บททั้งหมดของ ลำนำจอมนาง: บทที่ 91 - บทที่ 100

จ้าวเหยียนอิ่งยอมรับว่าเคยใกล้ชิดกับสตรีมากหน้าหลายตา แต่ละนางก็อรชรอ้อนแอ้นเต็มไปด้วยจริตจะก้าน ทว่ากับสาวน้อยตรงหน้าคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบ เพียงแค่มองใบหน้าอันแดงก่ำและกลิ่นกายอันหอมกรุ่น“เอ่อ...” ซิ่วอิ่งจินขยับตัวเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น “ข้าต้องขออภัยท่านด้วยคุณชาย” นางยืนขึ้นทั้งยังกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด “แล้วก็ต้องขอบคุณที่ช่วยข้า แต่ตอนนี้ข้าจะต้องรีบตามหาสหายคนหนึ่งก่อน ดังนั้นข้าคงต้องขอลา” ซิ่วอิ่งจินพูดจบก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีไม่รีรอให้เขาเอ่ยอะไรและไม่ได้หันกลับมามองเขาอีกเลย“ท่านอ๋องเด็กคนนั้น...” หูเกอคนสนิทของเขาเดินเข้ามาหาทันทีที่ซิ่วอิ่งจินผละไปความจริงพวกเขาตามมาตั้งแต่แรกที่เห็นเด็กสาวลากผู้เป็นนายออกมา แต่เห็นท่าทีไม่มีพิษมีภัยของเด็กสาวจึงไม่ได้แสดงตัว เพราะการกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ของจ้าวเหยียนอิ่งเป็นความลับ จึงเป็นการไม่ควรที่จะให้ใครรู้ว่าเขาเป็นใคร“หยางเจียเจ้าไปสืบมาว่านางเป็นใคร เมื่อครู่หากข้าจำไม่ผิดคนที่นางหลบน่าจะเป็นหัวหน้าราชองครักษ์กระมัง นางต้องมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลซิ่วเป็นแน่” จ้าวเหยียนอิ่งสั่งพร้อมกับมองไปยัง

“เจ้ามันตัวอันตรายอย่างที่เจี้ยนหาวบอกจริงๆ ด้วย” เขาหายใจหอบเกยคางลงบนศีรษะที่ซุกซบอยู่กับอก ร่างกายของเขาทุกส่วนเกร็งไปทั้งร่าง เขาพยายามเก็บกดความต้องการที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในกลับไป ทั้งยังพยายามปรับลมหายใจให้สงบลงช้าๆ “วันนี้ไปอยู่รวมกับจินเอ๋อร์แล้วก็เสี่ยวจูดีหรือไม่”จ้าวเหยียนเจี๋ยใช้นิ้วเชยคางเหยียนหว่านเอ๋อร์ให้นางเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง “ข้ากลัว” เขาก้มลงฉกริมฝีปากนางเอาไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาเพียงประทับไปบนริมฝีปากอิ่มของนางเบาๆ ไม่ได้รุกเร้าเช่นเมื่อครู่ “ข้ากลัวว่าจะอดใจไม่ไหว หากเจ้ายังอยู่กับข้าเช่นนี้”เมื่อเขาพูดจบเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็เข้าใจทันทีว่าเขาหมายความเช่นไร หญิงสาวรีบผละตัวออก ทว่าติดอยู่ที่แขนของเขายังคงโอบรัดเอวบางอยู่ เขาซุกจมูกคมสันได้รูปลงบนแก้มนวลหนักๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะปล่อยร่างนางให้เป็นอิสระ“เช่นนั้นข้าจะให้อิงสงเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนท่าน” เหยียนหว่านเอ๋อร์ก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่ตอนนี้ไม่บอกก็รู้ว่าคงจะแดงก่ำไปหมด นางรีบขยับตัวออกห่างเขาทันทีที่เป็นอิสระ“เจ้าไปเถิด” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยแล้วมองส่งร่างเล็กที่เดินหายออกไปก่อนถอนหายใจออกมาทั้งๆ ที่ตอนนี

อู๋อิงสงยืนขึ้นแล้วแตะแขนเหยียนหว่านเอ๋อร์เบาๆ “ท่านหญิงเข้าไปนั่งรวมอยู่กับนายท่านสามก่อนเถิดขอรับ ให้ข้าน้อยรับหน้าที่นี้เถิด”เหยียนหว่านเอ๋อร์ที่กำลังเลือกสมุนไพรออกมาจากหีบใบเล็กรีบหันมามองเขา “ทำไมหรือ เกิดอะไรขึ้น”“ยังไม่แน่ชัดขอรับ”“จินเอ๋อร์เสี่ยวจูมาทางนี้” หญิงสาวไม่ลืมที่จะเรียกทั้งสองให้เขาไปด้านในสุดของถ้ำด้วยกัน ดูจากสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจด้านหน้าแล้วคิดว่าเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดีจะดีกว่า “เดี๋ยว อิงสงเขายังอยู่ด้านนอกหรือไม่ เจี้ยนหาวเข้ามาด้านในแล้วหรือ” ไม่ลืมที่จะกระซิบถามถึงคนที่แทบจะไม่ได้พบกันตลอดหลายวันมานี้“ข้าอยู่ไม่ไกลหรอก” เสียงสือเจี้ยนหาวกระซิบเบาๆ ทำเอาสะดุ้งสุดตัว“ท่านทำข้าตกอกตกใจหมด” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยกมือขึ้นวางบนอก“เข้าไปเถิดอย่าอยู่ที่นี่เลย” สือเจี้ยนหาวเองก็เอ่ยเสียงเครียด แม้จะสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแต่หญิงสาวก็รีบเข้าไปด้านในแต่โดยดี“เกิดอะไรขึ้นหรือ” จ้าวเหยียนเจี๋ยที่นั่งพิงหินขนาดใหญ่ภายในถ้ำเอ่ยถาม“ข้ายังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน พวกเขาไล่ข้าเข้ามาเสียก่อน ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง” เหยียนหว่านเอ๋อร์เลิกแขนเสื้อเขาขึ้นก่อนจะแต

