All Chapters of จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ): Chapter 41 - Chapter 50

ทุกอย่างเงียบลงราวกับเสี่ยโต้งไม่เคยมีชีวิตบนโลกใบนี้มาก่อน หลังจากข่าวคราวอุบัติเหตุของเสียโต้งที่ขับรถพุ่งชนดังแพร่สะพัดไปทั่วเมืองระยองและลงข่าวหน้าหนึ่งของทุกสำนักพิมพ์ ลูกน้องของเสี่ยโต้งก็พากันกระเจิดกระเจิงไม่มีใครอยู่สานต่องานสมบัติต่างๆของเสียโต้งก็ไม่มีใครสานต่อทุกอย่างกลายเป็นเหมือนธาตุอากาศ ชีวิตของไกรสรยังคงดำเนินต่อไปโดยมีปาริชาติอยู่เคียงข้างเหลือเวลาอีกสามสัปดาห์ที่ปาริชาติจะต้องกลับไปเรียนมัธยมปลายเทอมสุดท้ายของเธอให้จบ ปาริชาติยังคงใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงเศรษฐีไกรสรถึงแม้เธอจะได้รับรู้ความในใจบางอย่างของเศรษฐีไกรษรบ้างแล้วแต่เธอก็ยังคงไม่ชินกับการ กระทำที่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของตลอดเวลาเธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่เธอแค่รู้สึกว่าทำตัวไม่ถูก วันนี้เขาได้เก็บเสื้อผ้าหลังจากสะสางงานทุกอย่างเตรียมพาปาริชาติไปเที่ยวทะเลตามสัญญาบ้านพัก

ปาริชาติเอาแต่หลับตาลงแต่เธอก็สัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ภายใต้ร่มผ้ามันเป็นลำบ้องขนาดใหญ่ใจของเธอเต้นแรงเสียงลมหายใจที่แทบจะลดต้นคอของเธอเศรษฐีไกรสรไม่รอช้าประคองใบหน้าเล็กขึ้นมาพร้อมกับออกคำสั่ง "ลืมตาซิ...." ปาริชาติคำสั่งที่แผ่วเบาถูกเค้นออกมารอดไรฟัน ปาริชาติจำใจลืมตามองที่มือของตัวเองสลับกับใบหน้าของเศรษฐีไกรษรที่จ้องเธอตาหยาดเยิ้มหากกลืนกินเธอได้ก็คงกลืนกินไปแล้ว และสิ่งที่เธอสัมผัสจับอยู่มันก็กำลังแข็งคืนขึ้นเรื่อยๆ ปาริชาติพยายามดึงมือกลับแต่ก็ถูกเศรษฐีไกรสรบังคับให้จับอยู่อย่างนั้น ยเขาประคองใบหน้าของเธอพร้อมกับจุมพิตบดขยี้รอยจุดแสนเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นและครั้งนี้ดูเหมือนว่าเศรษฐีไกรสรตัดสินใจมาดีแล้วที่จะไม่ปล่อยให้ปาริชาติหลุดมือของเขาไป ฮืม...เสียงครางอื้ออึงในลำคอเป็นเสียงครางที่ร้องออกมาราวกับพอใจกับสิ่งที่ไ

ตกกลางคืน ปาริชาติ ที่นอนสลบไสลจนเกือบ สี่ทุ่มของวันนั้น เธอไม่ตื่นขึ้นจากเตียงหรือลุกขึ้นมากินอาหารเลย เศรษฐีไกรสรสั่งอาหารหลายอย่างมาให้กับเธอ แต่เห็นว่าคนตัวเล็กยังคงนอนขี้เซาอยู่บนเตียง เขาจึงลุกขึ้นมาปลุกเพื่อให้คนตัวเล็กตรงหน้าได้ตื่นมากินข้าว แต่เมื่อเอามือไปสัมผัสที่หน้าผาก เขาก็ถึงกับตกใจ เพราะว่าปาริชาติตัวร้อนเหมือนกับไฟ “ปาริชาติ นี่เธอป่วยหรือ” เศรษฐีไกรสรพึมพำขึ้นมา เขาไม่รอช้ารีบหาผ้าขนหนูและ กะละมังน้ำ ที่พอหยิบจับได้ในบังกะโลหรู รีบเช็ดตัวให้กับปาริชาติอย่างเบามือ ปาริชาติสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกสัมผัสจากน้ำอุณหภูมิห้อง เธออยากจะลืมตาที่หนักอึ้ง แต่ร่างกายกลับปฏิเสธ ทำให้เธอได้แต่ขยับลูกกะตาไปมาภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท ได้ยินแต่เสียงพึมพำของเศรษฐีไกรสร “ฉันขอโทษนะปาริชาติ ที่ทำให้เธอต้องป่วย” เศรษฐีไกรสรรู้ด

เศรษฐีไกรสรดูแลปาริชาติดียิ่งกว่าเดิม และดูเหมือนจะหวงปาริชาติยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ หลังจากกลับจากทะเล ความสัมพันธ์ของปาริชาติและเศรษฐีไกรสรดูจะแนบแน่นมากขึ้น เมื่ออยู่ด้านนอก ไกรสรยังคงวางท่าเป็นผู้ใหญ่ใจดี แต่ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าไกรสรหวงปาริชาติยิ่งกว่าชีวิตของเขา เหลือเวลาอีกเดือนสุดท้าย ที่ปาริชาติจะต้องกลับไปเรียนให้จบชั้นมัธยมปลายเพื่อเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย วันนี้เธอก็ยังคงมาช่วยงานเศรษฐีไกรสรที่บริษัทเหมือนกับทุกวัน เพราะไกรสรไม่เคยปล่อยให้ปาริชาติอยู่บ้านคนเดียวหรือห่างจากตัวเขาเลย "ไอ้ขาม มึงยังฝันกลางวันอยู่อีกหรือไง!" เสียงลุงไม้ตะโกนไล่หลัง ขณะที่ไอ้ขามมองไปที่แผ่นหลังของคุณหนูปาริชาติที่เดินเคียงข้างเศรษฐีไกรสรจนลับตา "ฉันก็แค่หวังเล็ก ๆ แค่นั้นเองนะลุง ก็คุณหนูทั้งใจดี น่ารักขนาดนั้น ใครจะไม่รักได้" ไอ้ขามหนุ่มหน้ามนคนซื่อประจำโรงงาน มันยังคงวาดฝันว่าวันหนึ่งคงจะได้ครอบครองปาริชาติ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านผ้าไหมผืนบางสาดส่องลงมายังเตียงกว้าง เผยให้เห็นสองร่างที่ยังคงเกี่ยวพันกันแน่น ภายใต้ผืนผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ ปาริชาติตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่างกาย แต่ความเหนื่อยล้าทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกสับสนในหัวใจ เธอพยายามขยับตัวออกห่างจากอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้แน่น แต่แขนแข็งแรงของเศรษฐีไกรสรก็รัดเธอไว้ราวกับคีมเหล็ก เขาพลิกตัวตะแคงข้างเข้ามาใกล้ ซุกใบหน้าหล่อเหลาลงบนกลุ่มผมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างหลงใหล "จะไปไหน...ปาริชาติ" เสียงแหบพร่าในยามเช้าเอ่ยขึ้นข้างหู ปาริชาติหยุดนิ่ง เม้มปากเข้าหากันแน่น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในความคิด ตั้งแต่คำพูดไร้หัวใจที่เขาใช้ทำร้ายเธอ ไปจนถึงการกระทำที่รุนแรงและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่า "ปล่อยค่ะ... ท่านเศรษฐี" เธอตอบเสียงเบาหวิว