All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 111 - Chapter 120

“เจ้าก็พูดได้สิ เจ้าไม่ได้มาเป็นข้านี่ หมอเทวดาซูเชียวนะ หากข้าได้เป็นศิษย์ของเขาจะดีแค่ไหน” หม่าซือหยวนเอ่ยแล้วนั่งลงอย่างหมดแรง “ข้ามันโง่ ไม่ได้เก่งกาจเหมือนเจ้าจึงได้ช่วยเหลืออะไรท่านแม่กับตระกูลหลินไม่ได้เลย ทั้งที่พวกนางปกป้องข้า จนข้ารอดชีวิตมาได้” หม่าซือหยวนเอ่ยออกมาเสียงเศร้า“ข้าขอโทษ ข้าไม่ควรจะตวาดเจ้า ทว่าเจ้าถึงกับใช้วิธีนี้ให้เขารับเจ้าเป็นศิษย์ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ถูกต้องได้อย่างไร” จ้าวเหยียนอิ่งเข้าใจเขาดี ตลอดเวลาหม่าซือหยวนทำไปทั้งหมดก็เพียงเพราะอยากจะมีชื่อเสียง อยากจะให้คนในตระกูลหลินที่ยังคงเหลืออยู่ยอมรับเขากลับเข้าตระกูลเขาโดนขับออกมาหลังจากที่แม่ของเขาปกป้องเขาด้วยการบอกว่าเขามิใช่บุตรชายแท้ๆ ทำให้เขารอดพ้นจากการถูกประหาร ดังนั้นเขาจึงกระหายที่จะพิสูจน์ตัวเองว่าเขาคู่ควรที่จะเป็นคนของตระกูลหลิน“เจ้าสมควรพิสูจน์ตัวเองว่าเจ้าคู่ควรเป็นศิษย์เขา มากกว่าทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยเช่นนี้” จ้าวเหยียนอิ่งเอ่ย“ก็ใครจะไปคิดว่าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้เล่า อีกอย่างข้าไม่เคยได้เห็นศิษย์เขาเลยสักครั้งตั้งแต่มาที่นี่ ทั้งยังไม่เคยได้ยินว่าเขารับศิษย์นี่นา เขาพร่ำพรรณนาหนักห

“เจ้ามั่นใจแน่หรือ”“ข้าแน่ใจ”“เฮ้อ...” ซูหย่งจื้อถอนหายใจ “เช่นนั้นชีวิตเจ้าจะต้องวุ่นวายเป็นแน่แท้ ยิ่งถ้าพานางเข้าวังด้วยข้ารับรองว่าปวดเศียรเวียนเกล้า” ซูหย่งจื้อส่ายหน้า“อาจารย์!!” เหยียนหว่านเอ๋อร์ดึงซูหย่งจื้อออกมา“ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ” ซูหย่งจื้อเอ่ยต่อส่วนจ้าวเหยียนเจี๋ยหัวเราะออกมา“ท่านนี่จริงๆ เลย ข้าเป็นศิษย์ของท่านนะ”“ก็เพราะเจ้าเป็นศิษย์ข้าจึงได้หวังดีเตือนให้เขารู้ เขาจะได้ไม่เสียใจทีหลัง”“อาจารย์ท่านอยู่ข้างใครกันแน่ เสียใจทีหลังอะไรกัน” เหยียนหว่านเอ๋อร์หน้างอง้ำด้วยความขัดใจ ส่วนซูหย่งจื้อได้แต่หัวเราะออกมากับท่าทางนั้นของนาง“อันที่จริงตอนนี้นางก็ถือว่าเข้าวังไปแล้วเต็มตัว”“อะไรนะเข้าวังไปแล้ว” ซูหย่งจื้อเลิกคิ้ว “เช่นนั้นก็มีเรื่องสนุกน่ะสิ ไหนๆ เล่าให้ข้าฟังเร็วเข้า” ซูหย่งจื้อตาโต“อาจารย์” เหยียนหว่านเอ๋อร์ได้แต่มองซูหย่งจื้อลากจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินออกไปจากห้อง เสียงหัวเราะของซูหย่งจื้อดังลั่นกระท่อม เมื่อได้ฟังจ้าวเหยียนเจี๋ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวังหลวงตอนแรกที่เหยียนหว่านเอ๋อร์กำลังจะพร้อมจ้าวเหยียนเจี๋ย ทว่าพอหันกลับไปเห็นสายตาเศร้าสร้อยของผู้เป็นอาจารย

