All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 81 - Chapter 90

“อ้อ” ซิ่วจินหลินพยักหน้าแล้วเดินตามหญิงสาวมา เขายิ้มทักทายอู๋อิงสงที่ยืนรออยู่ปลายสะพานเชื่อมกับศาลาอย่างคุ้นเคย ก่อนที่ทั้งสามจะเดินกลับไปยังตำหนักฉินซื่อ“ได้ยินมาว่านางกำนัลหว่านเอ๋อร์เป็นหมอที่เก่งกาจ ทั้งยังอยู่เฝ้าพี่สามที่ตำหนักฉินซื่อด้วยตัวเองไม่ห่างจนหมอหลวงยังนับถือ สงสัยข้าจะได้ยินมาผิดซะล่ะกระมัง”น้ำเสียงเดือดดาลดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของจ้าวเยวี่ยเอินในชุดสีเหลือง ยืนขวางทางเข้าตำหนักฉินซื่อด้านหลังตามมาด้วยหางเครื่อง เอ้ย!! นางกำนัลหลายคน“มาแล้วตัวปัญหา” ซิ่วจินหลินเอ่ยเสียงเบา“แค่เด็กไม่รู้จักโตเท่านั้น ไม่น่ากลัวอะไร” เหยียนหว่านเอ๋อร์กระซิบตอบเขาไป“เจ้าอายุเท่านางไม่ใช่หรือ แล้วเจ้ายังมีหน้าไปคนอื่นว่าเป็นเด็กไม่รู้จักโต” ซิ่วจินหลินเลิกคิ้ว“ข้ากับนางมันไม่เหมือนกันเสียหน่อย” เหยียนหว่านเอ๋อร์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ“ข้าเห็นด้วย เจ้ารับมือยากกว่าจนนางเทียบเจ้าไม่ติดเลยแม้แต่น้อย” ซิ่วจินหลินหัวเราะตอนนั้นจ้าวเยวี่ยเอินเดินเข้ามาหยุดต่อหน้าทั้งคู่พอดี หญิงสาวจึงไม่ได้ตอบโต้เขา “ถวายพระพรองค์หญิง” ทั้งสองคนถวายพระพร“ตามสบาย”“ขอบพระทัย”“ข้ารู้มาว่าหากไม่ได้รับอนุญา

“ดี ตกลงตามนี้ ข้าจะคุ้มครองพวกเจ้าทั้งหมดจนกว่าเรื่องราวจะลุล่วง การรื้อคดีครั้งนี้จะมีข้าและน้องสามเป็นผู้รื้อคดีร่วมกัน ข้าเตรียมคนคุ้มกันเอาไว้แล้วและจะไปเตรียมการเช่นที่เจ้าว่า ทั้งยังจะส่งคนไปดูลาดเลารอบๆ”ก่อนหน้านั้นเหยียนหว่านเอ๋อร์ได้คุยเรื่องแผนการเดินทางกับอู๋อิงสงและสือเจี้ยนหาวเพื่อเตรียมทางหนีทีไล่ หากว่าข่าวการเดินทางครั้งนี่รั่วไหลออกไป หรือว่าหากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น ไม่ใช่เฉพาะจ้าวเหยียนเจี๋ยเท่านั้นที่จะตกอยู่ในอันตราย แต่นี่จะหมายถึงชีวิตหลายชีวิตที่เดินทางไปด้วยบ่ายวันนั้นอู๋อิงสงได้รับข่าวว่ารองแม่ทัพจางซานจิ่วเดินทางเข้าเมืองหลวงมาแล้ว และรออยู่ที่ตระกูลมู่หรงตามที่ได้ระบุเอาไว้ในสาส์น สือเจี้ยนหาวจำต้องเป็นผู้รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้จ้าวเหยียนเจี๋ยอีกครั้ง ทั้งที่เขาอยากจะเป็นผู้ที่พาเหยียนหว่านเอ๋อร์ออกไปเอง เพราะนอกวังหลวงค่อนข้างจะอันตรายกว่าในวังที่ไม่มีเหล่าราชองครักษ์คุ้มครองทว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์เลือกที่จะให้อู๋อิงสงเป็นผู้ที่พาออกมา เพราะอย่างน้อยๆ หากจะพบกับจางซานจิ่ว รองแม่ทัพซ้ายของจ้าวเหยียนเจี๋ย เหยียนหว่านเอ๋อร์ที่เพิ่งจะได้ถือครองตร

