All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 211 - Chapter 220

“แต่หลังจากนั้นเล่า มีเพียงเสด็จพ่อเท่านั้นที่ทรงมีอำนาจในการตัดสินพระทัย”“ข้าจึงได้บอกว่าข้ามาเพื่อขอให้ท่านช่วย”“ช่วยหรือ” จ้าวเหยียนเว่ยมุ่นคิ้ว“หากท่านรับปากว่าจะขึ้นครองบัลลังก์ เรื่องที่เหลือข้าจะจัดการเอง”“ดูเหมือนว่าทุกๆ คนจะผลักดันบัลลังก์นี้ให้ข้าเสียเหลือเกินนะ”“นั่นก็เพราะว่าบัลลังก์นี้มันสมควรเป็นของท่านตั้งแต่แรก”“ทำไม ในเมื่อน้องสามหรือน้องรองเองก็เหมาะสม ทำไมจึงคิดว่าบัลลังก์นี่จะเหมาะกับข้า พวกเขาทั้งสองคนเองก็ยัดเยียดมันมาให้ข้า”“นั่นก็เพราะพวกเขาคืออนุชาของท่าน ไม่มีใครรู้จักท่านดีไปกว่าพวกเขา ท่านจึงจะเหมาะสมกับบัลลังก์นี้ องค์ชายรองแม้จะเพียบพร้อม ทว่าเขาใช้ชีวิตอิสรเสรีจนเคยชิน ส่วนเหยียนเจี๋ยเป็นเขาไม่ได้ ท่านก็รู้หว่านเอ๋อร์นางไม่มีทางยินยอมนางจะทำทุกวิถีทางเพื่อพาเขาไปจากที่นี่ พวกท่านทั้งสามต่างก็มีหน้าที่ต่างกัน และหน้าที่ของท่านคือบัลลังก์”“ท่านคือใคร”“ข้าหรือ...ข้าคือคนหนึ่งที่เคยอยู่ที่นี่เมื่อนานมาแล้ว”“ท่าน...จะจัดการอย่างไร”“ท่านรับปากหรือไม่”“ข้า...ก็ได้ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีทางเลือกแล้วมิใช่หรือทั้งนาง ทั้งน้องสาม น้องรอง เสด็จพ่อ ต่างก็ไม

“ข้อที่สองหม่อมฉันขอให้พระองค์ทรงประกาศการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายสามออกไป รวมไปถึงหม่อมฉันด้วย องค์ชายสามจะสิ้นพระชนม์ตามคำทำนาย นับจากนี้จ้าวเหยียนเจี๋ยองค์ชายสามแคว้นจ้าวได้ทรงสวรรคตไปแล้ว ทุกอย่างจะได้จบสิ้นลงเสียที” น้ำเสียงหนักแน่นทว่าอ่อนแรงยังคงเอ่ยต่อไป “ข้อที่สาม”เหยียนหว่านเอ๋อร์หันหน้าไปหาอู๋อิงสงที่ยืนอยู่หน้าประตู ทุกคนจึงต่างพากันมองตามสายตาหญิงสาวไป“คนสนิทของเขา คนแรกรองแม่ทัพอู๋อิงสง พระองค์ต้องทรงมอบอิสระให้เขา ไม่ว่าเขาต้องการที่จะอยู่ต่อหรือจากไป” พูดจบก็หายใจหอบหนักๆอู๋อิงสงมองผู้เป็นนาย ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหญิงสาวจะคิดถึงอิสรภาพของเขาในสถานการณ์เช่นนี้ด้วย“ส่วนอีกคนพระองค์ไม่มีทางรั้งเขาเอาไว้ได้ ไม่ว่าจะพยายามเพียงไร เขาสองคนจะไปกับพวกเราด้วยหากว่าพวกเขาต้องการ” เหยียนหว่านเอ๋อร์หมายถึงสือเจี้ยนหาว จริงอยู่เขาไม่เคยมีตำแหน่งขุนนาง ทว่านางอยากจะป้องกันเอาไว้ก่อนเท่านั้น “ข้ารู้ว่าท่านอยู่ในนี้เจี้ยนหาว” นางเอ่ยออกมาเสียงเบาสือเจี้ยนหาวปรากฎตัวขึ้นทันที ทั้งยังยืนขมวดคิ้วมองนางงงๆ“เจี้ยนหาว ข้าจะขอข้อสองจากท่านเสียตอนนี้เ

นางรู้เพียงถูกลงโทษตามกฎของพรรค เสวียนหมิงให้จั่วจินเหิงนาบสัญลักษณ์ของการถูกขับไล่ก่อนจะให้จั่วจินเหิงโบยนางด้วยตนเอง เมื่อครบร้อยไม้แล้วพวกเขาก็ประกาศไปว่านางตายไปแล้ว ศพของนางถูกส่งลงเขามาฝังทว่าลมหายใจนางกลับคืนมา เสวียนหมิงจึงให้ซูหย่งจื้อรั้งชีวิตนางเอาไว้กระนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ คือนางถูกนาบสัญลักษณ์ของการถูกขับไล่ และที่ต้องเป็นจั่วจินเหิงเท่านั้นที่ทำหน้าที่โบย เนื่องจากเสวียนหมิงไม่ไว้ใจให้คนอื่นทำเขาจะต้องกะแรงให้พอดิบพอดีไม่ลงหนักหรือเบาจนเกินไป แต่เขาก็ยังต้องโบยถึงห้าสิบไม้กว่าที่อวิ๋นหยาจะสลบ ก่อนจะประกาศไปว่านางสิ้นลมแล้วส่งตัวนางมายังกระท่อมแห่งนี้“เจ้า...ข้าคิดว่าจ้าววังส่งเจ้าไปที่อื่น เขาบอกว่าเจ้าทำความผิดร้ายแรงต้องถูกลงโทษ เลยต้องส่งเจ้าไป”“ข้าอยู่ที่นี่มาตลอด คนในพรรคคิดว่าข้าตายไปแล้ว แต่นั่นก็จริงสำหรับพวกเขาข้าตายไปแล้ว ข้าถูกขับออกจากพรรคตอนนี้ข้าไม่มีที่ให้ไปแล้ว ดังนั้นหากท่านไม่ทำตามคำพูดไม่แต่งข้าเป็นฮูหยิน ข้าจะฆ่าท่านเสีย” นางขู่“แล้วข้าจะแต่งใครได้” เขาจูบหนักๆ ลงบนหน้าผากนาง“ต้องขอบคุณฮูหยินท่านนั้น” อิงสงหันกลับมามองคนที่เดินตามเขามาถึงกระ

