Lahat ng Kabanata ng ลำนำจอมนาง: Kabanata 71 - Kabanata 80

“ตระกูลเจิ้งมิใช่ตระกูลของมารดาของเขาที่เป็นถึงอดีตฮองเฮาหรอกหรือ”“ใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพรู้ดีว่าเรื่องนี้พระเชษฐาและฮองเฮามิได้มีส่วนเกี่ยวข้อง เขาจึงลงโทษประหารชีวิตคนที่ทำความผิดเพียงคนเดียว แม้จะรู้ว่านั่นคือการเป็นศัตรูกับตระกูลเจิ้งก็ตาม หลังจากนั้นท่านแม่ทัพก็สร้างฐานอำนาจตระกูลจ้าวขึ้นมาในฐานะแม่ทัพที่อยู่ภายใต้การบัญชาของฮ่องเต้ โดยมีตระกูลจางเป็นแนวร่วม ทำให้ฐานอำนาจของตระกูลเจิ้งสั่นคลอน”“เดี๋ยวนะเขาเองก็ถือว่าเป็นคนตระกูลเดียวกันเป็นลูกเป็นหลานทำไมตระกูลเจิ้งถึงได้...” เหยียนหว่านเอ๋อร์อ้าปากค้าง“เรื่องของอำนาจไม่มีคำว่าญาติมิตรหรือลูกหลาน” อู๋อิงสงยิ้มขื่น “ท่านแม่ทัพรู้ทั้งรู้ว่ามีขุนนางไม่น้อยที่มองตนเป็นศัตรูของพระเชษฐา ทว่ากลับไม่แยแสเพราะดูเหมือนองค์รัชทายาทเองก็ไม่มองพระองค์เช่นกัน อีกทั้งฮองเฮาเองก็ไม่เคยเข้ามายุ่งกับราชกิจบ้านเมือง แต่ว่าที่ผ่านมาหลายต่อหลายครั้งท่านแม่ทัพโดนลอบสังหาร ที่รู้ว่าเป็นใครเขาก็จัดการโดยไม่ไว้หน้า และที่ไม่รู้ก็พยายามสืบหาเช่นคราวนี้เขาถูกลอบสังหารโดยพรรคกิเลนแดงและคนในวังหลวงคือผู้จ้างวาน ทว่ายังไม่แน่ชัดว่าคือผู้ใด”“ทำไมพวกท่านจึงรู้

“อะไรนะ!!!”เสียงกราดเกรี้ยวของจ้าวเหยียนอี้ดังขึ้น หลังจากที่ฟังหญิงสาวเอ่ยเรื่องการรื้อคดีในอดีตที่ผ่านไปเมื่อยี่สิบปีก่อน “ขอฝ่าบาททรงเมตตาความเป็นความตายขององค์ชายสามขึ้นอยู่กับเรื่องนี้เพคะ”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ เราบอกไปแล้วว่าเรื่องนี้หากมีใครเอ่ยถึงอีกประหารชีวิตเพียงอย่างเดียว”“จะทรงประหารหม่อมฉันก็ได้เพคะ แต่ขอทรงไตร่ตรองสิ่งที่หม่อมฉันกราบทูลสักนิดเถิด”“เจ้าคิดว่าเราไม่กล้าหรือ”“ฝ่าบาททรงทราบดีกว่าหม่อมฉันว่าคำทำนายนั้นบอกว่าอย่างไรบ้าง การสาปแช่งพวกนั้นมีผลต่อเขากระทั่งอายุย่างเข้ายี่สิบเอ็ด ซึ่งนั่นอีกไม่กี่เดือนหลังจากนี้ ฝ่าบาทก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่องหม่อมฉันโดนเงามืดบางอย่างโจมตี ทั้งยังบอกว่าจะเอาวิญญาณเขาไปให้ได้ หากไม่ทำการรื้อคดีการทำคุณไสยในอดีต”“บังอาจถึงกับกล้ากุเรื่องขึ้นมาหลอกเราหรือ”“ขอทรงพระเมตตา ชีวิตขององค์ชายสามอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์แล้ว”“เป็นผู้ใดที่บังอาจให้เจ้ามากุเรื่องเพื่อรื้อฟื้นคดี เป็นผู้ใด” สุรเสียงกัมปนาทนั้นทำเอาเหยียนหว่านเอ๋อร์ใจฝ่อไปเหมือนกัน ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรเรื่องนี้จะต้องสำเร็จเท่านั้น“ฝ่าบาทวิญญาณพวกนั้นพูดชัดเ

