All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 101 - Chapter 110

“ในวันนั้นข้าไม่คิดว่าจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้พบพระพักตร์... ก่อนหน้านั้นทรงตรัสกับข้าว่าทรงรักเสด็จพ่อ ทั้งยังขอเป็นผู้ที่เสียสละ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดขอเพียงเป็นพระราชประสงค์ของเสด็จพ่อ ตอนนั้นข้าไม่คิดว่าจะทรงหมายถึง การสำเร็จโทษ ข้ากำลังจะแอบกลับออกมา ทว่าสวนกันกับเหล่านางกำนัลอาวุโสหลายคน พวกนางเดินตรงเข้าไปยังตำหนักของเสด็จแม่ ข้าสงสัยจึงตามเข้าไปดู พวกนางต่างยื้อยุดเหล่านางกำนัลรับใช้ในตำหนักเย็น แล้วบังคับให้เสด็จแม่เสวยยาพิษโดยบอกว่าเป็นพระราชโองการ...”“ข้า...ข้า...ยืนมองอยู่ตรงนั้นตอนที่...”เมื่อเขากล่าวถึงตอนนี้ซิ่วอิ่งจินพลันเย็นวาบไปทั้งกายด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงของเขาราบเรียบคล้ายเป็นการเล่าเรื่องของผู้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับตน ใบหน้าของเขาเฉยชาว่างเปล่า ทว่าดวงตากลับปรากฏแววอ้างว้างโดดเดี่ยวและเจ็บปวด“ข้ารีบไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ แต่กลับพบว่าทรงรับสนมเข้ามาใหม่ซึ่งก็คือสนมหยิน พระองค์ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าเฝ้า ข้ายินดีเฝ้ารออยู่ที่หน้าพระตำหนักจนเช้า กระทั่งได้พบเสด็จพ่อข้าก็มีความหวังที่จะช่วยเสด็จแม่ ทว่ากลับทรงมีพระราชโองการไม่ให้ผู้ใดกล่าวถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ทั

“ข้ารู้ ข้าจะทน ข้าต้องผ่านมันไปได้”“ข้าจำต้องมัดท่านเอาไว้” เหยียนหว่านเอ๋อร์พยักหน้าให้สือเจี้ยนหาวกับอู๋อิงสง นี่เพียงเป็นการป้องกันไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองหากว่าเขาทรมานจนรับไม่ไหวหลังจากที่จ้าวเหยียนเจี๋ยกลืนยาเข้าไป ชายหนุ่มก็มีอาการสั่นสะท้านทันที ใบหน้าของเขาบิดเบ้ขาวซีดสลับกับแดงก่ำด้วยความทรมาน พิษสองชนิดแรกที่เขาได้รับเข้าไปก่อนหน้านี้ กำลังต่อต้านพิษที่เพิ่งได้รับเข้าไปเมื่อครู่ อุณหภูมิของร่างกายเขาพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ สือเจี้ยนหาวกับอู๋อิงสงยืนอยู่ข้างกายเขาไม่ห่าง เหยียนหว่านเอ๋อร์เองก็คอยซับเหงื่อที่ผุดพรายตามใบหน้าและลำคอให้เขา ความร้อนที่แล่นไปตามร่างกายมาพร้อมกับความเจ็บปวด ทำให้จ้าวเหยียนเจี๋ยกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดอาการเจ็บปวดและเครียดเกร็งของกล้ามเนื้อ ทำให้ร่างกายแข็งเกร็งทั้งยังพยายามดิ้นรนอย่างเจ็บปวด“เจี๋ยข้าอยู่นี่ท่านอดทนหน่อยนะ อดทนเพื่อข้า ท่านจะต้องผ่านมันไปได้”เสียงของหญิงสาวกระซิบอยู่ที่ไหนสักแห่งแผ่วเบา เขาอยากจะตอบโต้กลับไปทว่าลิ้นของเขาเริ่มแข็งและไม่มีความรู้สึก กล้ามเนื้อเริ่มแต่ละส่วนค่อยๆ แข็งเกร็งความเจ็บปวดค่อยๆ ลามไปตามกล้ามเนื้อ คล้

“นะ แน่นอนสิ ขะ ข้าเพิ่งจะเขียนมันขึ้นมาเมื่อคืนนี้เอง ไม่เช่นนั้นข้าจะเอามันมาจากไหนได้ล่ะ” หม่าซือหยวนยังคงยืนยัน“จริงหรือ” น้ำเสียงแฝงเอาไว้ด้วยแววเย้ยหยันของสือเจี้ยนหาวทำเอาหม่าซือหยวนต้องปาดเหงื่ออีกรอบ“อาหยวน เจ้าบอกข้ามาตามตรงเถิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ข้ากับเจ้ามิใช่ว่าเพิ่งรู้จักกัน ข้ารู้ว่าปริศนาพวกนั้นไม่มีทางที่จะเป็นเจ้าคิดขึ้นมาแน่ เจ้ามิได้มีความคิดสลับซับซ้อนจนถึงขนาดนั้น โดยเฉพาะบทกลอนที่ตัดพ้อลึกซึ้งเช่นนี้” ครานี้แม้แต่จ้าวเหยียนอิ่งเองก็ไม่ได้เข้าข้างเขาต่อไป เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเหยียนหว่านเอ๋อร์เมื่อครู่“เรื่องนี้คือข้อตกลงระหว่างข้ากับนางไม่มีทางเป็นอื่น ดังนั้นหากนางแก้ปริศนาไม่ได้ก็ต้องเป็นไปตามข้อแม้ที่ข้าตั้งเอาไว้ ยาเม็ดสุดท้ายพวกเจ้าก็อย่าหวังจะได้มันไป” หม่าซือหยวนดึงดันก่อนจะก้าวเดินออกมา“เขาพูดถูกเจี้ยนหาวปล่อยเขาไป” อู๋อิงสงรั้งสือเจี้ยนหาวที่กำลังจะก้าวเดินตามไป“เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าเอง ข้าจะคุยกับเขาเอง” จ้าวเหยียนอิ่งเดินตามร่างสูงของหม่าซือหยวนออกไปอีกคน“ไม่เป็นไรแน่หรือที่ปล่อยพี่หว่านเอ๋อร์ออกไปกับนายท่านรองที่ร่างกายเพิ่งจะฟื้น

