสงสัยพร้อมหัวคิ้มเข้มขมวดเข้าหากัน “ผู้หญิงหรือผู้ชาย” “ผู้หญิงสิคะ นี่ๆ เดี๋ยวหนูให้คุณดูรูป” ฉันเปิดมือถือส่องไอจีของเห็ดที่