“แม้ว่าข้าจะไม่เห็นด้วยกับอำนาจการแก่งแย่งชิงดีพวกนี้ ทว่าตอนที่เขาจากไปเพื่อรักษาตัว ฐานอำนาจตระกูลจ้าวที่เขาเพียรสร้างมาจะต้องไม่สั่นคลอน” หญิงสาวเข้าใจดีว่าความหมายของการที่ตนมีตราสูงสุดของแม่ทัพในมือ หมายถึงตนได้ครอบครองตำแหน่งพระชายาของเขาไปแล้วครึ่งหนึ่งนั่นเอง “ต่อไปก็ข้อแม้ที่สองของเขาสินะ แปลก...ข้ากลับรู้สึกว่าข้อนี้ยากเย็นกว่าข้อแรก” เหยียนหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจ เรื่องราวระหว่างซิ่วอิ่งจินและจ้าวเหยียนอิ่งนั้นดูยังคงเป็นปริศนาอยู่มาก“ทำไมหรือ”“ข้าสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าทั้งสองจะชอบพอกันอยู่หรือเปล่า”“นั่นมิยิ่งทำให้ง่ายในการที่นางจะตามเราไปหรือ” สือเจี้ยนหาวเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย“นางคืออีกหนึ่งขั้วอำนาจขององค์รัชทายาท ตระกูลเจิ้งไม่มีทางปล่อยนางไปง่ายๆ แน่ นางเป็นถึงบุตรีคนเดียวของเจ้ากรมอาญา ส่วนพี่ชายของนางเป็นถึงราชองครักษ์หลวงอันดับหนึ่งของแคว้นจ้าว นั่นคือสาเหตุที่นางมีสิทธิ์ถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในพระชายารองขององค์รัชทายาท นางเองก็รู้ตัวเองดีว่าต้องเข้ามาพัวพันเรื่องราวของอำนาจเช่นนี้ตั้งแต่แรก”“แต่หากว่าเรากลับมาทันการคัดเลือก”“ไม่มีทาง เมื่อนางก้าวออกจากวังหลวง การคัดเลือ

เหยียนหว่านเอ๋อร์หยิบเข็มออกมาอีกเล่ม ก่อนจะปักลงไปยังจุดปราณหัวใจจุดสุดท้ายอย่างมั่นคง จ้าวเหยียนเจี๋ยกระอักเลือดสีดำออกมาแล้วลืมตาขึ้น เขามองไปยังใบหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาวแล้วเริ่มอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง ทุกอย่างที่ออกมาเป็นของเหลวข้นเหนียว คล้ายตัวยาสมุนไพรที่เขากิน ไม่เท่านั้นมันยังมีเลือดปนออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานไหลเวียนอยู่ที่กลางอก ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมสีหน้าตนเองได้ ทั้งที่เขาไม่ได้อยากจะให้หญิงสาวเป็นกังวล ตอนนี้ทั้งคนเจ็บ อู๋อิงสง และเหยียนหว่านเอ๋อร์ ต่างฝ่ายต่างก็เปรอะเปื้อนไปด้วยยาและเลือด ทว่าหญิงสาวเพียงดึงเข้มบางอันออกมา แล้วนวดกดจุดต่างๆ ไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีท่าทีรังเกียจ“เจี้ยนหาวท่านมาแทนที่ข้า นวดไปยังจุดชีพจรต่างๆ ของเขา อย่าหยุดนะ”ใบหน้าซีดเซียว และร่างกายที่อ่อนแรงคล้ายคนที่กำลังพร้อมจะหมดลมทุกเมื่อของเขา ทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ตื่นตระหนก“เขาเป็นอะไรไป” สือเจี้ยนหาวเอ่ยถาม มองตามหญิงสาวที่วิ่งกลับไปยังกาอุ่นยาที่วางเรียงรายอยู่ มือของเขากดนวดไปอย่างที่หญิงสาวทำเมื่อครู่เหยียนหว่านเอ๋อร์เดินกลับมาพร้อมกับชามยาสีดำข้นเหนียว ได้กลิ่นก็รู้ว่าขมมากๆ เป็นแน่ น

“แล้วเขาจะมองว่าฉันไวไฟหรือเปล่าเนี่ย เสียภาพพจน์หมดเลยวันวิสาข์เอ้ย ให้ตายสิ” เหยียนหว่านเอ๋อร์บ่นเบาๆกับตัวเอง ทั้งยังยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหน้าด้วยความอับอายหลังจากที่ออกมาจนพ้นสายตาเขาแล้วสือเจี้ยนหาวกับอู๋อิงสงที่ยืนอยู่อีกฝั่งมองร่างบางที่ก้มหน้าก้มตา ก้าวเท้าเดินฉับๆ ออกมาจากด้านในด้วยความงงงัน “เกิดอะไรขึ้นหรือ” อู๋อิงสงมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวแล้วสงสัยยิ่ง “ท่านแม่ทัพหลับไปแล้วหรือ”“ยังแต่อีกเดี๋ยวคงจะหลับ”“ทำไมหน้าแดง เป็นไข้ไปอีกคนแล้วหรือ” สือเจี้ยนหาวเอ่ยถามอย่างสงสัย ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะของจ้าวเหยียนเจี๋ยที่ดังแผ่วมาเขาก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่“เปล่า ไปได้แล้ว” หญิงสาวเอื้อมมือไปลากอู๋อิงสงออกมาใบหน้าแดงก่ำยิ่งขึ้น ด้านหลังคล้ายกับว่ายังได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆ ของจ้าวเหยียนเจี๋ยหลังจากที่ตั้งสติได้หญิงสาวก็ให้อู๋อิงสงพาไปพบซิ่วจินหลินที่สำนักราชองครักษ์หลวง ทว่าเขากลับออกไปตรวจตรารอบๆ วังหลวง กว่าจะได้พบกันก็เป็นเวลาสายมากแล้ว“โอ้ วันนี้ท่านหญิงคนเก่งถึงกับทิ้งตำหนักฉินซื่อมาที่สำนักราชองครักษ์หลวงด้วยตนเองเลยหรือ” แม้สถานการณ์จะตึงเครียด ทว่าน้ำเสียงของซิ่วจินหลิน