جميع فصول : الفصل -الفصل 60

กาลเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าทรมาน เหม่ยอันกลับมารอฟังข่าวที่เรือนไป่เหอด้วยใจระทึกจนกระทั่งยามบ่าย ข่าวสะเทือนเลื่อนลั่นแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงดุจไฟลามทุ่ง มิใช่ข่าวการจับกุมเสนาบดีไป๋... แต่เป็นข่าวการตลบหลังกลางสภาเล่าลือกันว่า ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสนาบดีหลี่มิได้สั่งจับกุมสหายรักตามที่ได้ข่าวแว่วมา แต่กลับงัด 'บัญชีลับ' ออกมากางกลางท้องพระโรง แฉความผิดของ 'รองเสนาบดีฝ่ายซ้าย' คนสนิทขององค์ชายจิ้น ว่าเป็นผู้ลักลอบขนย้ายยุทธภัณฑ์ หลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด รองเสนาบดีถูกลากตัวเข้าคุกหลวงทันที ส่วนเสนาบดีไป๋พ้นมลทินอย่างสง่างามผู้ที่หน้าม้านและเจ็บแค้นที่สุด... มิพ้นองค์ชายจิ้น ผู้เสนอเรื่องนี้ กลับกลายเป็นผู้ถูกหมากที่ตนวางไว้ ย้อนกลับมากัดจนเลือดอาบ ณ ตำหนักบูรพาเพล้ง! แจกันลายครามล้ำค่าถูกปาอัดผนังแตกละเอียด องค์ชายจิ้นยืนหอบหายใจ นัยน์ตาแดงก่ำดุจสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ แผนการ ‘ยืมดาบฆ่าคน’ ที่วางไว้อย่างดิบดี กลับกลายเป็นดาบนั้นฟันเข้าที่แขนตัวเองจนขาดสะบั้น เขาเสียคนสนิท เสียเส้นทางลำเลียงอาวุธ

สามวันต่อมา ณ ศาลารับรองตําหนักบูรพา กลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยอ้อยอิ่งเคล้าไอสุราชั้นดี องค์ชายจิ้นประทับหลังโต๊ะตั่งเตี้ย ใบหน้าคมคายดั่งหยกสลักประดับรอยยิ้มละมุนละไม รอยยิ้มเดียวกับที่เคยล่อลวงวิญญาณของหลี่เหม่ยอันให้มอดไหม้ในชาติปางก่อน ทว่ายามนี้ ในสายตานาง สิ่งที่เห็นมิใช่บุรุษผู้สง่างาม หากแต่เป็นอสรพิษห่มหนังมนุษย์ที่กำลังขดตัวรอฉกเหยื่อ“เหม่ยอัน...” สุรเสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ย แฝงแววอาดูรไว้อย่างแนบเนียน“เหตุการณ์ในลานล่าสัตว์ครานั้น พี่ละอายแก่ใจยิ่งนักที่ไม่อาจปกป้องเจ้า หลายราตรีที่ผ่านมา ข่มตาหลับมิลงด้วยความรู้สึกผิด จึงได้จัดตั่งสุรานี้ขึ้น หวังเพียงได้กล่าวคำขอขมาต่อเจ้าสักครา” เหม่ยอันนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ฝั่งตรงข้าม อาภรณ์สีกลีบบัวขับเน้นใบหน้าหวานซึ้งให้ดูบอบบางน่าทะนุถนอม นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาที่ด้านชาดุจน้ำแข็งพันปีไว้ภายใต้แพขนตายาว“องค์ชายตรัสหนักไปแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงผู้น้อย ชีวิตไร้ค่าดั่งธุลี พระองค์ไม่จำเป็นต้องลดพระเกียรติลงมาขอโทษหม่อมฉันถึงเพียงนี้”“ไร้ค่าหรือ..

