จงอางหวงไข่(ดุตัวพ่อ)

เสียงกุกกักของเครื่องไม้เครื่องมือในโรงเลื่อยดังเป็นจังหวะ แต่กลับฟังดูเงียบงันในโสตประสาทของ ปาริชาติ เด็กหญิงอายุสิบสองปีนั่งเหม่อมองเศษขี้เลื่อยที่ปลิวว่อนในอากาศเหมือนหิมะสีน้ำตาล ใจลอยไปไกลถึงวันที่แม่ยังอยู่ วันที่บ้านไม้หลังเล็ก ๆ ในทุ่งนาอบอวลไปด้วยกลิ่นแกงส้มและเสียงหัวเราะของพ่อวันเวลาผ่านมาไวเหมือนสายน้ำ พ่อจากไปไม่นานนักหลังจากแม่ ตามด้วยหนี้สินที่กองเป็นภูเขาเลากา จนป้าที่รับเลี้ยงต้องขายบ้านและที่ดินทิ้ง บ้านที่เคยเป็นวิมานกลายเป็นแค่ความทรงจำ ปาริชาติกลายเป็นเพียงเด็กหญิงในความดูแลของป้าผู้ใจดีแต่ก็ยากจนข้นแค้น การขายแรงงานเป็นทางออกเดียวเพื่อประทังชีวิต เธอในวัยเพียงสิบสองปีต้องทำงานในโรงเลื่อยแลกกับค่าอาหาร และยังไม่ได้เรียนหนังสือหลังจากที่พ่อแม่ของเธอจากไป“ปาริชาติ! อย่ามัวแต่เหม่อ! รีบเอาไม้พวกนี้ไปจัดเรียงเสีย” เสียงแหบห้าวของหัวหน้าคนงานดังขึ้น ปาริชาติสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้าก้มตาแบกไม้แผ่นใหญ่ที่หนักอึ้งอย่างทุลักทุเล มือเล็ก ๆ ทั้งสากและหยาบกร้านจนจำไม่ได้ว่าความนุ่มนวลเป็นอย่างไรทันใดนั้น เสียงรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาก็หยุดกึกอยู่ไม่ไกลจากที่เธออยู่ ทุกสา

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ปาริชาติใช้ชีวิตในคฤหาสน์ของไกรสรอย่างเงียบสงบ เธอพยายามไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างอิจฉาของลูกตาลและคนรับใช้อื่น ๆ ที่ไม่เป็นมิตร มีเพียงป้าหน่อยเท่านั้นที่คอยดูแลเธอด้วยความเมตตา และเตือนให้เธอระวังตัวจากคำพูดนินทาที่เจ็บแสบ“หนูอย่าไปถือสาเลยนะคุณหนู” ป้าหน่อยปลอบใจขณะที่จัดห้องให้เธอ “คนพวกนี้มันอิจฉาที่ท่านเศรษฐีให้ความเมตตาหนูมากขนาดนี้”“ป้าหน่อยคะ… ทำไมท่านถึงดีกับหนูนัก” ปาริชาติเอ่ยถามด้วยความสงสัยในใจ “หนูไม่ได้เป็นอะไรกับท่านเลย”ป้าหน่อยยิ้มอย่างอ่อนโยน “ความเมตตาของท่านเศรษฐีมันเหมือนกับสายน้ำที่ไหลอยู่ใต้ภูเขานั่นแหละจ้ะ ดูเหมือนเงียบสงบ แต่ลึก ๆ แล้วมันเชี่ยวมาก ท่านเป็นคนดีและมีน้ำใจยิ่งกว่าที่ใคร ๆ จะคิดได้"คำพูดของป้าหน่อยทำให้ปาริชาติรู้สึกอุ่นใจ แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ซ่อนอยู่ในใจของเธอ ความรู้สึกที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไกรสรนั้น ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อบุญธรรมกับลูกสาวเท่านั้นค่ำคืนนี้เป็นคืนที่สอง ที่ปาริชาติได้ใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์และห้องของเธอก็ติดกับห้องของเศรษฐีไกรสร เขาสั่งให้คนมาทำประตูเชื่อ

