All Chapters of จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ): Chapter 21 - Chapter 30

ปาริชาติอึ้งไปเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำว่า 'ของขวัญวันเกิด' เพราะเธอเองก็แทบจะลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันเกิดของตัวเอง“แต่...” เธออึกอัก “ปาริชาติไม่ได้บอกท่านเศรษฐีเลยนะคะว่าวันนี้วันเกิดปาริชาติเองก็ลืมจ๊ะ”ไกรสรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงจนแทบไม่น่าเชื่อว่ามาจากเศรษฐีผู้เด็ดขาด“ฉันจำวันเกิดของเธอได้ทุกปีนั่นแหละ ไม่ต้องบอกหรอก”เขาหยิบสร้อยทองออกจากกล่อง มันเป็นสร้อยเส้นใหญ่ที่สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจง มีจี้รูปหัวใจเล็กๆ ที่สลักชื่อ ‘ปาริชาติและไกรสร’ ไว้ด้านในมองอย่างตั้งใจจึงจะเห็นเป็นแผ่นทองเล็ก ๆ ที่ลงยาสลักชื่อเอาไว้ เพื่อไม่ให้ดูเป็นการจับจ้องมากเกินไป“ฉันตั้งใจสั่งทำให้เป็นพิเศษ”ปาริชาติมองสร้อยในมือของไกรสรอย่างซาบซึ้ง เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ“ขอบคุณนะคะท่านเศรษฐี ปาริชาติดีใจมากเลยค่ะ”ไกรสรไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยิ้มแล้วค่อย ๆ สวมสร้อยให้เธออย่างบรรจง นิ้วมือที่เคยแข็งแกร่งและจับต้องงานไม้หนักๆ มาตลอดบัดนี้กลับอ่อนโยนราวกับสัมผัสกลีบดอกไม้ “สวย” เขากระซิบเบาๆปาริชาติก้มลงมองสร้อยบนลำคอระหง แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองไกรสร ดว

ปาริชาติเดินไปถึงรถที่เตรียมพาไอ้ขามไป โรงพยาบาลที่จอดรออยู่ใกล้ๆ พนักงานกำลังช่วยกันนำไอ้ขามที่ถูกดามขาเรียบร้อยแล้วขึ้นเปลอย่างระมัดระวัง“คุณหนูครับ...” ไอ้ขามหันมามองปาริชาติด้วยสีหน้าซึ้งใจปาริชาติยิ้มบางๆ แล้วยื่นซองจดหมายในมือให้เขา “นี่ค่ะ” เธอบอก “ท่านเศรษฐีให้เอามาให้คุณ”ไอ้ขามรับซองจดหมายมาด้วยท่าทีงุนงง “อะไรครับ?” เขาถาม“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” ปาริชาติส่ายหน้า “ท่านเศรษฐีแค่บอกว่าเป็นของชดเชยค่าที่เจ็บ"ไอ้ขามเปิดซองจดหมายออกดู ภายในมีเงินสดจำนวนหนึ่งที่มากกว่าเงินเดือนของเขาหลายเท่าตัว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ!”ปาริชาติพยักหน้า “ท่านเศรษฐีบอกว่าส่วนที่เหลือจะจัดการให้ทีหลังค่ะ”ไอ้ขามมองเงินในซองแล้วก้มลงมองปาริชาติด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย“ขอบคุณคุณหนูมากนะครับ...คุณหนูใจดีกับผมเหลือเกิน”ปาริชาติรู้สึกไม่สบายใจกับคำพูดของเขา เธอจึงรีบพูดตัดบท “คุณรีบไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ”คนขับรถพยาบาลปิดประตูรถและเตรียมตัวออกเดินทาง ไอ้ขามยังคงมองปาริชาติผ่านกระจกหลังรถจนกระทั่งรถพยาบาลเคลื่อนตัวออกไปจนลับตาเมื่อรถพยาบาลขับออกไป