“น่าชังนักอู๋อิงสง!!” อวิ๋นหยาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมกับซบหน้าลงไปกับฝ่ามือตัวเอง “น่าอายอะไรเช่นนี้ ข้าจะฆ่าเจ้า!!” อวิ๋นหยาทำหน้าคล้ายจะร้องไห้แล้วตะโกนออกมาหลังจากที่กลับมาจากริมทะเลสาบอู๋อิงสงก็เข้าไปหาจ้าวเหยียนเจี๋ยเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นทันที เขาเล่าทุกอย่างอย่างละเอียดยกเว้นเรื่องที่เขาล่วงเกินหญิงสาวผู้ที่เข้ามาแจ้งข่าว เพราะเป็นเรื่องที่เขาไม่รู้จะรับมือเช่นไรดี “เราไม่รู้แน่ชัดว่านางเป็นคนของฝ่ายใด แต่หากว่าเป็นเรื่องจริงเราจะถูกต้อนให้จนมุม เพราะด้านหลังเป็นผาสูงทางออกเดียวของเราคือหุบเขานั่น ข้าจึงคิดว่าควรจะปรึกษากับท่าน”“แต่หากว่านางเป็นคนของพรรคกิเลนแดงและลวงให้เราออกไปหากับดักเล่า” สือเจี้ยนหาวขมวดคิ้ว“นางบอกว่าพวกมันจะมาถึงบ่ายพรุ่งนี้หรือ” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยถามเสียงเครียด“ขอรับ”“เจี้ยนหาวเจ้าใช้เวลาไปกลับยังพอทันเวลาหรือไม่”“ข้าจะลองดู”“เดี๋ยว...เจ้าหลีกเลี่ยงการปะทะเพียงลำพัง”“ได้” สือเจี้ยนหาวพยักหน้าก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในเงามืด“เราต้องหาทางหนีทีไล่ ไม่ว่าจะจริงหรือไม่จริงที่นี่ก็ไม่มีทางอื่นให้หนี ดังนั้นหากพวกมันบุกเข้ามาจริงเราก็มีทางเดีย

“เจ้าด้วย” เอ่ยจบร่างทั้งสองก็เหินกายออกไปการต่อสู้ของสองฝ่าย ยากที่จะบอกได้ว่าฝ่ายใดได้เปรียบหรือเสียเปรียบ สือเจี้ยนหาวที่รับมือเฟิงหลี่นั้นดูเหมือนเขาจะมีความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะมากกว่าเดิม แม้แต่เฟิงหลี่เองก็ประหลาดใจที่พบว่าในเวลาไม่นานสือเจี้ยนหาวถึงกับพัฒนาขึ้นมาอีกขั้น จ้าวเหยียนอิ่งกับคนของเขารั้งอยู่หลังขบวน เพื่อปกป้องผู้ที่ไม่มีวรยุทธ์ ส่วนซูหย่งจื้อก็พยายามหาทางไปยังหุบผาหินที่อยู่ข้างหน้าไม่ไกล แต่เมื่อไปถึงกลับพบว่าฉู่จวินยืนดักรออยู่แล้ว“พวกเจ้ามาได้ไกลเท่านี้” ฉู่จวินแสยะยิ้มน่าเกลียดตอนนั้นเองที่อู๋อิงสงก็ตามมาทัน “อ้อ เจ้าเองก็อยู่ที่นี่หรอกหรือ ข้าคิดว่าเจ้าหนีเอาตัวรอดไปแล้วเสียอีก เช่นนั้นก็ดีข้าจะได้จัดการเสียทีเดียว”“คิดว่าง่ายขนาดนั้นเลยหรือ” จ้าวเหยียนอิ่งก้าวออกมา“อ้อ นึกไม่ถึงว่าเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย” ฉู่จวินหัวเราะ แน่นอนว่าเขาเคยพบจ้าวเหยียนอิ่งมาก่อนทว่ามันก็ผ่านมานานหลายปี ทั้งสองพบกันแล้วตั้งแต่ตอนที่จ้าวเหยียนอิ่งใช้ชีวิตอยู่นอกเข้าวังหลวง “อะไรทำให้เกิดรักพระอนุชาขึ้นมาได้เล่า”ฉู่จวินหัวเราะอย่างเย้ยหยันเสียงระเบิดด้านหลังพร้อมกับร่างของจ้าวเหยียน

ความแสบร้อนที่พุ่งขึ้นมากะทันหันจากตรงช่องท้อง ทำให้เขาอาเจียนออกมา รสชาติเค็มปร่าของเลือดในช่องปากและลำคอทำให้เขาก้มลงมอง ที่แท้เขาไม่ได้อาเจียน แต่เขาเพิ่งจะกระอักเลือดออกมา เลือดสดๆ กองหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นต่อหน้าเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาสนใจ เขาเพียงเบือนหน้าไปมองรอบๆ ด้านชิ้นส่วนของคนหลายคน โลหิตที่ไหลย้อมพื้นดิน ภาพหญิงสาวอันเป็นที่รักหล่นลงไปยังผาหิน จ้าวเหยียนเจี๋ยยืนหยัดพาบอบช้ำจากการระเบิดพลังยุทธ์รุนแรงของตนเดินไปยังหน้าผาอีกครั้ง“เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”เสียงของซูหย่งจื้อทำให้จ้าวเหยียนเจี๋ยชะงัก“นางบอกให้เจ้ารอ...มิใช่หรือ” ซูหย่งจื้อค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เขาอย่างระมัดระวัง “นางบอกว่าจะกลับมาหาเจ้า ให้เจ้ารอ จำมิได้หรือ” เขาจ้องตากับจ้าวเหยียนเจี๋ยเขม็งจ้าวเหยียนเจี๋ยชี้ไปยังขอบผาอย่างเหม่อลอยคล้ายคนละเมอ “นางตกลงไป ข้าจะไปกับนาง ที่ไหนก็ได้ ขอเพียงมีนาง” จ้าวเหยียนเจี๋ยก้าวต่อไปอีกก้าว“อย่า” เสียงสือเจี้ยนหาวกับอู๋อิงสงที่ต่างก็บาดเจ็บทั้งคู่ดังขึ้นอย่างร้อนรนด้านหลังซูหย่งจื้อยกมือขึ้นห้ามไม่ให้พวกเขาเข้ามาใกล้ “เจี๋ย...นางเรียกเจ้าเช่นนั้นใช่หรือไม่” ซูหย่งจื้อเอ่ยถ