Semua Bab หนี้รักสยบมาเฟีย : Bab 51 - Bab 60

มหาลัย “ฉันกลับก่อนนะพวกแก แล้วเจอกัน” “แหมๆ เดี๋ยวนี้พอมีพี่ชายก็ติดพี่เลยน้า” เห็ดหอมแซวเพื่อนสนิทเมื่อเธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้วว่าคุณอามีน้องสาวต่างแม่นั่นก็คือต้นหยงเพื่อนรัก ในเมื่อเพื่อนเป็นน้องสาวของคุณอาก็นับว่ามีศักดิ์เป็นอาสาวของเธอเช่นกัน เห็ดหอมไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะบังเอิญเช่นนี้ ต้นหยงคือญาติร่วมสายเลือดมาตลอด “พี่คิเรย์มารับฉันด้วยตัวเองนี่นา จะให้เขารอได้ไง” “จ้าๆ งั้นแกไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งจริงใจกับสตาร์ก่อน” เมื่อแยกย้ายจากเพื่อนทั้งสองคนแล้ว ต้นหยงมองเห็นรถยุโรปคันคุ้นตาจอดรออยู่ไม่ไกลจากตึกคณะ “สวัสดีค่ะพี่คิเรย์ รอหนูนานมั้ย” “ไม่นานครับ เรียนเป็นไงบ้างเรา” คิเรย์รับไหว้น้องสาว มือสากลูบผมคนตัวเล็กด้วยความเคยชิน “ก็เรื่อยๆ ค่ะ แล้ววันนี้พี่มารีบหนูด้วยตัวเอง เราจะไปไหนกันเหรอคะ” ดวงตากลมใสมองหน้าพี่ชายสุดหล่อที่ขยับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “เดี๋ยวหนูก็รู้” คิเรย์ไม่ได้พาตัวเธอกลับเซฟเฮ้าส์กลางป่าแต่อย่างใด แต่เขาพาต้นหยงมาคลินิกเสริมความงามครบวงจรแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างใหญ่โตกว้างขวางทีเดียว “พี่พาหนูมาที่นี่ทำไมอะ” เด็กสาวมองไปรอบๆ คลินิกที่สว่างไสวและมีก

หากเป็นเมื่อก่อน ยามตะวันโพล้เพล้ถ้าไม่อยู่คลับก็ต้องเป็นคาสิโน ซึ่งวันนี้พายัพไม่ได้อยู่ทั้งสองสถานที่ที่ได้กล่าวมา แต่ตัวเขากำลังด้อมๆ มองๆ เข้าไปในร้านขนมหวานซึ่งตั้งอยู่ในตลาดกลางคืนเต็มไปด้วยผู้คนคึกคัก “นายจะลงไปเหรอครับ” องอาจถามเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้ทำคอยืดคอยาวยิ่งกว่ายีราฟและเอาแต่มองไปทางร้านขนมหวานราวกำลังค้นหาใครสักคนว่าจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่า แน่นอนว่าคนที่นายกำลังมองหาคงไม่พ้นคุณต้นหยง เด็กสาวที่เป็นมากกว่านางบำเรอ “อืม กูจะไปหาอะไรกินสักหน่อย” แต่คนอย่างพายัพก็ยังฟอร์มจัดไม่เลิก สีหน้าดูเย็นชาไม่สนอกสนใจแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง “สุดหล่อมาอุดหนุนน้าอีกแล้ว จะกินอะไรจ๊ะ เดี๋ยวน้าตักให้เยอะๆ เลย” มาเฟียหนุ่มฝืนยิ้มบางๆ รับคำชมจากว่าที่แม่ยาย สายตาคู่คมกวาดมองทั่วร้านก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่อยากจะเจอ “ผมเอาเปียกปูนกะทิสดครับ ส่วนที่เหลือใส่ถุงให้ด้วย ผมเหมาหมด” “เหมาหมดนี่เลยเหรอจ๊ะ สุดหล่อใจดีกับป้าอีกแล้ว” แม่พิกุลพูดด้วยความเกรงใจเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนหล่อใจดีตรงหน้าหล่อนช่วยเหมาขนม พายัพยิ้มแทนคำตอบ จากนั้นเขาก็นั่งทานขนมของตัวเองเงีย

ขณะนั้นเองแสงไฟจากรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ขับผ่านมาทางนี้ตามด้วยเสียงเป่านกหวีดแหลมบาดหู ปี๊บๆ! “มีอะไรกันรึเปล่าครับ” ดั่งสวรรค์เห็นใจผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้นหยงมองผู้พิทักษ์สันติราษฏร์ทั้งสองนายที่จอดรถมองเธอและคุณพายัพอย่างสงสัย ได้ทีของเด็กสาวที่จะหนีเอาตัวรอดและเล่นงานไอ้คนโรคจิตคืน “คุณตำรวจช่วยหนูด้วยคะ ผู้ชายคนนี้เขาดักฉุดหนู” หน้าตาใสซื่อน่าสงสารของเด็กสาวประกอบกับความดุดันน่ากลัวของชายร่างสูงทำให้พวกตำรวจปักใจเชื่อเธอกันหมด พายัพขบฟันกรอด เขามองเห็นพวกลูกน้องที่จะพากันกรูลงมาจากรถ จึงยกมือห้ามเอาไว้ก่อนเรื่องมันจะบานปลายไปมากกว่านี้ “คุณทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอครับ” “ผมก็แค่จะคุยกับเธอ” “แล้วทำไมต้องมาคุยตรงนี้ครับ น้องเขาดูกลัวคุณมาก แน่ใจเหรอว่ารู้จักกันจริงๆ” ตำรวจกวาดตามองลักษณะของพายัพและรถตู้ของเขาที่ไม่ต่างอะไรไปจากแก๊งลักเด็ก “หนูไม่รู้จักเขาค่ะคุณตำรวจ เป็นใครก็ไม่รู้ จู่ๆ จะมาฉุดหนูขึ้นรถ” “ต้นหยง! อยากตายรึไงวะ” “อย่านะครับ อย่าข่มขู่เด็ก” นายตำรวจยกมือปรามก่อนจะดินเข้ามาใกล้ร่างสูงอย่างระมัดระวัง “ผมว่าคุยกันตรงนี้คงไม่รู้เรื่องหรอกครับ ขอเชิญคุณไปคุย

