All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 121 - Chapter 130

สารทิศสงบสุข ไร้สงคราม ไร้การแก่งแย่งชิงดีระหว่างขุนนางด้วยกัน ไม่มีการแบ่งพรรคแบ่งพวกเพราะเกรงกลัวตระกูลเจิ้ง เหล่าองค์ชายไม่มีใครกล้าแม้แต่จะคิดก่อการกบฏ แม่ทัพที่มีกำลังพลมากต่างก็ถูกควบคุม ดังนั้นแม้ว่าฮ่องเต้เองก็ดูคล้ายกับอยู่ภายใต้อำนาจตระกูลเจิ้ง แต่ก็นับเป็นยุคทองของแคว้นที่ไม่เคยเป็นมาก่อนชิงเซียนมองเห็นโอกาสที่จะช่วยจ้าวเหยียนชิง แต่เพราะอิทธิพลของตระกูลเจิ้งจ้าวเหยียนชิงจึงให้ชิงเซียนไปขอความช่วยเหลือหลินจื่อลู่ รองแม่ทัพซึ่งเคยเป็นผู้ที่สนับสนุนและจงรักภักดีกับเขามาก่อน น้องสาวของหลินจื่อลู่คือหลินซู่เจิน สนมชั้นผินของจ้าวเหยียนอี้ด้วยความช่วยเหลือของตระกูลหลิน ทำให้การหาหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของจ้าวเหยียนชิงง่ายขึ้น จดหมายที่ถูกใช้เป็นหลักฐานชี้ความผิดของจ้าวเหยียนชิงอยู่ในมือของหลินจื่อลู่ มันคือหลักฐานปลอมอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะตราที่แท้จริงนั้นขอบของรอยประทับจะมีรอยบิ่น ซึ่งมีเพียงผู้ที่ครอบครองตราและผู้ดูแลรักษาเท่านั้นที่รู้เรื่องในยามที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี เจิ้งฮุ่ยหลันซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นเจิ้งกุ้ยเฟยก็ตั้งครรภ์ และเพราะผู้ที่ทรงพระครรภ์โอ

“วันวิสาข์เอ๋ยวันวิสาข์ เจ้าช่างโชคดียิ่งนักที่มีบุรุษซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นผู้กล้าเช่นนี้รักและจริงใจต่อเจ้า แล้วหากเจ้ากลับมาไม่ได้เล่า เขาจะเป็นเช่นไร เจ้าก็...พยายามรักษาสัญญาเอาไว้ให้ได้ล่ะ ข้าเองก็จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าก็แล้วกัน” ซูหย่งจื้อส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาจ้าวเหยียนเจี๋ย “เจ้าจะทำอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน”จ้าวเหยียนเจี๋ยไม่ได้หันมามอง ทว่าซูหย่งจื้อก็พอที่จะรู้ว่าเขาได้ยินทุกคำพูด “ถึงแม้ว่านางไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้า ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะหมดสิ้นแล้วทุกสิ่ง นางมิใช่คนที่พูดแล้วทำไม่ได้ นางบอกว่านางจะพยายามนางก็จะทำ แต่เรื่องนี้มันมิใช่ว่าจะขึ้นอยู่กับความพยายามเพียงอย่างเดียว เรื่องของเจ้ากับนางมันคือต้องอาศัยโชคชะตาด้วย”“ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าเวลานี้จะมาถึงเร็วเช่นนี้”“ไม่มีใครคาดเดาได้หรอก นางเองก็ใช่ว่าจะคาดเดาได้ว่ามันจะเกิดขึ้นตอนไหน”“ข้าควรจะทำเช่นไรดี”“เจ้าทำอะไรไม่ได้ที่ทำได้ตอนนี้คือรอ” ซูหย่งจื้อเอ่ย“นางถูกพรากไปจากข้าเพราะเรื่องในอดีตที่ข้าเองก็ยังไม่กระจ่าง เป้าหมายคือตัวข้า นางอยู่ข้างกายข้านั่นทำให้นางพลอยตกเป็นเป้าไปด้วย” จ้าวเหยียนเจี๋ยกระซิบเส

หญิงสาวพลันคิดอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง นางสอดลิ้นเล็กๆ เข้าไปในปากของเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น ตอนนั้นเองที่รู้สึกได้ว่าปลายลิ้นของเขาสั่นสะท้านขึ้นมา ลมหายใจของเขาสะดุด ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นร้อนแรงและแผดเผามากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่านางไม่ยอมแพ้ มือใหญ่ออกแรงกดท้ายทอยนางของนางเข้าหามากกว่าเดิม มืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังไล่เรื่อยลงมายังเอวอ่อนของนางเรียกเสียงครางหวิวให้เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางฝ่ามือหยาบกร้านของเขาไล้ผ่านเอวอ่อนมายังสะโพก ไล่มายังด้านหน้าก่อนจะลูบขึ้นมาช้าๆ ทั้งยังกอบกุมเคล้าคลึงความนิ่มนวลกลมกลึงของนางผ่านเนื้อผ้าหนาอย่างเหิมเกริม ปลุกเร้าให้นางสั่นสะท้านทั้งยังพยายามดิ้นรนขัดขืนนางรู้แล้วว่านางกำลังเล่นอยู่กับไฟ นางไม่ควรแหย่เขาตั้งแต่แรก ตอนนี้อยากจะผละออกทว่าอู๋อิงสงกลับไม่ยินยอม “พะ พอแล้ว” อวิ๋นหยาเบือนหน้าหนีจูบของเขา หากยังเป็นเช่นนี้นางจะต้องขาดใจอยู่ในเกี้ยวหลังนี้เป็นแน่ ทว่าเขากลับยังไม่ยอมปล่อย ยังคงจูบลงไปยังลำคอขาวผ่องที่โผล่ออกมานอกสาบเสื้อ ทำให้อวิ๋นหยาสะท้านไปทั้งร่าง ลิ้นร้อนระอุของเขายังคงลดเลี้ยวไล้วนผ่านอาภรณ์ของนาง ทั้งยังขบเม้มลงต่ำไปเรื่อยๆ เรียกเสี

เหยียนหว่านเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลจึงแอบดึงปิ่นปักผมอันเล็กมาถือเอาไว้ในมือ ความรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังทำให้ร่างนางรีบหันกลับ ร่างสูงในชุดรัดกุมสีดำยืนอยู่เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นการกระทำของเหยียนหว่านเอ๋อร์ เพราะเขามองมายังมือเล็กที่กำปิ่นปักผมเอาไว้แน่นหญิงสาวมองไม่เห็นใบหน้าที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมนั้น แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกให้ตัวเองรีบหนี เหยียนหว่านเอ๋อร์หันหลังออกวิ่งทันที แต่ก็ยังเร็วไม่พอเพราะทันทีที่หันหลังรอบเอวก็ถูกรัดเอาไว้แน่น พร้อมกับเท้าทั้งสองข้างลอยขึ้นมาจากพื้นเหยียนหว่านเอ๋อร์ดิ้นรนสุดกำลัง ความทรงจำเลวร้ายที่ตนถูกคนของพรรคกิเลนแดงลักพาตัวไปยังคงชัดเจน ดังนั้นร่างกายจึงต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองทันทีปิ่นปักผมในมือจ้วงแทงออกไปสะเปะสะปะ ทว่ามันก็ยังไม่เร็วพอเพราะเขากลับคว้ามันเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังรวบมือทั้งสองข้างของนางมามัดเอาไว้ได้“ระวังหน่อย มันอาจจะทำให้เจ้าบาดเจ็บได้” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น“เจ้าเป็นใคร ปล่อยข้านะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์แหวทว่าแถบผ้าผืนหนึ่งกลับมัดเข้าที่ปากเล็กที่กำลังส่งเสียงนั้น“ไปกับข้า” เขาเอ่ยเท่านั้นก็แบกร่างนางขึ้นบ่า ก่อนกระโด

“ต่อสู้หรือ”“ท่านรู้หรือไม่ว่า ในขณะที่ท่านมัวแต่จมอยู่กับความทุกข์ที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ มีคนคนหนึ่งที่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อท่าน”“ไม่มีประโยชน์หรอก”“ใช่ มันไม่มีประโยชน์ แต่นางก็ทำเพื่อท่าน เพราะนางรักท่าน ดังนั้นเลิกต่อว่าโชคชะตาแล้วต่อสู้เพื่อชีวิตของตัวเอง หรืออย่างน้อยก็เพื่อนางและเพื่อโอรสของท่าน”“โอรสหรือ” จ้าวเหยียนชิงเลิกคิ้ว“ใช่โอรสของท่าน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยออกมาพร้อมกับจ้องหน้าเขานิ่ง หญิงสาวรู้ดีเวลาของเขาเหลือไม่มาก พิษที่อยู่ในร่างกายเขาสะสมมานานหลายปี น่าจะตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่ในตำหนักหลินซื่อแห่งนี้ แม้ว่าตอนนี้เขาจะดีขึ้นมาก ทว่าพิษบางส่วนได้ซึมเข้าไปตามอวัยวะภายในแล้ว ตอนนี้ที่ทำได้เพียงรอเวลาเท่านั้นกลางดึกในค่ำคืนแห่งความเงียบเหงาคืนหนึ่ง พี่ชายของชิงเซียนก็พาเหยียนหว่านเอ๋อร์กลับมายังเรือนชมจันทร์ ตลอดระยะเวลาที่อยู่รักษาอาการของจ้าวเหยียนชิง เหยียนหว่านเอ๋อร์ไม่ได้ตระหนักว่ามันผ่านไปหลายเดือนเลย กระทั่งเห็นหน้าท้องที่นูนเด่นขึ้นมาของชิงเซียน“กี่เดือนแล้วที่ข้าไม่ได้เจอเจ้าเลย” เหยียนหว่านเอ๋อร์เดินเข้าไปหาชิงเซียน“สี่เดือนแล้ว” ชิงเซียนยิ้ม“เ