Semua Bab ลำนำจอมนาง: Bab 151 - Bab 160

“เหยียนหว่านเอ๋อร์ จากวันนี้ไปเจ้าไม่อาจปฏิเสธได้แล้วว่าเจ้าคือผู้อุปถัมภ์ของเจ้าสาม จงดูแลเขา ปกป้องเขา นำทางให้เขาได้หรือไม่ เรารู้ว่าสิ่งที่เราร้องขอต่อเจ้า อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวเพราะคำทำนายประโยคสุดท้ายนั่น ทว่าเราก็ยังต้องการให้เจ้าเป็นผู้ที่นำทางให้เขา มิใช่เพราะเกรงว่าเขาจะกลายเป็นวิหคผู้ซึ่งพร้อมจะเผาผลาญแคว้นจ้าว ทว่าเป็นเรื่องราวในอดีตทำให้เราติดค้างเจ้าสามมากมายเหลือเกิน ส่วนเรื่องการลอบสังหารนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราเอง”เหยียนหว่านเอ๋อร์มีอาการเลื่อนลอยมาตลอดตั้งแต่การสนทนาจบลง เสวียนหมิงมองใบหน้าครุ่นคิดของนางแล้วได้แต่ทอดถอนลมหายใจ “ท่านจะทำเช่นไรต่อไป”“ข้ายังไม่รู้ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด นี่ก็จะเช้าแล้วขอบใจเจ้ามาก” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยจากใจหากรื้อคดีของตระกูลหลิน มีความเป็นไปได้ที่เรื่องชาติกำเนิดของจ้าวเหยียนเจี๋ยจะถูกเปิดโปง นี่คงเป็นเหตุผลที่จ้าวเหยียนอี้เตือนนาง หากเรื่องนี้กระจ่างชัดขึ้นมา จะมีคนไม่น้อยที่ต้องเจ็บปวด ทั้งๆ ที่เรื่องนี้พวกเขาไม่ได้เป็นคนเริ่ม แต่ต้องมารับผลกรรมโศกนาฏกรรมครั้งนั้นมันอาจเป็นฉนวน จนทำให้เกิดเรื่องราวที่ร้ายแรงเกินกว่าที่นางจะจิ

เพียงแค่คิดว่าจะได้เจอจ้าวเหยียนเจี๋ย อีกทั้งได้รู้ว่าเขาปลอดภัยดีนั่นก็ทำให้นางยินดีเป็นล้นพ้น ตอนนี้เรื่องราวน่ากลุ้มใจต่างๆ หายไปจากห้วงความคิด ไม่ว่าจะหนักหนาสาหัสปานใด ไม่ว่าจะต้องเจอเรื่องอะไรหลังจากนี้ ขอเพียงข้างกายนางมีเขาอยู่เคียงข้างก็จะไม่เรียกร้องสิ่งใดทั้งสิ้น ความคิดถึงที่เอ่อล้นขึ้นมาทำให้นางรอไม่ได้แม้สักชั่วครู่ ตอนนี้อยากจะเจอเขาเท่านั้น“ข้าจะพาท่านไปเอง” เสวียนหมิงเอ่ยขึ้นและนั่นทำเอาอวิ๋นหยามองเขาตาค้าง“ท่านจ้าววัง ให้ข้าพานางไปไม่ดีกว่าหรือ หากท่านไปด้วยตัวเองราชสำนักอาจจะรู้จักตัวตนของท่าน” อวิ๋นหยาไม่เห็นด้วย“ข้ามีวิธีของข้า” เสวียนหมิงเอ่ย “เจ้ากลับไปที่วังเมฆาอัคคีก่อน หากจินเหิงกลับมาแล้วให้เขามาพบข้าทันที”“แล้วเรื่องพรรคนาวาเล่า ท่านจะทำเช่นไร”“เสร็จจากเรื่องทางนี้ข้ากลับเข้าไปยังวังเมฆาอัคคี ถ่วงเวลาพวกเขาเอาไว้ก่อน”เอ่ยเท่านั้นก็เดินออกไปปล่อยให้อวิ๋นหยาทอดถอนลมหายใจอยู่คนเดียว “พวกเขามาเพื่อขอเกี่ยวดองกับท่าน แล้วให้ข้ารับหน้าเนี่ยนะ เฮ้อ...”อวิ๋นหยาบ่น นางไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมเสวียนหมิงไม่แต่งตั้งฮูหยินจ้าววัง เรื่องพวกนี้จะได้สิ้นสุด การที่เ