ปาริชาติเปิดประตูรถหรูสไตล์ยุโรปในสมัยก่อนหากใครมีรถทุกคนก็ย่อมดูโก้เก๋ เศรษฐีไกรสรคือหนึ่งในนั้นผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองระยองไม่ว่าใครก็ต้องก้มหัวให้กับเขา วันนี้เขามารับปาริชาติด้วยตัวเองเหมือนทุกครั้งและเขาก็เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวปาริชาติเธอดูสดใสร่าเริงและน่ารักดูมีชีวิตชีวาสมวัยที่เหมาะที่ควรจะเป็น"สวัสดีค่ะท่านเศรษฐีไกรสร" แม้จะผ่านมาแล้วเป็นเวลาเกือบเดือนกว่าปาริชาติไม่เคยเรียกเขาเป็นอย่างอื่นนอกจากท่านเศรษฐีเธอเว้นระยะห่างและวางตัวได้ดี"เป็นยังไงบ้างล่ะเราเหนื่อยหรือเปล่าวันนี้" เศรษฐีไกรสรหันมาถามปาริชาติด้วยความอยากรู้อยากเห็น"ไม่เหนื่อยเลยจ้ะสนุกมากเลย วันนี้ปาริชาติได้เพื่อนใหม่ด้วยนะจ๊ะท่านเศรษฐี" ปาริชาติเล่าเรื่องราวต่างๆในรั้วโรงเรียนให้กับเศรษฐีไกรสรฟังอย่างไม่รู้เบื่อ“เพื่อนใหม่เหรอ... ชื่ออะไรล่ะ” ไกรสรเอ่ยถามขณะที่เลื่อนมือขึ้นมาลูบผมของปาริชาติอย่างอ่อนโยน เขารู้สึกดีที่เห็นเธอมีความสุข“ชื่อปาลิตาค่ะ ปาริชาติเรียกเขาว่า ‘ปาล์ม’ ” ปาริชาติเล่าอย่างออกรส “เขาเป็นคนน่ารักมากเลยค่ะ เขาบอกว่าเขาจะปกป้องปาริชาติจากคนที่แกล้งปาริชาติด้วยล่ะ”ไกรสรหัวเราะเบา ๆ ใ

ผ่านพ้นเรื่องราวร้ายๆที่ร้านเสื้อผ้าเศรษฐีไกรสรสั่งให้ไอ้เข้มพาปาริชาติกลับมาที่คฤหาสน์ของตนเองในยุคนั้นความเจริญรุ่งเรืองก็ไม่ได้มากมายนักใครที่มีรถยนต์ขับก็ถือว่าร่ำรวยต่างมีคนนับหน้าถือตาอย่างเศรษฐีไกรสรเขาร่ำรวยมาด้วยความสามารถและทรัพย์ที่พ่อแม่เคยทิ้งเอาไว้ให้แต่ก็พ้วงด้วยบุญบารมี เขานับถือครูบาอาจารย์ที่วัดแห่งหนึ่งเคยไปสักเอาไว้จนเต็มตัวใครเห็นก็ต้องเกรงขามแค่มองหน้าก็ยังต้องหลบสายตาที่ดุคมเข้มเหมือนกับพญาเสือจ้องมอง เมื่อมาถึงคฤหาสน์หนูน้อยปาริชาติที่ผ่านเจอเรื่องราวมากมายในวันนี้และเพิ่งจะเลิกเรียนมาเหนื่อยๆเธอจึงปล่อยหลับบนอกแกร่งของเศรษฐีไกรสร เขาจึงอุ้มปาริชาติด้วยสองมือของเขาเองเดินผ่านหน้าคนงานนับสิบคน ทุกคนจ้องมองมาที่ทั้งสองพร้อมกับพูดไปต่างๆนานาในสถานะที่ไม่ชัดเจนของปาริชาติแต่ไม่ว่าปาริชาติจะอยู่ในสถานะอะไรทุกคนก็ไม่กล้าอาจเอื้อมแตะต้องเธอเพราะเศรษฐีไกรสรหวงปาริชาติยิ่งกว่าไข่ในหินนับตั้งแต่วันที่พาเธอมาจนถึงตอนนี้ก็ตามใจเธอทุกอย่างส่วนปาริชาติก็เป็นเด็กเรียบร้อยน่ารักและเตรียมตัว"ดูนั่นสิบุญของแม่หนูปาริชาติเนาะ ปกติท่านเศรษฐีไม่เคยให้ใครเข้ามาเหยียบคฤหาสน์หลั

รถหรูที่แล่นพ้นเขตรั้วโรงเรียนของปาริชาติเขาที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ด้านหลังอยู่ดีๆก็เอ่ยขึ้นมา"ขับไปที่ตลาดใหญ่” เศรษฐีไกรสรสั่งเสียงเรียบ “ไปดูที่โรงเลื่อยของฉันด้วย”เข้มพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ เลี้ยวรถมุ่งหน้าไปยังตลาดตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ในใจก็ยังคงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่และเด็ดขาดจะยอมทำตามคำพูดของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ถึงขนาดนี้ ความรู้สึกตกใจที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งและชื่นชม เขาเห็นความอ่อนโยนในตัวเจ้านายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“ท่านเศรษฐีครับ... ปาริชาตินี่เป็นเด็กที่มีอิทธิพลกับท่านมากเลยนะครับ” เข้มพูดขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับท่านได้มาก่อน”เศรษฐีไกรสรหันมามองเข้มด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม “อย่าพูดมาก ขับรถไปเถอะ”เข้มรีบหุบปากฉับ แต่ในใจก็ยังคงเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเจ้านายตลอดทาง เศรษฐีไกรสรยังคงก้มมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะๆ ดูเหมือนเขากำลังกังวลกับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อรถมาถึงโรงเลื่อย กลิ่นฝุ่นไม้และขี้เลื่อยที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก เศรษฐีไกรสรลงจากรถโดยม