“เจ้าเจี๋ย เจ้าบ่าวจะต้องอยู่ดื่มเหล้ามงคลกับแขกเหรื่อก่อนสิจึงจะถูก” ซูหย่งจื้อเอ่ย“อาจารย์” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองซูหย่งจื้ออย่างงงงัน“เขาเมาน่ะ” หลี่เฟิงเสวียนเอ่ยกลั้วหัวเราะ“นี่ พวกเจ้าแม้จะแต่งงานก็ยังร่วมหอไม่ได้นะ สุขภาพเจ้าไม่แน่ว่าจะรับไหวดังนั้นข้าขอเตือน”“อาจารย์!” เหยียนหว่านเอ๋อร์หน้าแดง“นี่มันคืนส่งตัวนะผู้อาวุโส” หลายคนพยายามดึงเขาออกไปจากห้องหอ“เจ้าเจี๋ยน่ะ ข้าไว้ใจ แต่ที่ข้าไม่ไว้ใจน่ะศิษย์ตัวแสบของข้าต่างหาก”“ท่านกำลังพูดอะไรกัน ไป ท่านเมาแล้ว” สือเจี้ยนหาวอ่อนใจเหลือเกิน ศิษย์อาจารย์คู่นี้ช่างหาเรื่องให้ปวดหัวได้ไม่เว้นวันจริงๆ“จริงๆ นะ เจ้าเจี๋ย อย่าให้นางจับเจ้ากินไปเสียก่อนเล่า”“อาจารย์ท่านเหลวไหลอะไร!!”“ข้าน่ะหรือเหลวไหล เจ้าน่ะไม่น่าไว้ใจ ส่วนเจ้าเจี๋ยเขาไม่มีทางรู้ทันความเจ้าเล่ห์ของเจ้าหรอก เจ้ากะจะจับเขากินโดยไม่ฟังข้าล่ะสิ”“อาจารย์!” เหยียนหว่านเอ๋อร์ถึงกับพูดไม่ออก นางอายจนใบหน้าแดงก่ำร้อนแทบจะลุกเป็นไฟ“เจ้าเจี๋ย...ข้าไว้ใจเจ้านะ” เสียงตะโกนของซูหย่งจื้อยังคงดังเข้ามาแม้ว่าเขาจะโดนหิ้วตัวไปแล้ว“เอ่อ...นี่เป็นการก่อกวนห้องหอเท่านั้น ขอท่านอาเขยก

กระท่อมหลังถัดมาหลังที่สามมิใช่ที่อยู่แต่เป็นโรงครัว ห้องกินข้าว และห้องเก็บอาหาร พวกเราทั้งหมดใช้มันร่วมกัน กินข้าวด้วยกัน ทำกับข้าวสรวลเสเฮฮาร่วมกัน ตอนแรกหม่าซือหยวนคิดว่าอาจารย์มีความคิดที่แปลกประหลาดยิ่ง บ้านของใครก็ควรจะมีโรงครัวเป็นของตัวเองสิ แต่ตอนนี้เขาเห็นแล้วว่าการทำแบบนี้ทำให้ทั้งหมดกลายเป็นครอบครัวใหญ่จริงๆ เพราะตกเย็นทั้งหมดได้มานั่งร่วมกัน กินข้าวด้วยกัน พูดคุยกัน ทั้งยังแบ่งปันสิ่งที่ทำมาให้กันและกันฟังกระท่อมหลังสุดท้ายเป็นของอาจารย์กับนายท่านเหยียนเจี๋ย กระท่อมหลังนี้เป็นหลังที่ดีที่สุดสร้างขึ้นเพื่อเป็นของขวัญให้กับคนทั้งสอง เพราะอาจารย์ของเขามีความรู้สึกไวต่ออากาศเย็น ดังนั้นกระท่อมหลังนี้จึงเป็นแบบปิด ภายในนั้นมีเตาผิงที่ต้องจุดไฟเอาไว้ตลอดเวลาในหน้าหนาว แต่หน้าร้อนก็สามารถเปิดหน้าต่างระบายอากาศได้สมาชิกครอบครัวใหญ่อาศัยอยู่ที่หุบเขามังกรหลับแห่งนี้ทั้งหมดเก้าคน มีตัวเขาหม่าซือหยวน นายท่านเหยียนเจี๋ย อาจารย์ อาจารย์ปู่ ผู้อาวุโสเฟิง สือเจี้ยนหาว อู๋อิงสงกับฮูหยินของเขา และคนสุดท้ายแม่นางน้อยที่ใจแข็งคนหนึ่ง สาวน้อยผู้ที่กำลังซักผ้าอยู่ที่ริมลำธาร แม่นางเสี่ยวจู