All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 131 - Chapter 140

“เพราะเหล่าขุนนางแทบจะทั้งหมดคือคนของตระกูลเจิ้ง เจ้าคิดว่าฮ่องเต้พระองค์นี้ขึ้นครองบัลลังก์ได้เพราะใครเล่าหากไม่ใช่ตระกูลเจิ้ง” หลี่เฟิงเสวียนยิ้มเย้ยหยัน “พวกเขาวางแผนใส่ร้ายอดีตองค์รัชทายาท ปลดเขาลงจากตำแหน่ง แล้วยกฮ่องเต้องค์นี้ขึ้นครองบัลลังก์เพื่อให้อำนาจในตระกูลมั่นคง หากฮ่องเต้จะยึดอำนาจคืนก็ต้องรวบรวมขุนนางซึ่งมิได้เข้ากับตระกูลเจิ้งมาให้ได้เสียก่อน ซึ่งก็ยากเพราะว่าขุนนางพวกนั้นก็ยังเป็นอริต่อกันอยู่”“นั่นสินะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้า“แต่ก็มิใช่ว่าเขาจะไม่พยายาม ตามที่ข้ารู้มาเขาดำเนินการมาสักพักแล้ว”“ท่านหมายถึงรวบรวมคนหรือ”“ใช่ หมากสำคัญของเขาดูเหมือนจะยินยอมเข้าร่วมแล้ว”“ใครกัน”“ตระกูลจาง”“เอ๋ ตระกูลจางหรือ”“แม้ว่าพวกเขาจะมีกำลังพลไม่มาก แต่หากรวมเข้ากับตระกูลจ้าวและตระกูลอันของไทเฮาเขาก็จะต่อกรกับตระกูลเจิ้งได้ง่ายขึ้น ข้าต้องหาทางพานางกับลูกออกมา” หลี่เฟิงเสวียนเอ่ย“พาออกมาหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ‘แต่ต่อไปเขาจะกลายเป็นองค์ชายสามแคว้นจ้าว เขาจะกลายเป็นจ้าวเหยียนเจี๋ย’“จ้าวเหยียนชิงสั่งเสียเอาไว้เช่นนั้น” หลี่เฟิงเสวียนเอ่ย “เขาบอกให้ข้าพานางกับลูกออกม

“เจ้าเป็นคนของนางหรือ เป็นคนของหญิงแพศยาผู้นั้น เพราะนาง...เป็นเพราะนางที่ทำให้พี่ชายของข้าถูกประหาร”หลินกุ้ยเฟยกรีดร้อง“เจ้าว่าอะไรนะ” หลี่เฟิงเสวียนตะโกนลั่นด้วยความโกรธ ร่างสูงปรี่เข้ามา“เฟิงเสวียน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เดินเข้ามาขวางเขาเอาไว้ “ปล่อยนางไปเถิด นางได้รับโทษทัณฑ์ที่นางได้ก่อไว้เพียงพอแล้ว”“เพียงพอหรือ” ตาของเขาเป็นประกาย“พี่ชายของนางถูกประหาร ตอนนี้นางเองก็ถูกขังอยู่ที่นี่ไม่อาจพบหน้าลูก ชิงเซียนยังมีโอกาสได้อยู่กับลูกก่อนตายแต่นางมิใช่ นางต้องโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่ไปจนชีวิตหาไม่” เหยียนหว่านเอ๋อร์จ้องตากับเขา“ข้าจะไปรอข้างนอก” หลี่เฟิงเสวียนฮึดฮัดเดินออกไป ไม่รู้ว่าทำไมจึงยอมนางไปเสียทุกเรื่อง“หลินกุ้ยเฟย เกิดอะไรขึ้นระหว่างท่านกับนาง ทำไมนางจึงตัดสินใจฆ่าตัวตายหลังจากที่พบกับท่าน”“พวกเจ้าจึงคิดว่านางฆ่าตัวตายเพราะข้าสินะ” หลินกุ้ยเฟยหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ฮองเฮาใช้ชีวิตลูกข้าบีบบังคับให้ข้ามาพบนางที่นี่ ทั้งยังบอกให้นางไปเสีย ฮองเฮาใช้วิธีที่ทำกับข้า ใช้ชีวิตเด็กทารกคนหนึ่งมาเป็นเครื่องต่อรอง เพราะนางไม่มีลูกนางจึงสามารถทำได้ ใช้ชีวิตลูกเพื่อบีบบังค