“ยี่สิบปีก่อน ก่อนพระสนมจิงจะถวายตัว นางเคยหายสาบสูญไปในทุ่งหญ้าทางเหนือร่วมสามเดือน... ช่วงเวลาเดียวกับที่ ‘อ๋องแห่งเป่ยเยี่ยน’ ตั้งกระโจมล่าสัตว์อยู่ที่นั่น”โลหิตในกายของเหม่ยอันพลันจับตัวแข็ง ปลายนิ้วภายใต้แขนเสื้อเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก หายตัวไปสามเดือน... นี่มิใช่เพียงข่าวลือเหลวไหล แต่มันคือหายนะที่อาจกวาดล้างคนทั้งตระกูล!“เจ็ดเดือนหลังเข้าวัง องค์ชายจิ้นก็ถือกำเนิด... หมอหลวงบันทึกว่าคลอดก่อนกำหนด ถึงอย่างนั้นทารกกลับตัวใหญ่ ผิวกายแดงเข้ม ผมดกดำ แข็งแรงผิดวิสัยทารกคลอดก่อนกำหนด”พระสนมเสียนยัดม้วนกระดาษใส่มือที่เย็นเฉียบของเหม่ยอัน“ใต้แท่นบรรทมในตำหนักเก่า มีช่องลับซ่อน ‘กำไลทองคำลายพยัคฆ์คาบดาบ’ ของดูต่างหน้าจากชู้รัก... หลักฐานชิ้นเดียวที่จะกระชากหน้ากากมังกรจอมปลอม แล้วเผยให้เห็นสุนัขป่าที่ซ่อนอยู่ข้างใน”เหม่ยอันกำม้วนกระดาษแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาว แต่มันคือการ ‘สวมรอยสายเลือดมังกร’ องค์ชายจิ้น... บุรุษที่ใฝ่ฝันจะไ

“ท่านหลงรักเขา...”เหม่ยอันกระซิบเสียงแหบพร่า ความขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย“หุบปาก!”พระสนมฮุ่ยตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะระคนอับอายที่ความลับดำมืดถูกเปิดเปลือย “เขามองข้าเพียงคนเดียวมาตลอด... จนกระทั่งเจ้าโผล่เข้ามา! นังแพศยา!”นางเงื้อมีดขึ้นสูง แววตาอำมหิต นางเตะเข้าที่สีข้างของเหม่ยอันอย่างแรงจนนางตัวงอ นางโน้มตัวลงมา ปลายมีดเย็นเฉียบกดลงที่แก้มเนียนของเหม่ยอัน เลือดสีสดค่อยๆ ไหลซึมออกมาเป็นทางยาว ความเจ็บปวดแล่นปราด แต่เหม่ยอันกัดฟันแน่น พยายามตั้งสติหาทางรอด“สังหารข้าไป... ท่านก็ไม่รอด” เหม่ยอันเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามตรึงสติให้มั่น “หลักฐานการค้าของเถื่อนของตระกูลท่าน ข้ามิได้เก็บไว้กับตัว... หากคืนนี้ข้ามิได้กลับออกไป รุ่งสางหลักฐานชิ้นนั้นจะถูกส่งถึงพระเนตรพระกรรณฮ่องเต้ทันที!”แทนที่จะหวาดกลัว พระสนมฮุ่ยกลับเงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงแหลมสูง ก้องกังวานไปทั่วโรงเก็บฟืนร้าง ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องขบขันที่สุดในชีวิต“หลักฐานรึ? อาญาสวรรค์รึ? ช่า

เสียงกลองบอกเวลาจากหอระฆังดังกังวานสะท้านฟ้า ปลุกวังหลวงให้ตื่นจากภวังค์ ท้องฟ้าเหนือตำหนักทองคำยังคงหม่นแสง ราวกับล่วงรู้ถึงพายุใหญ่ที่กำลังก่อตัวในท้องพระโรงบรรยากาศเช้านี้ตึงเครียดจนแทบหายใจลำบาก เหล่าขุนนางต่างยืนก้มหน้าสงบนิ่ง ทว่าสายตาลอบแลกเปลี่ยนความนัย ข่าวลือเรื่อง ‘เหตุร้าย’ เมื่อคืนแพร่สะพัดไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่งบนบัลลังก์มังกร โอรสสวรรค์ประทับนั่งด้วยสีพระพักตร์เคร่งขรึม ข้างกายคือองค์หญิงเจาหยางที่โบกพัดด้ามจิ้วช้าๆ ท่วงท่าสง่างามขัดกับความระอุที่คุกรุ่น“ฝ่าบาท! ทรงโปรดเมตตา... คืนความยุติธรรมให้หม่อมฉันด้วยเพคะ!”เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังแหวกความเงียบ พร้อมกับร่างของพระสนมฮุ่ยถูกนางกำนัลประคองเข้ามา สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าบวมช้ำ ริมฝีปากแตกยับ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนคราบโลหิตไปทั่ว หมดสิ้นคราบสนมเอกผู้เย่อหยิ่ง“พระสนมฮุ่ย...” ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ใครบังอาจทำร้ายสนมเอกของข้า”“ทูลฝ่าบาท...” พระสนมฮุ่ยเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลพรากอาบแก้มที่ฟกช้ำ นิ้วที่ส