“งั้นพี่ไปก็ได้” เขายิ้มอ่อนก่อนหันไปทางครูฝึก“ผมฝากน้องสาวด้วยนะครับ”“ได้ครับคุณคิเรย์ ผมจะดูแลน้องต้นหยงให้เป็นอย่างดีครับ” ครูฝึกหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ในเวลาต่อมาฉันก็แยกย้ายจากพี่คิเรย์เพื่อเข้าห้องฝึกซ้อมของตัวเอง ในขณะที่กำลังกวาดสายตาหันมองรอบๆ ห้องซ้อมแบบส่วนตัว พร้อมกับฟังครูฝึกอธิบายการใช้อุปกรณ์ต่างๆ ไปด้วย เสียงครูฝึกที่ค่อยๆ พูดกับฉันดันหยุดชะงักเงียบลงไปเสียอย่างนั้น “ทำไมไม่พูดต่อ…ล่ะคะ” ไม่น่าเชื่อว่าเสียงของฉันเองจะค่อยๆ หดหายไปด้วยเมื่อหันกลับมาเจอร่างสูงใหญ่ของคนคุ้นเคยที่ยืนเก๊กหน้าหล่ออยู่ด้านหลัง “คุณพายัพ นี่คุณสะกดรอยตามหนูอีกแล้วเหรอ” ฉันเหนื่อยหนาระอาใจกับความพยายามของเขามากนะ ทำไมจะต้องโผล่มาทุกที่ที่ฉันอยู่ด้วยเนี่ย“ถ้าเธอใช้ตามองสักนิดก็น่าจะรู้ว่าฉันมาฝึกซ้อมยิงปืนเหมือนกัน” ฉันมองการแต่งตัวของเขาที่อยู่ในชุดไปรเวทแปลกตาจากสูทสีดำที่ใส่เป็นประจำทุกวัน กางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มและเสื้อยืดแขนยาวสีเดียวกัน ก็ยังคงความออลแบล็คทั้งตัว “แล้วคุณเสนอหน้าเข้ามาในห้องหนูทำไมคะ ออกไปสิ นี่มันห้องส่วนตัวของหนูนะ”“เหรอ” เขาตอบรับฉันเพียงสั้นๆ ท่าทางก็ดูจ

“เข้าบ้านกันเถอะค่ะ หนูขอร้อง เดี๋ยวหนูคุยกับเขาเอง” ซึ่งกว่าแม่จะไปได้ก็ทำเอาต้นหยงปาดเหงื่อ“ค่ารักษาทั้งหมดหนูขอคืนให้คุณนะคะ หนูไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร” ใบหน้าสวยหวานกลับมาตีหน้าเคร่งขรึมเช่นเดิม ต้นหยงหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเพื่อจะนับเงินจ่ายให้คนตัวสูง ทว่ากลับถูกมือหนาดึงกระเป๋าเงินไปจากตัวก่อนจะนำเก็บใส่กระเป๋าสะพายให้เธออีกที “เอ๊ะ! ทำอะไรของคุณ”“ฉันไม่ต้องการเงิน”“หนูก็ไม่อยากรับน้ำใจของคุณเหมือนกัน หนูจะจ่ายให้ทุกบาทรวมถึงค่าทำแผลของคุณด้วย” นัยต์ตากลมสวยเหลือบมองมือเขาที่ได้รับบาดเจ็บเพราะเข้ามาช่วยรับมีดแทนเธอแล้วยังไง…ใครขอให้ช่วย เขาเสนอหน้ามาทำให้ตัวเองเจ็บตัวแท้ๆ “ฉันเต็มใจช่วยเธอนะ ไม่ได้ต้องการเงินเป็นค่าชดใช้ สิ่งที่ฉันต้องการก็คือคำขอบคุณ” ตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงบ้าน พายัพยังไม่ได้ยินหญิงสาวพูดคำนี้เลยนอกจากคำแดกดันสารพัดเธอเกลียดเขามากจนไม่อยากได้แม้แต่ความช่วยเหลือที่เขาหยิบยื่นให้“ขอบคุณ..” เสียงเล็กกดกระแทกอย่างไม่เต็มใจ พายัพมองใบหน้าหวานสวยที่กลายเป็นดื้อรั้นหลายเท่าตัว ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้เห็นความสดใสน่ารักที่เธอเคยมอบให้เหมือนครั้งก