---บันทึกลับแคว้นจ้าวส่วนที่ 1---ตามกฎมณเฑียรบาลของแคว้นจ้าวว่าด้วยการทำนายชะตาของผู้มีสิทธิ์ในพระราชบัลลังก์ จ้าวเหยียนเจี๋ยคือผู้ที่มีชะตาเป็นปริศนาที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหมด คำทำนายส่วนแรกนักพรตได้ประกาศออกมาในห้องทำพิธีทว่าส่วนที่สองกลับมีเพียงจ้าวเหยียนอี้ จ้าวซูหนี่ว์ และหญิงปริศนาผู้หนึ่งเท่านั้นที่ได้รับฟัง หญิงปริศนาผู้นี้ไม่มีผู้ใดทราบแน่ว่านางเป็นใคร แต่นางคือผู้ที่อุ้มองค์ชายน้อยเอาไว้ตลอดเวลาที่มีการทำนายในปีที่สามของการจองจำหลินกุ้ยเฟย นางใช้ความเคียดแค้นทั้งหมดสาปแช่งเจิ้งฮุ่ยเจินและจ้าวเหยียนเจี๋ย นางใช้เลือดของตนเองทำพิธีสาปแช่งอยู่ภายในตำหนักหลินซื่ออยู่เพียงลำพัง กระทั่งคืนหนึ่งมีผู้พบเห็นวิญญาณและเงามืดพาดผ่านตำหนักใหญ่จากนั้นเจิ้งฮุ่ยเจินก็ล้มป่วย คนตระกูลเจิ้งสืบจนพบว่าหลินกุ้ยเฟยทำการสาปแช่งและทำคุณไสย จึงให้คนแอบอ้างพระราชโองการเข้าไปกรอกยาพิษนางโดยไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าจ้าวเหยียนอิ่งจะอยู่ที่นั่นและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดในตอนจะสิ้นใจนั้นเอง นางได้พูดความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของจ้าวเหยียนเจี๋ยออกมา ทำให้คนตระกูลเจิ้งรู้ว่าเขามิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเจิ้งฮุ่ย

“ไม่งั้นเราจะอาจจะต้องนั่งมองสาเป็นบ้า เหมือนกับพี่ญาก็ได้” ศิลาเอ่ยถึงญาดาที่เสียสติไปก่อนหน้านี้ เพราะไม่อาจจะปรับตัวให้กลับมาใช้ชีวิตในปัจจุบันได้อีก ก่อนที่ญาดาจะหายตัวไปไม่มีแม้แต่ร่องรอย ทั้งที่ขังตัวอยู่ในห้องนอนมานานหลายปีความกังวล ความรัก และความสับสนของวันวิสาข์ มีเพียงมารดาของเด็กสาวเท่านั้นที่จะปลอดปล่อยเด็กสาวไปได้ ปลดปล่อยจากบาปในใจที่ตนเป็นต้นเหตุทำให้ครอบครัวเจ็บปวด ดังนั้นคนที่เหมาะสมที่จะปลดปล่อยวันวิสาข์ก็ไม่มีใครเหมาะไปกว่ามารดาของวันวิสาข์เอง“สา”“คะแม่” วันวิสาข์เงยหน้ามองมารดาแล้วส่งยิ้มไปให้ เด็กสาวปิดบันทึกหน้าสุดท้ายที่เพิ่งจะเขียนการเดินทางของตัวเองลงไป“ช่วงนี้การเดินทางเป็นอย่างไรบ้างจ้ะ”วันวิสาข์เลิกคิ้วเพราะมารดาไม่เคยเอ่ยถามถึงการเดินทางมาก่อน แต่กระนั้นเด็กสาวก็เล่าให้มารดาฟังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ตอนนั้นตนไม่ได้สังเกตเลยว่ามารดามองใบหน้ามีความสุขของตนด้วยแววตาโศกเศร้า แม้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่มารดาจะต้องปล่อยอ้อมกอดจากบุตรสาวที่ยังเยาว์ออกไปสู่โลกกว้าง ทว่าการปล่อยลูกสาวไปจะเป็นผลดีที่สุดหากต้องทนดูบุตรสาวเสียสติไปเช่นที่พี่สาวของตนเป็น“ลูกเป็นลูกสาวที่

“เอ๋” เหยียนหว่านเอ๋อร์ใจหายวูบ รู้สึกเหมือนเมื่อวานนี้ยังได้คุยอยู่กับหลี่เฟิงเสวียนอยู่เลย “ไม่จริงเป็นไปไม่ได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์ผละออกมาจากคนพเนจรอย่างเลื่อนลอยหลี่เฟิงเสวียนสหายในอดีตเพียงคนเดียว เขาเป็นความหวังทั้งหมด เป็นดังกุญแจไขความลับเรื่องราวทุกอย่างที่ดูสับสนวุ่นวายนี้ ทว่าตอนนี้เขากลับตายไปแล้ว...เหยียนหว่านเอ๋อร์รู้สึกสิ้นหวังอีกครั้ง ร่างเล็กเดินโซเซจากไปอย่างไร้เรี่ยวแรง นางไม่เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองตามไปด้วยความสงสัย เขายืนดูคนพเนจรสองคนยืนคุยกันอย่างออกรสตั้งแต่แรก ทั้งยังหยุดยืนฟังตั้งแต่ที่ได้ยินทั้งสองเอ่ยถึงหลี่เฟิงเสวียนหอฉานจ้วนยามนี้เหยียนหว่านเอ๋อร์เอาแต่นั่งเงียบอยู่เพียงลำพัง ไม่คุย ไม่กิน ไม่ขยับ จนเสี่ยวเป่าต้องรีบไปตามจูอี้หลินเข้ามาในห้อง“หว่านเอ๋อร์” จูอี้หลินเดินเข้ามาแตะไหล่บางของเหยียนหว่านเอ๋อร์“ข้าอยากอยู่คนเดียวสักครู่”“เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น”“ไม่มีอะไรข้าเพียงอยากใช้ความคิดสักครู่” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยย้ำ “ขอโทษนะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา“เช่นนั้นอีกสักครู่ข้าค่อยกลับมาดีหรือไม่”เมื่ออยู่คนเดียวเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม