All Chapters of จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ): Chapter 31 - Chapter 40

สมศรีชวนเศรษฐีไกรสรพูดคุยเรื่องสัพเพเหระเธอพยายามใจเย็นและเชื่อมสัมพันธ์ด้วยโอกาสอันน้อยนิดเธอไม่อยากปล่อยโอกาสที่ดีหลุดลอยไป"อยากให้น้องปาริชาติลองเสื้อสีอะไรดีคะ ตอนนี้สิ่งที่กำลังเป็นที่นิยม เป็นสีโอรส สีชมพู แล้วก็พวกสีสันสดใส ไม่ทราบว่าท่านเศรษฐีจะตัดเป็นแบบไหนดีคะ" สมศรีหันมาถามพร้อมกับทำท่านวยนาดอ่อยเหยื่อราวกับเชื้อเชิญเศรษฐีไกรสรให้มาสนใจเธอ"ตัดทุกสีให้กับเธอ โดยเฉพาะสีโอรสแล้วก็สีชมพู เธอใส่แล้วดูสวย" เศรษฐีไกรสรพูดชมปาริชาติต่อหน้าสมศรี ผู้เป็นเจ้าของร้านตัดเสื้อผ้าเธออดทนเก็บความเจ็บเอาไว้ด้านในเธอตั้งใจจะไประบายกับปาริชาติ"ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะเข้าไปจัดการดูแลหนูปาริชาติด้วยตัวเอง เชิญท่านเศรษฐีนั่งรออยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวจะให้เด็กเอาน้ำมาเสิร์ฟให้" พูดจบสมศรีก็เดินออกจากห้องรับรองแขกแล้วก็ตรงไปที่ห้องสำหรับวัดตัวตัดเสื้อผ้า​ในขณะเดียวกัน ปาริชาติที่กำลังลองเสื้ออยู่ในห้อง กลับรู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปจากเดิม เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของคุณสมศรีทั้งสายตาที่มองมาที่เธอและสัมผัสที่ดูแปลกไปในระหว่างที่คุณสมศรีกำลังวัดตัวเธออยู่ ปาริชาติพยายาม

สมศรีตัวสั่นเทาเมื่อเห็นเข้มและชายฉกรรจ์อีกสองคนเดินเข้ามาในห้องตามคำสั่งของเศรษฐีไกรสร แววตาของเข้มเฉียบคมและไร้อารมณ์ใดๆ ยิ่งทำให้สมศรีหวาดกลัวจนแทบหมดสติ"จัดการให้เรียบร้อย" เศรษฐีไกรสรสั่งเสียงเรียบ "เอาเข็มหมุดพวกนี้ปักคืนบนตัวมันให้ครบทุกเล่ม"ปาริชาติที่อยู่ในอ้อมกอดของเศรษฐีไกรสรผงะ "ไม่นะคะพี่ไกรสร! อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ!" เธอร้องขอด้วยน้ำตา เศรษฐีไกรสรหันมามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนแต่หนักแน่น"อย่าห้ามพี่ปาริชาติ... คนที่ทำร้ายหนูต้องได้รับโทษ" เขาพูดเบาๆ "เราไม่ได้จะทำอะไรเกินกว่าที่มันทำกับหนู"เข้มก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบและหยิบเข็มหมุดที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา สมศรีพยายามจะลุกหนีแต่ถูกชายฉกรรจ์อีกสองคนจับเอาไว้แน่น"ปล่อยฉันนะ! อย่าทำอะไรฉันเลย!" สมศรีร้องกรี๊ดดิ้นรนสุดแรงแต่เสียงกรีดร้องของเธอกลับไร้ความหมายสำหรับเศรษฐีไกรสร เข้มลงมืออย่างเยือกเย็นและรวดเร็ว เข็มหมุดเล่มแล้วเล่มเล่าถูกปักลงไปบนร่างกายของสมศรีตามจุดที่สมศรีเคยปักปาริชาติ ปากของสมศรีถูกอุดไว้ด้วยผ้าขนหนู เสียงร้องโหยหวนถูกกลบจนเหลือแค่เสียงครวญในลำคอปาริชาติซบหน้าลงกับอกของเศรษฐีไกรสร ไม่อยากมองภาพตรงหน้า ร่า

บ้านไม้เก่าแก่ของป้าแม้นยังคงเงียบสงบในยามบ่าย ทว่าความเงียบนั้นกำลังจะถูกทลายลงด้วยคลื่นความวุ่นวายที่คุ้นเคยประตูรั้วสีสนิมเปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่บาดแก้วหู ปรากฏร่างของชายสองคน คนแรกคือ ตาบุญชู น้องชายแท้ ๆ ของป้าแม้น ที่ใบหน้ายังคงแดงก่ำจากฤทธิ์สุรา ส่วนอีกคนคือ ไอ้กร หลานชายวัยสามสิบกว่าที่ถอดแบบพ่อมาไม่ผิดเพี้ยน ทั้งท่าเดินโซซัดโซเซ และแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภ“แม้น! แม้นโว้ย! ออกมาคุยกันหน่อย!” ตาบุญชูตะโกนลั่น ร่างกายพิงเสาบ้านอย่างไม่เกรงใจป้าแม้นเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าอ่อนใจ เมื่อเห็นสภาพของทั้งคู่ก็รู้ทันทีว่ามาดีไม่ได้“กลับไปเถอะไอ้บุญชู ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแก”น้องชายที่อายุเกือบจะเข้าเลขห้าที่ยังคงเกาะป้าแม้นกินเป็นปลิงไม่ยอมปล่อย“อย่ามาทำเป็นรังเกียจน่า! พี่น้องทั้งคนนะโว้ย!” ตาบุญชูไม่ลดละ “แกก็รู้ว่าฉันกับไอ้กรลำบาก เงินทองไม่มีใช้ จะเอาที่ไหนไปซื้อเหล้ากินกันล่ะ!”ตาบุญชูน้องชายป้าแม้นตะโกนทะลุจากหน้าประตูรั้วเข้ามาในบ้านไอ้กรแทรกขึ้นมาด้วยเสียงที่แหบพร่า “ใช่ป้า! ครั้งที่แล้วเกือบได้แล้วเชียว! ไอ้เศรษฐีไกรสรมันมาขัดจังหวะเลยชวดเงินไป! คราวนี้มันต้องไม่

เศรษฐีไกรสรคว้าปืนพกที่เหน็บเอวยิงสวนเข้าไปตรงชายโครงของเสี่ยโต้งอย่างจัง เสียงปืนดังสนั่นในความเงียบงันของผู้คนที่อยู่รอบข้าง​เสี่ยโต้งล้มลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความตกใจและเจ็บปวด ดวงตาของเขาเบิกโพลงมองเศรษฐีไกรสรที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่คาดคิด​“แก... แกกล้า...” เสียงของเสี่ยโต้งแผ่วลงก่อนที่เขาจะหมดสติไป​เมื่อเห็นผู้เป็นนายถูกยิง ลูกน้องของเสี่ยโต้งก็พากันแตกตื่น บางส่วนวิ่งหนี บางส่วนเข้ามารุมล้อมเสี่ยโต้งด้วยความหวาดกลัว​เศรษฐีไกรสรสั่งให้ลูกน้องของเขาเข้าไปจับกุมคนของเสี่ยโต้งเอาไว้ แล้วจึงหันมามองป้าแม้นกับปาริชาติด้วยสีหน้าโล่งใจ"​ไม่เป็นไรแล้วนะปาริชาติ" เศรษฐีไกรสรวิ่งเข้าไปประคองปาริชาติโอบกอดเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง​ป้าแม้นกับปาริชาติพากันทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความตกใจและหวาดกลัว ปาริชาติรีบเข้าไปกอดป้าแม้นไว้แน่นด้วยความโล่งใจ​“ท่านเศรษฐี...” ปาริชาติเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พี่บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”ปาริชาติแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเศรษฐีไกรสร เธอก็ยังเป็นเธอผู้มีพระคุณเหนือหัวอย่างเศรษฐีไกรสรเปรียบเสมือนลมหายใจและชีวิตของเธอ"​ฉันไม่เป็นอะไรปาริชาติขอบใจมาก

ในวินาทีที่เสียงวางสายจากโทรศัพท์ดังขึ้น เสี่ยโต้งก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน เขามองเห็นน้ำเกลือที่หยดลงช้า ๆ จากถุงที่แขวนอยู่ข้างตัว และความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แล่นเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว"ไม่จริง...มันเป็นไปไม่ได้!" เขาพึมพำกับตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจจนทำให้เฮียโต้งมือสั่นเทา เขารีบดึงเข็มน้ำเกลือออกจากแขนอย่างแรงจนเลือดไหลซิบ ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้ากุญแจรถในหัวของเสี่ยโต้งตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวคือต้องหนี ต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาพุ่งตัวออกจากบ้านด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ร่างกายจะทำได้และขึ้นรถที่จอดอยู่ที่จอดรถโรงพยาบาล ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งมิดไมล์ลูกน้องของเสี่ยโต้งทุกคนที่เห็นก็รีบตามไปแต่ก็ไม่ทันแล้วไอ้พวกมึงนั้นเสียแกหนีออกจากโรงพยาบาลหรอวะเสียงลูกน้องคู่ใจที่เห็นว่าเสี่ยโต้งใส่ชุดโรงพยาบาลแล้วโดดขึ้นรถคันโตของตัวเองโดยที่ไม่เหลียวหันกลับมามองลูกน้องที่กำลังตะโกนเรียกตามหลังเสี่ย ! เสี่ยครับ ลูกสมุนไพรพากันตะโกนเรียกเสียงดังแต่เสียโต้งก็ไม่หันกลับมาสนใจกับพุ่งเหยียบรถออกจากโรงพยาบาลยังไม่คิดชีวิตเอาไงดีวะพี่เสียแกขับรถอ