“เจ้าไม่ใช่บอกว่าเปิดศึกกับข้าเรื่องนี้แล้วหรือ หากเก่งจริงก็หาทางทำให้ข้าเปิดมันออกให้เจ้าดูสิ” สือเจี้ยนหาวเอ่ยทว่ายังไม่ทันได้จบ มือเล็กๆ กลับตวัดวูบออกไปยังผ้าปิดหน้าของเขาทันที แต่เขารู้อยู่แล้วตั้งแต่ที่เห็นใบหน้าเจ้าเล่ห์นั่นของหญิงสาว “ยังเร็วไม่พอ” สือเจี้ยนหาวหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืน“ต้องมีสักเวลาที่ท่านเผลอบ้างสิน่า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะทำให้ท่านเปิดมันออกมาให้ข้าเห็นไม่ได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยอย่างมั่นใจ“รอให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วกันแล้วเราจะได้เห็นกัน”“อย่าดูแคลนข้าให้มากนัก หากว่าข้าทำได้ท่านจะให้อะไรข้า”“หากเจ้าทำได้จริง ข้าจะทำตามคำขอของเจ้าสองข้อเป็นอย่างไร” สือเจี้ยนหาวเอ่ย“จริงนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยน้ำเสียงตื่นเต้น“ข้าพูดคำไหนคำนั้น”“ได้ เช่นนั้นท่านก็เตรียมตัวได้เลย ข้าไม่มีทางยอมแพ้แน่ๆ คำขอสองข้อนั้นข้าจะต้องได้มันมาแน่นอน” เหยียนหว่านเอ๋อร์วางแผนบางอย่างในใจก่อนที่จะหัวเราะออกมา“เจ้าไม่ได้วางแผนเจ้าเล่ห์อยู่กระมัง” สือเจี้ยนหาวรู้สึกคล้ายกับตนกำลังตกหลุมพรางของนางอย่างไรชอบกล“ท่านคาดไม่ถึงหรอก” นางหัวเราะแล้วเดินกลับเข้าไปด้านในรุ่งเช้าวันต่อมาทุกคนเด

“เจ้าลืมแล้วหรือว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้”“ข้าไม่ได้ลืม แต่ข้ามีเหตุผล”“เหตุผลอะไร”“เขาเป็นผู้ที่จะช่วยให้ข้ารื้อคดีเสด็จแม่” จ้าวเหยียนอิ่งเล่ารายละเอียดเรื่องราวอื่นๆ ให้หม่าซือหยวนฟังโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย เพราะตั้งยังเด็กหม่าซือหยวนกับเขา ถือได้ว่าเป็นทั้งญาติและสหายสนิทก็ว่าได้ “ข้าขอคิดดูก่อน” หม่าซือหยวนได้ฟังแล้วก็เอ่ยขึ้นมาทันที“อะไรนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์เสียงสูง“อาหยวน” จ้าวเหยียนอิ่งมองหน้าหม่าซือหยวนอย่างขอความเห็นใจ“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะช่วยเจ้าให้ได้รื้อคดีขึ้นมานะเหยียนอิ่ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลินทั้งตระกูลสาเหตุก็มาจากตัวเขา”“ข้ารู้แต่ว่าเรื่องนั้น จะว่าไปเขาเองก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กทารกเช่นข้า”“แต่มารดาของเขาทำให้แม่ของเจ้าต้องถูกประหาร”“แต่นั่นไม่ใช่ตัวเขา ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องชายของข้าคนหนึ่ง”“อะไรนะน้องชายหรือ ตอนเจ้าถูกเนรเทศมายังชายแดนใต้ เขาเคยเห็นเจ้าเป็นพี่ชายหรือไม่” หม่าซือหยวนฮึดฮัดไม่พอใจ“แต่เขาก็ไม่ได้สุขสบายไปกว่าข้านัก เจ้าก็รู้ว่าเขาถูกพิษจนแทบเอาชีวิตไม่รอด”“ถึงจะอย่างไรข้าก็ไม่เห็นด้วยสักนิดที่เจ้าจะช่วยเขา เขาถูกพิษก็ดีแล้วนี่ ต