“นั่นสินะ เราทำแบบนั้นไม่ได้ ข้าชอบที่นี่” เหยียนหว่านเอ๋อร์หมุนตัวไปมองทิวทัศน์รอบๆ ขาทั้งสองข้างแกว่งไปมาช้าๆ ในน้ำ “เราสองคนปลูกกระท่อมเล็กๆ สักหลังตรงเชิงเขา”จ้าวเหยียนเจี๋ยมองตามมือของหญิงสาวที่ชี้ไปยังเชิงเขาอีกด้านของทะเลสาป“ท่านล่าสัตว์ ข้าทำงานบ้าน ข้าจะให้ท่านสร้างเรือนเล็กๆ ไว้หลังบ้าน จะเลี้ยงไก่ตัวอ้วนพีสักหลายๆ ตัว หน้ากระท่อมตรงทางเดินข้าจะปลูกดอกโบตั๋นแล้วก็ต้นท้อ รอบๆ กระท่อมจะปลูกดอกตู้จวนฮวา หากถึงฤดูที่ท้อออกดอกออกผล ข้าจะให้อิงสงหมักเหล้า อ๋อ!! จริงสิ...” นางหยุดชะงัก“ข้างๆ กระท่อมของเรา ยังมีกระท่อมของอิงสงกับฮูหยินของเขา อีกฝั่งเป็นของเจี้ยนหาว แต่เรื่องฮูหยินของเขานี่...” เหยียนหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วส่ายหน้า“ทำไมหรือ”“ก็ข้ายังไม่เคยเห็นใบหน้าของเขา เลยจินตนาการไปถึงหน้าตาฮูหยินของเขาไม่ออกดังนั้น...ขอผ่าน...”“อ้อ แสดงว่าเจ้าจินตนาการใบหน้าฮูหยินของอิงสงเอาไว้แล้วสิ” จ้าวเหยียนเจี๋ยหัวเราะในลำคอ“แน่นอน ฮูหยินของเขาน่าจะเป็นคนอ่อนหวาน น่ารัก เก่งงานบ้านงานเรือน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา ทว่าหากเมื่อกลับมาคิดถึงความเป็นจริงแล้วทั้งสองหาทำเช่นน

“นี่คือคำตอบและนี่คือเหตุผล” หม่าซือหยวนยกกรงกระต่ายและกระดาษปริศนาขึ้นวางลงไปบนตระกร้าที่มีเชือกโยงเข้ากับต้นไม้ “ข้าน้อยได้วงกลมประโยคนั้นให้ท่านแล้ว” หม่าซือหยวนชักรอกไปช้าๆ“เจี้ยนหาวเอาตระกร้านั้นกลับมา!” สิ้นเสียงร่างปราดเปรียวของสือเจี้ยนหาวก็ทะยานไปกลางอากาศเสียงระเบิดของค่ายกลดังขึ้นเมื่อมีผู้บุกรุกเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต ลูกดอกหลายสิบลูกพุ่งออกมาจากหลายทิศทาง ตรงไปยังร่างสูงของสือเจี้ยนหาว เขาหมุนตัวหลบและใช้แรงส่งจากการเหยียบลงไปบนลูกดอกที่ลอยอยู่กลางอากาศถีบตัวเขาให้ลอยกลับมายังจุดที่เขากระโดดออกไป ในมือของเขามีกรงกระต่ายและกระดาษกลอนติดมาด้วย“ร้ายกาจๆๆๆ” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองตาค้างปรบมืออย่างพอใจ“แล้วทำไมข้าจะต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วย” สือเจี้ยนหาวงงกับตัวเองเช่นกันว่าทำไมเขาถึงพุ่งออกไปทันทีที่ได้ยินเสียงหญิงสาวตะโกน เขาถลึงตาใส่เหยียนหว่านเอ๋อร์ไปทีหนึ่งก่อนจะโยนกรงกระต่ายกับกลอนไปให้อู๋อิงสง“นี่….พวกเจ้า” หม่าซือหยวนอ้าปากค้างมองกลุ่มคนที่สะกดรอยตามเขามาด้วยความตกใจ“อาจารย์ท่านช่างเจ้าเล่ห์ ถึงกับให้คนอื่นช่วยแก้ปริศนาที่ข้าทิ้งเอาไว้ให้ท่านเชียวหรือ” เสียงยียวนของห