“ใกล้จะหายเป็นปกติแล้ว ขอบใจที่เจ้ายังเป็นห่วง เราคิดว่าเจ้าลืมไปแล้วเสียอีกว่าเราเองก็ได้รับบาดเจ็บ ถึงไม่เคยเห็นเจ้าไปที่ตำหนักตะวันออกเลย”น้ำเสียงตัดพ้อนั้นทำเอาเหยียนหว่านเอ๋อร์เลิกคิ้ว นี่มิใช่น้ำเสียงที่ใช้ตัดพ้อคนรักเวลาที่น้อยใจหรอกหรือ ‘เอ๊ะ!! หรือว่าคิดมากเกินไป’ “พระองค์เสด็จเข้าด้านในเถิดเพคะด้านนอกลมแรงอาจจะทรงประชวรได้”“เหยียนหว่านเอ๋อร์” จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ยเรียกหญิงสาว“เพคะ”“เจ้า...” จ้าวเหยียนเว่ยก้าวเข้ามาหาหญิงสาวหนึ่งก้าวทว่ากลับชะงักแล้วนิ่งไปสักพัก “เจ้าเคยบอกว่าเจ้าชอบแหวนวงนี้มาก เรายกให้เจ้า” จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ยแล้วถอดแหวนหยกเลือดออกมา เขาเอื้อมมือไปจับมือเล็กของหญิงสาวให้หงายขึ้นรับแหวนเอาไว้“แต่มันมีค่าเกินไป” หญิงสาวจะคลายมือทว่าติดอยู่ตรงที่มือของเขาที่ยังคงกุมมือของตนเอาไว้“เราอยากจะให้เจ้ารับไว้ อย่างน้อยก็อยากจะให้เจ้าจำเอาไว้ว่าวันนั้นแม้ว่าจะเกิดเรื่องมากมาย แต่เราก็ไม่เสียใจเลยที่ตามเจ้าไป เราไม่เคยสนุกและมีความสุขเช่นนั้นมาก่อน ขอบใจเจ้า” จ้าวเหยียนเว่ยปล่อยมือ“องค์รัชทายาทเพคะหม่อมฉันตามหาแทบแย่ พี่หว่านเอ๋อร์ ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”เสียงหวา

“อีกหนึ่งคันหรือ” จ้าวเหยียนอิ่งเลิกคิ้ว“แน่นอนสิ หรือท่านคิดว่าลำพังรถม้าของท่านคันเดียวจะเพียงพอสำหรับเราทุกคน”“ข้าเพียงเดินทางด้วยม้าเท่านั้น”“แต่ครั้งนี้ท่านต้องออกจากเมืองหลวงด้วยรถม้า ไม่เช่นนั้นขบวนหลอกๆ ของท่านก็มีคนจับได้น่ะสิ ทั้งยังต้องเตรียมขบวนรถม้าอีกขบวนไว้ แล้วให้เดินทางไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับที่ที่เราจะไปด้วย ส่วนที่เหลือหลังจากนั้นท่านจะเป็นคนนำทางอย่างที่เราตกลงกันเอาไว้” เหยียนหว่านเอ๋อร์อธิบาย“เจ้าคิดว่าจะมีคนจับตามองหรือ”“ข้าเพียงป้องกันเอาไว้เพราะไม่มีอะไรที่ไว้ใจได้ทั้งหมด กันเอาไว้ดีกว่าแก้ไขทีหลังเคยได้ยินหรือไม่”“เอาเถิดทำอย่างที่เจ้าว่าก็ดีหากว่ามีคนจับตามองจริงๆ ทำเช่นนี้จึงจะปลอดภัยข้าเห็นด้วย”“หลังจากที่เราจากไปท่านรองแม่ทัพจะเป็นผู้ที่อยู่รักษาการ และแสร้งทำเป็นว่าเจี๋ยกำลังอาการทรุดจนต้องเดินทางไปยังแคว้นฉิน แต่ต้องหลังจากที่เราจากไปได้สองวัน ซึ่งจะมีขบวนรถม้าออกจากวังหลวงไปทางตะวันออกจริงๆ ในนั้นจะมีเพียงคนที่แสร้งทำเป็นบาดเจ็บถือหินอัมฤทธิ์ที่มีกลิ่นอายผู้ฝึกยุทธ์ เพื่อให้ดูเหมือนเจี๋ยอยู่ในรถม้าคันนั้นกับผู้คุ้มกันของเขา”“ดูท่าเจ้าคงจะวางแผ

“ดูเหมือนพี่รองจะเข้าใจสถานการณ์ของเราดีนะจึงได้ตัดสินใจพักแรมกลางป่าแทนที่จะพักค้างแรมในหมู่บ้าน”“น่าจะเป็นเช่นนั้นเพราะถึงแม้ว่าเราจะใช้กลลวงหลอกคนพวกนั้นไปอีกทางได้ ทว่าเราไม่อาจจะมั่นใจได้ว่าพวกเขาจะไม่แกะรอยตามมา”“เอาเถิดข้าปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นการตัดสินใจของเจ้าก็แล้วกัน แต่เจ้าต้องระวังอย่าออกห่างจากคนอื่นๆ”“ข้าจะไปไหนได้ท่านก็เห็นแล้วตั้งแต่ออกมาจากเมืองหลวงข้าก็ติดอยู่กับท่านตลอด”“นั่นสินะ เจ้าได้พักบ้างหรือเปล่า” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอื้อมมือไปจับมือเล็กของหญิงสาวมากุมเอาไว้“ไม่ต้องห่วงหรอกตอนที่ท่านหลับไปข้าก็ได้งีบไปบ้างแล้ว อีกอย่างมีจินเอ๋อร์กับเสี่ยวจูช่วยผลัดเปลี่ยนกัน ข้าสบายไปมาก อย่ากังวลไปเลย” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มให้เขา“พี่หว่านเอ๋อร์เจ้าคะ” เสียงซิ่วอิ่งจินเรียกอยู่ด้านนอกรถม้าทำให้หญิงสาวเปิดม่านรถม้าขึ้น“มีอะไรหรือจินเอ๋อร์”“ข้าจะมาถามว่าท่านกับนายท่านอยากจะลงจากรถม้ามาผ่อนคลายริมลำธารบ้างไหมเจ้าคะ อากาศที่นี่ดีมากเลย” ซิ่วอิ่งจินเอ่ยเบาๆ สรรพนามของผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง เปลี่ยนเป็นนายท่านแทนเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต“ท่านอยากลงไปไหม” เหยียนหว่านเอ๋อร์หันกลับ