All Chapters of กรงรักกับดักมาเฟีย : Chapter 101 - Chapter 110

วันทำบุญสารทเดือนสิบผ่านไปได้ไม่นาน กำนันสิทธิ์ก็ยอมมาตามนัดเพื่อเจรจาเรื่องที่ดินของพ่อฉันสักที หลังจากเอ้อระเหยลอยลม ทำอ้อยอิ่งเล่นตัวอยู่นานสองนานสถานที่นัดเจอกันคือโรงน้ำชาเก่าแก่ริมแม่น้ำ กำนันสิทธิ์พกลูกน้องมาเพียงคนเดียวด้วยคงเห็นว่าฝั่งฉันมากับแฟน หรือก็คือเฮียคิเรย์ “ผัวเห้อ” (ผัวเหรอ) อีกฝ่ายหยิบเครื่องดื่มควันขาวกรุ่น เป่าเบาๆ ให้ไอร้อนเจือจางก่อนยกจรดริมฝีปาก ตาคมยังไม่ละจากใบหน้าฉัน หนำซ้ำยังเหลือบมองคนข้างตัวอย่างเฮียคิเรย์เป็นระยะ“ค่ะ ผัวนุ้ยเอง” (ค่ะ ผัวหนูเอง) ตอบอย่างไม่อ้อมค้อม ไม่อยากให้เราเสียเวลากันไปมากกว่านี้ “ตกลงเรื่องที่ดินพ่อจะเอาพรือ” (ตกลงเรื่องที่ดินพ่อจะเอาไง)“ไม่ใช่ที่ดินพ่อมึง ที่ดินกู” ไอ้กำนันสิทธิ์พูดได้อย่างน่าไม่อาย ท่าทางของมันทำเอาฉันอุ่นในอก นึกอยากเอากาแฟร้อนๆ สาดใส่หน้าด้านๆ ของมันให้บางลงบ้าง “แต่ก่อนหน้ามันเป็นที่ดินพ่อกูไง ถ้ามึงไม่โกงเอาไป มันจะเป็นของมึงม่าย”“แหลงให้ดีอีสาวนุ้ย กูแก่คราวพ่อมึงนะ” (พูดให้ดีอีหนู กูแก่คราวพ่อมึงนะ)กำนันมีท่าทีฉุนขึ้นมาเพราะเจอฉันสาดสรรพนามแบบไม่เคารพใส่กัน ถามหน่อยเถอะว่ามันทำกับครอบครัวฉันข

ลมหายใจสะดุดเป็นห้วงๆ กับบริการนวดตัวของเฮียคิเรย์ มือสากซึ่งเคยนวดไหล่และต้นคอ ไล่ต่ำลงมาบีบสีข้างทั้งสองจนฉันรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย หลายครั้งฝ่ามือใหญ่บีบไล่ขึ้นด้านบนจนปลายนิ้วสัมผัสบริเวณใต้ราวหน้าอก ทำฉันสะดุ้งและหอบหายใจหนักยิ่งขึ้นเฮียย้ำบริเวณนั้นบ่อยครั้งจนฉันเผลอแอ่นอกอยากให้เต้านุ่มโดนมือเขาสัมผัสจังๆ สักที จะได้ไม่ต้องเฉียดไปเฉียดมาให้ทรมาน และเหมือนเฮียจะรู้ความนึกคิด..ฝ่ามือหยาบเอื้อมมาด้านหน้า กอบกุมทรวงอกอิ่มไว้เต็มล้น ฉันห่อตัวครางเสียงกระเส่า เอนหลังพิงแผ่นอกกำยำที่เฮียขยับกายเข้ามาชิดใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศได้แทรกผ่านเนื้อแนบเนื้อจนรู้สึกถึงความร้อนรุ่มจากร่างกายอีกฝ่าย“ตรงนี้ต้องนวดเน้นๆ เลยนะ”“อ๊ะ..ทำไมต้องเน้นตรงนี้คะ” ฉันถามเขาพลางปรือตามองผนังกระจกใสเบื้องหน้าที่เห็นวิวทะเลยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน“เน้นให้มันใหญ่ไง”“อื้อ ยังใหญ่ไม่พออีกเหรอ มุกว่ามันไม่ได้ช่วยสักหน่อย เฮียอยากจับนมมุกมากกว่า” และเมื่อฉันพูดจบ เสียงหัวเราะทุ้มดังชิดกกหู “แล้วน้องมุกไม่ชอบให้จับเหรอครับ” เจอประโยคนี้เขาไปจะจับตรงไหนก็เต็มที่เลยจ้ะพี่จ๋า ยอมแล้ว >“ชะ..ชอบค่ะ ชอ

ใช้เวลากับการพักผ่อนในไร่ภูพนาไพรจนน้องน้ำเหนือได้กลับออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้านตามปกติ ถึงตอนนั้นทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกลับ เด็กชายภาคินได้ของขวัญจากลุงๆ เยอะแยะ มีแต่คนรักคนเอ็นดู ก็อย่างว่า..น้องคือหลานคนแรกในกลุ่ม ลุงๆ เห่อกันใหญ่เลยล่ะ“อยากมีลูก” คำพูดนี้เป็นของเฮียคิเรย์ในตอนที่เรากำลังเดินทางไปโรงแรมของเขาในตัวกรุงเทพฯ ฉันไม่รู้เขานึกครึ้มอกครึ้มใจอะไร หรือว่าเห็นพี่ภูผาได้ลูกชายจึงอยากมีบ้าง“เฮียอยากมีลูกจริงๆ นะ”“รอไว้ทุกอย่างลงตัวและพร้อมกว่านี้นะคะ มุกมีให้เฮียได้อยู่แล้ว” ฉันยิ้มกริ่ม แตะหลังมือเขาเบาๆ ให้คนใจร้อนคลายกังวล“จริงเหรอ เธออยากมีลูกกับเฮียจริงๆ ใช่มั้ย” ถามฉันด้วยประกายตื่นเต้นระริกไหวในตาคมเข้ม“เฮียถามแปลกๆ ไม่อยากให้มุกมีลูกกับเฮียแล้วจะให้ไปมีกับใคร มุกมีเฮียเป็นผัวคนเดียวนะคะ” “ก็เฮียดีใจที่ได้ยินเธอพูดแบบนั้น รอเวลาทุกอย่างลงตัวเลย จะปั้มแม่งสักโหล”“อะไรนะ โหลนึง..เฮียจะปั้มไว้ตั้งทีมฟุตบอลเหรอ” ฉันถามกลับด้วยรอยยิ้มขัน “เฮียเอาจริงนะบอกไว้ก่อน อยากมีลูก อยากเลี้ยงเด็ก เดี๋ยวคิดชื่อเตรียมไว้ก่อน” ว่าแล้วเขาทำการเสิร์ชหาชื่อเอาจากกูเก

เฮียก้มหอมแก้มซ้ายขวาเต็มสองฟอดโดยไม่แคร์สายตาพนักงานของเขาซึ่งพากันมองอย่างสงสัยใคร่รู้ คงมีทั้งคนยินดีและคนนินทา อย่างว่า..เคยเห็นฉันควงกับเฮียติน แต่จู่ๆ จับพลัดจับผลูอีท่าไหนมาได้กับเจ้านายพวกเขาฉันก็ไปห้ามขี้ปากใครไม่ได้หรอก จะพูดจะคิดยังไงก็แล้วแต่ ความจริงฉันรู้ดีแก่ใจนั่งดื่มคนเดียวท่ามกลางแสงสีและเสียงเพลงชวนคึกคัก บรรดาลูกค้าผับมีทั้งไทยและต่างชาติเพราะอยู่ติดกับย่านท่องเที่ยว ผู้คนเยอะแยะหลั่งไหลไม่ขาดสายตลอดทั้งปี เป็นทำเลทองที่ใครๆ ก็พูดว่าหากินได้สบายฉันกำลังเพลิดเพลินกับเสียงเพลงเร้าใจ บังเอิญสายตาดันสบประทะกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งมองฉันอยู่ก่อนแล้ว หากแต่ไม่อาจรู้เห็นใบหน้าเขาว่าเป็นเช่นไร เจ้าตัวเล่นปิดแมสและสวมหมวกในสถานที่แบบนี้ แปลกคนพิลึกฉันเริ่มจะอึดอัดเพราะรู้ว่าตัวเองยังคงถูกจ้องมองอยู่ ก่อนที่ในเวลาต่อมา อีกฝ่ายจะลุกเดินตรงมาทางนี้อย่างกับรอเวลามาสักพักแล้วมาที่โต๊ะฉันเหรอ…ไม่หรอกมั้ง“สวัสดีครับ” ไม่ใช่โต๊ะฉันก็บ้าแล้ว“ค่ะ สวัสดีค่ะ”“ผมขอนั่งด้วยคนนะครับ” เขาเอ่ยขออนุญาต จะให้ตอบปฏิเสธทว่าอีกฝ่ายกลับถือวิสาสะหย่อนสะโพกนั่งไขว้ห่างตรงกันข้ามในทัน

“อาฝากมุกดาด้วยนะน้องเห็ด ดูแลอาสะใภ้ด้วย”“ไม่มีปัญหาค่ะอา” สองอาหลานคุยกัน“จะไปจริงๆ เหรอคะ ระวังตัวด้วยนะคะเฮีย” แม้ไม่สบายใจกับเรื่องนี้ แต่ฉันจะไปห้ามอะไรได้ในเมื่อพี่ธีโอก็เป็นเพื่อนเขา ซึ่งไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง จะให้นิ่งเฉยก็ไม่ใช่นิสัยเฮียคิเรย์ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ทั้งตำรวจทั้งคนของแบล็คเรด เฮียไม่เป็นอะไรแน่นอน” เขาคว้าตัวฉันเข้ากอด ไม่ได้รู้สึกสบายใจกับคำพูดนั้นสักนิด อย่าลืมสิว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างใจเสียกันหมด คิดว่าเขาอาจไม่รอดแล้วด้วยซ้ำเพราะยังหาร่างไม่เจอ ทำฉันร้องห่มร้องไห้จนปวดกระบอกตาไปหมด“กลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ มุกจะรอเฮียนะ”“ครับ เฮียจะกลับมาอย่างปลอดภัย” จูบนุ่มนวลประทับบนแก้มซ้ายฉัน ทิ้งสัมผัสแผ่วเบาเอาไว้ก่อนที่จะกลับไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ “เราขึ้นห้องกันเถอะค่ะพี่มุกดา กว่าพวกเฮียๆ จะกลับก็คงพรุ่งนี้เช้า” น้องเห็ดหอมส่งยิ้มพลางควงแขนฉันให้ขึ้นด้านบนด้วยกัน มีแม่บ้านสาวคอยตามรับใช้ไม่ห่าง“ทำไมน้องเห็ดดูนิ่งจังคะ พ่อเราก็ไปกับเขาด้วยนี่ ไม่กลัวบ้างเหรอ” คำถามของฉันทำน้องอมยิ้มและส่ายหน้าพรืด“เคยกลัวเหมือนพี่เลยค่ะ แต่ความ