บรรยากาศการพบกันเต็มไปด้วยความยินดี เมื่ออู๋อิงสง สือเจี้ยนหาวและมู่หรงเซียวกลับเข้ามาภายในจวน ทว่าเสวียนหมิงจำต้องลากเหยียนหว่านเอ๋อร์ออกมาเพื่อสนทนากันตามลำพัง “ท่านอา ข้าสมควรจะต้องกลับเสียที”“อ้อ ข้าขอโทษที” แม้จะฟังขัดหูที่เสวียนหมิงเรียกนางว่าท่านอา แต่ความสับสนในความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างนางและบิดามารดาของเสวียนหมิง นางเองก็ต้องยอมรับว่ายากจะอธิบายเพราะนางอายุน้อยกว่าทั้งบิดาและมารดาเขา แต่กลับเป็นทั้งอาจารย์และผู้มีพระคุณ ดังนั้นนางจึงยอมให้เขาเรียกว่า ‘ท่านอา’ แต่โดยดี “รบกวนเจ้าแล้วนะ”“หามิได้ หลังจากนี้ท่านจะทำเช่นไรต่อไปขอรับ” เสวียนหมิงเอ่ยถามขึ้น จะว่าไปนอกจากนางแล้วก็มีเสวียนหมิงคนนี้ที่รู้เรื่องเหลือเชื่อของนางดีที่สุด“ไม่รู้สิ...ข้าไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นเช่นไรดี” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองกลับเข้าไปยังด้านในห้องโถง สายตาทุกคู่ต่างก็จ้องมองมายังทั้งสองอย่างสงสัย“ท่านควรคิดหาวิธีบอกความจริงกับเขานะขอรับ อย่างน้อยตอนนี้เขาควรที่จะรู้ว่าฝ่ายใดคือมิตร ฝ่ายใดคือศัตรู และที่สำคัญฝ่ายใดที่จะกลับกลายจากมิตรมาเป็นศัตรู”“เจ้าหมายถึงองค์ชายรองหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว“ข้

ประโยคสุดท้ายนางตวาดออกมา พร้อมกับเบิกตามองจ้าวเหยียนเจี๋ยความโกรธเกรี้ยวชิงชัง นางยื่นมือออกมาพยายามบีบคอจ้าวเหยียนเจี๋ยที่ตอนนี้ตกตะลึงอยู่กับที่ เป็นอู๋อิงสงและสือเจี้ยนหาวที่เข้ามาลากเขาให้ห่างออกมาหลายก้าว“เจ้ากับนางไม่มีวันแย่งเขาไปจากข้า ลูกเจี๋ยเป็นลูกข้า ข้าแย่งเขามาได้ข้าก็ทำลายเขาได้เช่นกัน ฮ่าๆๆ สนมหลินพูดถูกแล้ว หากเจ้าไม่ตายข้าก็จะฆ่าเขาเสีย หากอยากจะให้ลูกเจ้าอยู่รอดเจ้าก็จงตายไปเสีย ตายไปเลย!!” นางตะเบ็งเสียง “ลูกเจี๋ย แม่ไม่ได้ตั้งใจนะ แม่ไม่ได้ตั้งใจ เจ้าจะโทษก็โทษบิดากับมารดาของเจ้า พวกเขาไม่ยอมปล่อยแม่ ดังนั้นแม่จึงต้องฆ่าเจ้า ฆ่าเจ้า เราสองคนต้องตายไปด้วยกัน ฮ่าๆๆ”“อะไรนะ” จ้าวเหยียนเจี๋ยมองนางอย่างตกตะลึง เรื่องที่ได้ยินแม้แต่เหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ยังตกใจหรือว่าเรื่องที่เขาโดนวางยาพิษในตอนที่ยังเด็กนั้น เป็นฝีมือของนาง!!!!“ข้าสัญญาข้าจะรักและเลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดี ข้ารักเขา เขาคือลูกของข้า ลูกเจี๋ย เจ้ามาช่วยแม่ด้วย แม่รอเจ้านานมากแล้วเหลือเกิน” นางเปลี่ยนเป็นคร่ำครวญแทน“เป็นเพราะพวกเจ้า จ้าวเหยียนชิง ชิงเซียน ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเจ้าทั้งสองคน ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้

“ทำไม...เรื่องราวทั้งหมดนั้น...ทำไมทรงปิดบัง”“บิดาและมารดาที่แท้จริงของเจ้า ทั้งสองคนพบกันในสถานการณ์ที่ไม่ปกติ เรื่องราวมันซับซ้อนและเกี่ยวพันกันจนไม่อาจจะคลายปมออกมาได้”“ลูกอยากจะทราบความจริง...ทั้งหมด” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ย“บิดาของเจ้าคือจ้าวเหยียนชิงผู้ที่เจ้าเรียกขานเป็นเสด็จลุง” จ้าวเหยียนอี้เอ่ยทั้งยังจ้องมองจ้าวเหยียนเจี๋ยนิ่ง “มารดาเจ้าคือนางกำนัลน้อยผู้หนึ่งนางมีชื่อว่าชิงเซียน นางเป็นผู้ที่ทำให้เสด็จพี่ชิงมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ทั้งที่เขาถูกขังอยู่ในตำหนักหลินซื่อที่ปิดกั้นจากโลกภายนอก ฮุ่ยเจินประสงค์จะให้ชิงเซียนตั้งท้องแทนนางเพราะนางไม่อาจตั้งครรภ์ได้ แต่นางไม่รู้เลยว่าชิงเซียนตั้งใจเข้าหานาง เพียงเพื่อหาทางล้างมลทินให้เสด็จพี่ชิง”“จริงหรือที่เขาถูกป้ายความผิด จนตัวเองถูกปลด” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเลื่อนลอย“ใช่ เขาถูกตระกูลเจิ้งป้ายป้ายความผิดจริง แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากขึ้นบัลลังก์ตั้งแต่แรกดังนั้นจึงรับผิดโดยง่าย เขาคิดแต่เพียงจะไปจากวังหลวงเงียบๆ ทว่าเขาไม่รู้ว่าตระกูลเจิ้งจะไม่รามือไปจากเขา เจิ้งเหอลี่ทำให้เขาโดนจองจำ และในท้ายที่สุดเขาก็ยังถูกตระก