บททั้งหมดของ ลำนำจอมนาง: บทที่ 141 - บทที่ 150

“ท่านแน่ใจหรือ” เสียงเนิบนาบของเขาทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์เริ่มจะหงุดหงิด “อย่าเอาแต่ทำท่าไม่เดือดเนื้อร้อนใจแบบนั้นได้หรือไม่ บอกข้าทีว่าทำไมข้าจะต้องมาอยู่ที่นี่เวลานี้”“เพราะมีคนอยากพบท่าน”“ใครกันที่อยากจะพบข้า” เอ่ยจบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นหยุดการสนทนาของคนทั้งคู่เอาไว้“ไหนนางอยู่ไหน ให้ข้าพบนาง นางอยู่ที่ไหน” เสียงตื่นเต้นของหญิงชราดังออกมาด้านนอก พร้อมกับร่างที่กำลังเดินพ้นประตูออกมา “อาจารย์” เสียงหญิงชราสั่นสะท้าน “ท่านอาจารย์หญิง” หญิงชราก้าวเดินเข้ามาหาเหยียนหว่านเอ๋อร์ โดยมีเด็กสาวคนหนึ่งช่วยพยุงเหยียนหว่านเอ๋อร์หันหลังกลับไปมองร่างหญิงชราหลังงองุ้มด้วยสายตาพิจารณา นางเบิกตากว้างขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ร่างเล็กก้าวเดินเข้าไปหาหญิงชราด้วยความตระหนกเหตุใดลั่วอิงยี่ที่ควรจะเป็นเพียงหญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบจึงกลับกลายเป็นหญิงชราไปได้ กระนั้นใบหน้าที่เหี่ยวย่นของคนตรงหน้าก็บ่งบอกได้ว่านางมีอายุไม่ต่ำกว่าหกสิบแน่นอน“อิงยี่...” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา “เป็นเจ้าหรือ...ลั่วอิงยี่....” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“เจ้าค่ะอาจารย์”“ทำไมเจ้าถึงได้...”“อาจารย์หญิงเ

เหยียนหว่านเอ๋อร์พบว่าขั้นตอนการทำขนมแทบจะทุกอย่าง เสวียนหมิงจะเป็นคนดูแลด้วยตัวเองโดยตลอด เขาเพียงแต่จ้างคนงานไม่กี่คนช่วยในการขายขนมหน้าร้าน อิ่นมู่ และหลิงหลิงเป็นผู้รับผิดชอบงานบัญชีของร้าน แต่หากว่างจากการดูแลอิ่นมู่ นางมักจะเข้าไปช่วยงานเสวียนหมิงในครัววันนี้หลังจากที่เสวียนหมิงเสร็จจากงานในร้าน เขาก็หายตัวไปไม่มีใครรู้ว่าไปไหน กลับมาอีกทีก็เป็นเวลาบ่ายคล้อย “ข้าต้องคุยกับเจ้า มีเวลาสักครู่หรือไม่” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยขณะที่เสวียนหมิงเดินกลับเข้ามาด้านในหลังจากที่ยกขนมถาดสุดท้ายออกมา“ขอรับ” เสวียนหมิงยังคงมีท่าทีนอบน้อมต่อหญิงสาว แม้ว่านางจะบอกให้เขาปฏิบัติตัวตามสบายกับนาง“หย่วนหมิง เอ หรือจะเรียกเจ้าว่าอิ่นเมิ่ง หรือว่าเสวียนหมิงดี มารดาเจ้าเรียกเจ้าว่าหมิง แล้วเฟิงเสวียนเล่า”“ท่านพ่อบุญธรรมเรียกข้าว่าเสวียนหมิง แต่ต่อหน้าคนอื่นข้าคืออิ่นเมิ่งขอรับ”“ข้าเองก็ชอบชื่อเสวียนหมิงมากกว่า” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ย “แต่หย่วนหมิงจึงจะเป็นชื่อที่หย่วนจินตั้งให้เจ้า ดังนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าหย่วนหมิง หรืออาหมิง อย่างที่ข้าเรียกอาจินก็แล้วกัน แต่ต่อหน้าคนอื่นข้าจะเรียกเจ้าว่าอิ่นเมิ่ง จะ

“หลี่เฟิงเสวียนมีน้องสาวคนหนึ่ง นางเคยเป็นนางกำนัลอยู่ในวังหลวง เขากับข้าพบกันในวังหลวงตอนที่เขาแอบเข้าไปหานาง น้องสาวของเขาคือคนที่พ่อเจ้าโกหกอายุครรภ์ นางชื่อว่าอิ่นชิงเซียนนางคือสหายของข้า”“อิ่นมู่ชิง อิ่นชิงเซียน” เสวียนหมิงเอ่ยชื่อสองชื่อออกมา“ร้านขนมตระกูลอิ่นแห่งนี้ คือบ้านเกิดมารดาของพวกเขาทั้งสองคน”“แล้วหลายชายของเขาเล่า ทำไมท่านจึงบอกว่าเขาได้ชื่อว่าเป็นคนตระกูลเจิ้ง”“หลานชายของเฟิงเสวียนที่เกิดจากชิงเซียน เขาก็คือองค์ชายสามแคว้นจ้าว” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ย“อะไรนะ!” เสวียนหมิงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “แต่องค์ชายสามมิใช่ว่าเป็นโอรสของ...”“อดีตฮองเฮา ใช่ พระนางเป็นพระเชษฐภคินีของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน และทั้งสองพระองค์ก็เป็นคนของตระกูลเจิ้ง”“ข้าไม่เข้าใจ...”“คนที่อาจินโกหกอายุครรภ์มิใช่ฮองเฮาแต่เป็นชิงเซียน อดีตฮองเฮาไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ นางวางแผนให้ชิงเซียนตั้งครรภ์แทนนางโดยที่นางไม่รู้ว่าโอรสในครรภ์ของชิงเซียนมิใช่พระราชโอรสในองค์ฮ่องเต้ เขาคือโอรสของอดีตองค์รัชทายาทจ้าวเหยียนชิง พระเชษฐาขององค์ฮ่องเต้ที่ถูกปลด...”เสวียนหมิงฟังเรื่องราวต่างๆ ในอดีตจากเหยียนหว่านเอ๋

