All Chapters of จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ): Chapter 51 - Chapter 60

เศรษฐีไกรสรที่ยังคงเปลือยท่อนบนและนั่งพิงหัวเตียง ใช้มือหนาข้างหนึ่งกดรับโทรศัพท์ของปาริชาติด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่มืออีกข้างกำลังลูบไล้หน้าท้องตัวเองอย่างผ่อนคลาย แม้ภายนอกจะดูสงบ แต่แววตาของเขากลับฉายแววเผด็จการทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสาย "...ฮัลโหล! ปาริชาติ วันนี้ไปติวหนังสือที่บ้านเราไหม คุณแม่เราชวนทานเย็นที่บ้าน"และเหมือนจะมีเสียงผู้ชายแว่วมาในสายของโอ๋(โอ๋ชวนปาริชาติมาทานข้าวเย็นกับคุณแม่เราสิ) นั่นเป็นเสียงของเคน พี่ชายของโอ๋ที่อยากเจอปาริชาติอีกครั้งเพราะเขาชอบปาริชาติมากๆ แต่เขาเป็นคนเจ้าชู้ มีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าและผู้หญิงคนล่าสุด ที่เขาถูกใจก็คือ ปาริชาติและเขาต้องการมีไว้ในครอบครอง เสียงเจื้อยแจ้วของ โอ๋บวกกับเสียงผู้ชายที่ดังแว่วมาในโทรศัพท์ ทำให้ไกรสรหรี่ตาลง เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเยาะเย้ย นี่คือโอกาสดีที่จะตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ให้เมียรักของเขาคิดจะออกนอกล

สองอาทิตย์ผ่านไป ปาริชาติใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การกักบริเวณที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงความอึดอัด คำสั่งของคนเอาแต่ใจและเผด็จการอย่างเศรษฐีไกรสรนั้นศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่อนุญาตให้ปาริชาติออกไปติวหนังสือที่ไหนโดยไม่มีเขาตามไปด้วย ไม่ใช่แค่ตาม แต่คือการ ตามติดเป็นเงาตามตัว ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายที่มองอย่างเคลือบแคลงสงสัย โอ๋ทำได้เพียงแค่เจอเพื่อนรักในคลาสเรียนเท่านั้น เมื่อคลาสจบลง ไกรสรก็ปรากฏตัวขึ้นมารอรับเธอถึงหน้าห้องอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติราวกับเป็นหน้าที่ ปาริชาติมองตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินนำไปที่รถ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนบ่าเล็กๆ ทรุดลง โอ๋รีบสาวเท้าเข้ามาคว้าแขนเพื่อนไว้ สีหน้าแสดงความกังวลอย่างชัดเจน “ปาริชาติ! ทำไมท่านเศรษฐีไม่ยอมให้เธอได้ทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง!” โอ๋ถามเสียงเครียด รู้สึกสงสารเพื่อนรักที่โดนกะเกณฑ์จ

ปาริชาติที่ส่งข้อความเสียงไปหาโอ๋ที่เป็นเพื่อนรักของตัวเองเธอพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดแต่ดูเหมือนสถานการณ์ตรงหน้าจะไม่ดีเอาซะเลย เศรษฐีไกรสรเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ เขากำลังจะทำร้ายความรู้สึกของปาริชาติจนถึงขีดสุด "ไม่อยากอยู่กับฉันขนาดนั้นเลย" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปาริชาติไม่ตอบเธอนอนนิ่งเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงปล่อยให้น้ำตามันไหลจนเลอะเปรอะเปื้อนไปที่หมอนสีขาวเป็นคราบจุดใสๆจนเห็นได้ชัด "ฉันถามทำไมไม่ตอบ!" เศรษฐีไกรสรที่กำลังคลั่งเขาเดินเข้าไปใช้มือหนาเหมือนคีมเหล็กบีบไปที่ปากเล็กและจ้องที่ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาเขาไม่ได้อยากเห็นภาพนี้แต่ดูเหมือนปาริชาติกำลังดื้อดึงกับเขาจนถึงที่สุด "กับอีแค่ไปเรียนมันจะอะไรนักหนา เรียนอยู่บ้านก็ได้" อยากเรียนหรืออยาก ร่าน! " 

เมื่อมาถึงบ้านเข้มที่เห็นว่าเจ้านายของตัวเองฉุดกระชากร่างบางของปาริชาติลงจากรถคนนึงก็ยื้อคนนึงก็ดึง ปาริชาติเอาแต่ร้องไห้โวยวายจนแม่บ้านอย่างป้าหน่อยต้องรีบเข้ามาห้าม "นี่มันอะไรกันคะท่านเศรษฐี ปล่อยหนูปาริชาติก่อนเถอะ ดูสิข้อแขนเธอแดงหมดแล้ว" ป้าหน่อยรีบเข้ามาขวางทาง "ป้าหน่อยอย่าเข้ามายุ่ง! นี่มันเรื่องของฉัน" เศรษฐีไกรสรไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นอารมณ์ของเขาตอนนี้แค่นึกถึงตอนที่ปาริชาติปฏิเสธเขาต่อหน้าผู้คนในร้านอาหารความโมโหมันก็พลุ่งพล่านอยากจะชำระความกับเธอ "แต่ว่าท่านเศรษฐีไกรสร ช่วยใจเย็น ๆ ลงหน่อยค่ะ หนูปาริชาติร้องไห้จนตาแดงบวมหมดแล้ว" ป้าหน่อยพยายามระงับอารมณ์โกรธของเจ้านายตัวเองเข้มที่เห็นก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเพราะรู้ว่าเจ้านายเวลาโมโหเขาจะไม่สนใจใครทั้งนั้น "ป้าไปพักผ่อนเถอะ ผมจะคุยกั

คำพูดของปาริชาติทำเอาเศรษฐีไกรสรชะงักงัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงปรารถนาเริ่มมีความลังเลฉายขึ้นมา เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ มือหนาที่กำลังลูบไล้แก้มของเธอหยุดนิ่ง “เธอ... ยังสนใจเรื่องเรียนอีกหรือปาริชาติ?” เสียงของไกรสรแหบพร่าลง ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ใคร่ แต่ด้วยความรู้สึกสับสนที่ตีกันอยู่ในอก ปาริชาติพยายามกลั้นเสียงสะอื้น เธอรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะใช้สติและเหตุผลเข้าต่อสู้กับปีศาจที่รักเธอจนหมดสติคนนี้ “ใช่ค่ะ... ปาริชาติยังรักการเรียน ท่านเศรษฐีรู้ดีว่ามันคือความฝันของปาริชาติ” เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและอ้อนวอน “ท่าน... ท่านเมตตาปาริชาติไม่ใช่เหรอคะ? ถ้าท่านเมตตาปาริชาติจริง... ท่านจะทำลายอนาคตของปาริชาติเพื่อความเห็นแก่ตัวของท่านเองได้อย่างไร?”