ในเวลาเดียวกันนั้น ที่โรงเลื่อยไม้ ไกรสรจัดการเรื่องงานเสร็จสิ้นแล้วและกำลังจะกลับเข้าไปในห้องทำงานของเขา แต่สายตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นป้าแม้นที่กำลังขับรถกลับมาจากโรงพยาบาลพอดีเขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แล้วรีบโทรศัพท์ไปหาป้าแม้นทันทีเพราะปกติป้าแม้นจะไม่ออกไปไหนนอกเวลางานเป็นอันขาด“ป้าแม้นไปไหนมา” ไกรสรถามเสียงเข้ม“ไป...ไปส่งของคุณหนูที่โรงพยาบาลค่ะ” ป้าแม้นตอบด้วยความตกใจ“ทำไมไม่บอกฉัน” ไกรสรตะคอก “แล้วปาริชาติไปทำอะไรที่นั่น”ป้าแม้นเงียบไปชั่วขณะ “คุณหนูอยากจะไปเยี่ยมไอ้ขามค่ะ”ป้าแมนก็ตอบไปตามความจริงเธอก็เป็นเพียงแค่ลูกจ้างไม่อาจขัดคำสั่งผู้เป็นเจ้านายได้อยู่แล้วไกรสรกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด เขาไม่คิดเลยว่าปาริชาติจะกล้าทำในสิ่งที่เขาห้าม เขาหักหลังความไว้ใจของเขาได้อย่างไร!ไกรสรกลับเข้าไปในห้องทำงานด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เขานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานแล้วมองไปที่สร้อยทองบนโต๊ะที่ปาริชาติเคยสวมอยู่เมื่อเช้า และเธอท้าทายเขาด้วยการถอดมันออกจากคอ เขาต้องทำให้เธอรู้ว่าใครกันแน่ที่มีอำนาจเหนือกว่าเวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมง ปาริชาติกลับมาถึงโรงเลื่อยไม้ในช่วงเย็น เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานด้วยคว

เช้าวันรุ่งขึ้น ปาริชาติใช้ช่วงเวลาที่ไกรสรออกไปตรวจงานที่โรงเลื่อยไม้สาขาสอง ซึ่งอยู่ห่างจากโรงเลื่อยสำนักงานใหญ่ หลายสิบกิโลเมตรเป็นข้ออ้าง เธอบอกป้าแม้นว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปทำที่ตลาด แต่จริงๆ แล้วเธอวางแผนจะไปที่บ้านของป้าแม้นแทนปาริชาติไม่ได้ขับรถไปเอง เธอเรียกใช้ชาญชายหนุ่มพี่เป็นคนขับรถประจำของป้าแม้น เขาที่จอดอยู่หน้าทางเข้าโรงเลื่อย เพื่อไม่ให้ใครในโรงงานรู้เห็นและไหวตัวทันเธอจึงแอบออกไปเงียบ ๆ เพียงลำพัง“ไปบ้านป้าแม้นเลยค่ะ” ปาริชาติบอกคนขับรถด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และเธอก็ยิ้มให้กับตัวเองอย่างพอใจที่แผนการดำเนินไปอย่างราบรื่นในมือถือซองบางอย่างเอาไว้เมื่อรถขับไปถึงบ้านของป้าแม้นที่ตั้งอยู่ห่างจากโรงเลื่อยไม่มากนัก ปาริชาติก็พบกับบ้านไม้เก่าๆ ที่ดูทรุดโทรมกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก สภาพของบ้านบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าไม่มีใครดูแลปาริชาติลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบเชียบ เธอพบว่าข้างในบ้านมีชายร่างท้วมและชายวัยรุ่นที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กลางบ้านอย่างสบายใจ ท่าทางของทั้งคู่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย“มาทำไม” ชายร่างท้วมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแก”น้อ

เศรษฐีไกรสรมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำของปาริชาติด้วยความอ่อนโยน เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา แล้วเลื่อนริมฝีปากลงมาที่แก้ม ปิดท้ายที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธออย่างดูดดื่มปาริชาติจูบตอบเขากลับไปอย่างไม่ประสีประสา นั่นยิ่งทำให้ไกรสรพอใจมากขึ้น เขากอดรัดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมเป็นคนคนเดียวกัน แล้วเขาก็อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว"เรากลับบ้านไปของเราเถอะนะ" เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูของเธอ "ฉันไม่อยากให้ใครเห็นเราในสภาพแบบนี้"ปาริชาติตัวสั่นระริก เธอนอนซบหน้ากับอกแกร่งของเขาอย่างไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ไกรสรพาเธอเดินออกจากห้องทำงาน และสั่งให้ไอ้เข้มออกรถกับคฤหาสน์หลังงามทุกคนจ้องมองปาริชาติและเศรษฐีไกรสรเป็นตาเดียวเมื่อเศรษฐีไกรสรอุ้มปาริชาติออกมาจากห้องทำงานและเดินผ่านลูกน้องทุกคนปาริชาติก้มหน้าอย่างเขินอายเธอถูกเศรษฐีไกรสรอุ้มออกจากห้องทำงานในท่าเจ้าสาวแล้วก้าวขึ้นรถคันงามของเขากลับไปที่คฤหาสน์ไม้สักหลังงามทันทีพอมาถึงคฤหาสน์ปาริชาติก็ยังคงนั่งอยู่บนตักก้มหน้าสำนึกผิดในความผิดก่อนหน้านี้แล้วก็ยังคงระลึกถึงความรู้สึกที่เศรษฐีไกรสรแสดงออกมาตอนที่อยู่ในห้องทำงาน เศรษฐีไกรสรอุ้มเธอแล้