เหยียนหว่านเอ๋อร์ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม เสวียนหมิงจึงอยากจะฝังหลี่เฟิงเสวียนเอาไว้ที่นี่ หญิงสาวทำตามเสวียนหมิงในการคารวะหลุมศพ เพราะตั้งแต่รู้จักแคว้นจ้าวตนยังไม่เคยมีโอกาสได้ทำเช่นนี้มาก่อนสักครั้ง ป้ายหินขนาดใหญ่สลักชื่อหลี่เฟิงเสวียนจ้าววังรุ่นที่ห้าสิบสาม“เฟิงเสวียน ข้ากลับมาแล้ว” เหยียนหว่านเอ๋อร์วางมือลงไปเหนือแท่นหินนั้นแล้วเอ่ย “ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านรอนาน”“ในชีวิตของเขา ตั้งแต่ที่ข้าจำความได้ ไม่เคยมีหญิงใดที่เขาให้ความสำคัญเลย เขาปฏิบัติกับท่านแม่อย่างดีปกป้องให้เกียรตินาง ทว่าในฐานะน้องสาวเท่านั้น เขา...รอท่านมาโดยตลอด”“โชคชะตานำพาข้ากับเขามาพบกัน ทว่ามันกลับขีดเป็นเส้นขนาน” เหยียนหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจ“ข้าพอจะเข้าใจเพราะองค์ชายสามผู้นั้น ใช่หรือไม่”“เพราะข้าต่างหาก มิใช่ใคร ข้าเองที่มิอาจจะแบ่งใจให้ผู้ใดได้อีก และผู้ที่ข้าต้องพานพบตั้งแต่แรกคือเขามิใช่เฟิงเสวียน”“หากท่านพบพ่อบุญธรรมก่อน ท่านจะรักเขาได้หรือไม่”“ข้าไม่รู้อาหมิง ข้าตอบไม่ได้”“เขาเองก็เคยพูดทำนองนี้เช่นกัน เขาบอกว่าการมาของท่าน มิใช่เพื่อเขา” เสวียนหมิงเอ่ย“ท่านจ้าววัง” เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ทั้งสองหยุ

“พวกเจ้าเป็นใครกล้าบุกรุกสถานที่หวงห้าม” หนึ่งในองครักษ์ตวาดขึ้นพร้อมกับกรูเข้ามาพร้อมกัน เสวียนหมิงรับมือเขาเอาไว้อย่างง่ายดาย แม้ว่าเขาจะมีเพียงมือเปล่า เขาซัดกำลังภายในออกไปจนเหล่าราชองครักษ์ที่โจมตีเขาพร้อมกันกระเด็นออกไป“เจ้าเป็นคนของฝ่าบาท หรือคนของตระกูลเจิ้ง” จังหวะนั้นเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ตะโกนถาม “ข้าคือเหยียนหว่านเอ๋อร์” หญิงสาวเอ่ยและมองไปยังราชองครักษ์ที่กำลังลุกขึ้น“ท่านหญิงหรือ” พวกเขาดูลังเลมองกันไปมา“ท่านหญิงเหยียนหว่านเอ๋อร์มิใช่ตามเสด็จองค์ชายสามไปแล้วหรือ เจ้าโกหก”“ข้ามาเพื่อสืบเรื่องอดีตองค์รัชทายาทจ้าวเหยียนชิง ไปทูลฝ่าบาทว่าข้าต้องการเข้าเฝ้า เจ้าจะขังข้าเอาไว้ก่อนก็ได้ตอนที่เจ้าไปกราบทูล แต่ปล่อยเขาไป” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองไปยังเสวียนหมิงเหล่าราชองครักษ์รู้ดีว่ารับมือบุรุษผู้นี้ไม่ได้แน่ ดูจากฝีมืออันร้ายกาจนั้นหากพาเข้าวังไปด้วยเขาอาจจะลอบสังหารฮ่องเต้ได้ แต่หากเขามีจุดประสงค์เช่นนั้นใยจึงมายังตำหนักหลินซื่อแห่งนี้“ข้าจะอยู่คุ้มครองท่าน” เสวียนหมิงเอ่ย “ไปกราบทูลเราจะรออยู่ที่นี่ หรือไม่ข้าจะพานางไปเข้าเฝ้าเอง” เสวียนหมิงเอ่ยเสียงเย็น“ทูลพระองค์ว่าข้ารู้จั