All Chapters of กรงรักกับดักมาเฟีย : Chapter 111 - Chapter 120

“พ่อนั่งหน้าแล้วเวียนๆ หัว ให้นุ้ยนั่งแทนดีแล้วลูก” (พ่อนั่งข้างหน้าแล้วเวียนหัว ให้หนูนั่งแทนดีแล้วลูก) “น้องมุกเชื่อที่พ่อบอกสิ” คิเรย์รีบสมทบ เห็นแววตาหญิงสาวอ่อนลงก็อมยิ้มออกมา “ก็ได้ค่ะ” การเดินทางกลับจึงเป็นไปได้ด้วยดี ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะถึง รถของลุงอาตค่อยๆ ชะลอก่อนจอดสนิทยังลานหญ้าหน้าบ้าน พ่อเรียกให้เมฆลงมาช่วยขนของที่แวะซื้อมาจากตลาด พวกของสดของแห้งหลายอย่างเตรียมทำกับข้าวหม้อใหญ่ แต่ก่อนถึงมือเด็กชาย ว่านและนายน์รีบขันอาสาช่วยแบกขนของที่ว่าโดยไม่ต้องให้คิเรย์เอ่ยปากสั่ง“ขอบคุณนะคะ” มุกดายิ้มแย้มให้ทั้งสองคนซึ่งอายุรุ่นราวคงจะเท่ากับเธอหรือไม่ก็อ่อนกว่า ด้วยความที่คิเรย์ไม่เลือกพักโรงแรมแต่เปลี่ยนเป็นพักบ้านเธอแทน ทำให้สองบอดี้การ์ดหนุ่มต้องพักที่นี่ด้วย และห้องนอนชั้นล่างก็ได้แม่ช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดไว้ต้อนรับทั้งสองคนเป็นอย่างดี “เดินทางมาเหนื่อยๆ เฮียพักก่อนก็ได้นะคะ มุกขอลงไปดูข้างล่างหน่อยเผื่อแม่มีไรให้ช่วย”“เฮียไปด้วย” เกาะติดสาวไม่ยอมห่างกาย มุกดาไม่ได้ว่าอะไรแค่เดินจูงมือเขาลงมาข้างล่างด้วยกัน ตอนนี้แม่กำลังทำกับข้าว ได้ยินเสียงพ่อกับลุงอาตคุยกันเรื

เจ๊หยกส่งเอกสารสมัครของมุกดาให้ทางกองประกวดเป็นที่เรียบร้อย นั่นเท่ากับว่าเธอคือหนึ่งในธิดานพมาศของตำบลปีนี้ หญิงสาวจำเป็นต้องเรียนรู้หลายอย่าง ทั้งเรื่องบุคลิกการวางตัว รอยยิ้มที่ต้องออกมาเป็นธรรมชาติ ไม่ดูฝืนหรือเยอะเกินไป ไหนจะฝึกเดินบนรองเท้าส้นสูงกว่าสิบนิ้ว เดินไม่ระวังทรงตัวไม่ดีก็อาจตกลงมาขาแพลงอีก แล้วที่สำคัญเรื่องตอบคำถามกับคิดโชว์ความสามารถพิเศษก็ขาดไม่ได้เลย ด้วยเหตุนี้มุกดาต้องอยู่ฝึกซ้อมกับพวกเจ๊หยก อำนวยความสะดวกสถานที่คือโรงแรมหรูริมทะเลโดยแฟนหนุ่มอย่างคิเรย์ ที่บอกจะเปย์ก็เปย์หนักจนน่าตกใจ “จริงๆ เรื่องแต่งหน้า หยกก็พอมีฝีมือ หยกแต่งให้ได้นะคะ” “แต่ผมอยากได้สิ่งที่ดีสุดให้น้องครับ” คิเรย์ยังคงยืนกรานในความคิดตัวเองเช่นเดิม เขาโทรบอกเล่าเรื่องราวที่มุกดาจะประกวดนางนพมาศให้เพื่อนฟัง และได้ขอความช่วยเหลือส่งเครื่องประดับ รวมไปถึงช่างแต่งหน้าที่หาคิวได้ยากเพื่อการนี้โดยเฉพาะมาร์ตินพอจะมีเส้นสายในวงการบันเทิงพอสมควรเพราะสาวๆ ที่เจ้าตัวเคยคุยด้วยก่อนมาชอบมุกดาล้วนแล้วแต่เป็นดารา นักแสดง หรือไม่ก็นักร้องทั้งนั้น “แต่คิวช่างแต่งหน้าที่เฮียหามามันแพงมากเลยไม่ใช่เห

วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำนองเต็มตลิ่ง~เสียงเพลงที่ว่ายังคงเปิดดังต่อเนื่องกว่าหนึ่งชั่วโมง เครื่องเสียงกระหึ่มดังทั่วเทศบาลที่ใช้เป็นสถานที่จัดงานลอยกระทงของทุกๆ ปี ลานออกกำลังกายเต้นแอโรบิคเปลี่ยนโฉมเป็นเวทีขนาดใหญ่ตั้งโดดเด่นไม่แพ้เวทีคอนเสิร์ต ด้านล่างเรียงรายไปด้วยเก้าอี้ซึ่งมีบรรดาผู้คนมาจับจองที่นั่งรอชมธิดานพมาศทั้งรุ่นจิ๋วและรุ่นสาว เสียงเพลงและเสียงคุยแซแซ่ดดังมาถึงหลังเวทีซึ่งเป็นที่เก็บตัวของเหล่านางนพมาศและพี่เลี้ยง ขณะนี้เป็นคิวการโชว์ความสามารถของหนูน้อยนพมาศ รอเวลาคัดตัวอีกรอบ ตอบคำถามและประกาศผลรับรางวัล ต่อไปก็จะถึงคราวนางนพมาศสาวสวยอย่างมุกดาหลังเวทีแออัดกันพอสมควร หากใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็จำต้องไสหัวออกไปก่อน เพราะมิฉะนั้นแล้วจะถือว่าเกะกะการทำงานของช่างมาก แต่มันใช้ไม่ได้สำหรับคิเรย์ การปรากฏตัวของชายหนุ่มท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาหลังเวที ดูเหมือนว่าตัวเขาเองได้กลายเป็นจุดรวมความสนใจไปโดยปริยายแม้แต่ลูกป้าจ้วงอย่างยัยข้าวเจ้ายังมองผู้ชายของมุกดาไม่วางตา ปากนี่อ้าจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปวางไข่ได้อยู่แล้ว “น้ำค่ะ”“ขอบคุณค่ะที่รัก” มุกดายิ้มหวาน เน้นช้าๆ

ตอบคำถามครบทุกคน เหล่ากรรมการปรึกษาหารือลงคะแนนอีกรอบ มุกดารู้สึกลุ้นจนฉี่จะแตกเมื่อการประกาศเข้ารอบสามคนสุดท้ายเริ่มขึ้น“หมายเลขเก้า น้องปูเป้” คนแรกยังไม่ใช่เธอ“หมายเลขสาม น้องแตงไทย”คนที่สองก็ยังไม่ใช่เหมือนกัน“และหมายเลขเจ็ด น้องมุกดาครับ”กรี๊ดดดด! หญิงสาวยิ้มกว้างด้วยความโล่งอกและดีใจ ข้างล่างเวทีเกิดเสียงโห่ร้องปรือมือให้กันเรื่อยๆ สีหน้าของทุกคนที่มาเชียร์เธอล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความภูมิใจทั้งนั้น หวังว่าการตอบคำถามรอบต่อไปจะเป็นไปได้ด้วยดีนะ มุกดายกมือพนมสาธุในใจ คำถามต่อมาไม่ได้ยากจนเกินไป หากแต่ตัวเธอเองที่ตื้นเต้นเมื่อล่างเวทีเงียบกริบเพราะรอฟังคำตอบ หญิงสาวใจเต้นตึกตักแทบทะลุออกนอกโพรงอก ซึ่งคนเดียวที่จะทำให้เธอเรียกขวัญกำลังใจกลับมาได้ก็คือคิเรย์เธอสบตาเขา จ้องลึกในแววตาสีเข้มคู่นั้นที่แม้แต่จะอยู่ไกลกันก็รับรู้ได้ถึงความอ่อนโยน มุกดาผ่อนคลายมากขึ้น ใจเต้นช้าลง เธอสูดลมหายใจลึกเข้าปอดและเริ่มตอบคำถามด้วยน้ำเสียงหวานจับใจ ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี “ในลำดับต่อมาคือการประกาศผลผู้ชนะ นางนพมาศปีนี้ รายชื่อคนชนะอยู่ในมือผมแล้วนะครับพ่อแม่พี่น้อง” พิธีกรสะบัด

กว่าความเร่าร้อนจะลดทอนน้อยลง มุกดาเกือบหลับคาลำเอ็น คิเรย์ต้องอุ้มพาเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวด้วยกัน ก่อนออกมาจากห้องน้ำก็ยังช่วยซับแข้ง ซับขา ใส่แพนตี้ ใส่กางเกงนอนให้พร้อมเสร็จสรรพ คืนนี้เขาไม่อยากรังแกเธอเยอะ เหนื่อยมาทั้งวันกับการประกวดก็ควรได้นอนพักผ่อนบ้าง เขากินเธอแค่รอบเดียวก็อิ่มเอมแล้ว เก็บไว้ครั้งต่อๆ ไปได้ ถึงอย่างไรไม่มีความคิดเปลี่ยนใจไปจากคนนี้แล้ว “เฮียขา” “ขา~” ขานรับคนตัวเล็กเสียงหวาน เขาอยากทำแบบนี้มานานแล้ว เมื่อก่อนติดคำว่าอาย แต่พอลองได้แสดงออกไป เขามีความสุข มุกดาก็มีความสุข ยิ้มเขินไม่หยุด “วันนี้ลอยกระทงมุกมีความสุขมาก” “…” “ปีแรกที่ได้ลอยกับเฮีย เหมือนฝันเลยอะ” คิเรย์ตั้งใจฟังทุกคำของอีกฝ่าย แม้เจ้าตัวนั้นจะสัปหงกแทบหลับเต็มทีก็ตาม “ปีหน้าเราไปต้องได้ลอยกระทงด้วยกันอีกนะคะ “แน่นอนครับ เฮียจะอยู่ลอยกับเธอทุกปี จะอยู่กับเธอทุกเทศกาลเลยนะ” มือหยาบลูบผมนิ่มจนคนตัวเล็กหลับตาพริ้ม เธอถามคำถามอีกประโยค เล่นเอาใจแกร่งสั่นไหว “เฮียรักมุกมั้ยคะ” ทั้งที่ตาจะหลับแล้วแต่ยังอยากได้ยินอะไรดีๆ ก่อนนอน จะได้นอนฝันหวาน คิเรย์มองมุกดาด้วยสายตาคล้ายมีฟ