All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 161 - Chapter 170

“นั่งกันที่ระเบียงนอกเป็นอย่างไร” บุรุษแปลกหน้าเอ่ยถามหลังจากที่ยกป้านชาเข้ามา“ขอรับ”“เจ้าชื่ออะไร”“เรียกข้าว่าหลิ่งปิน” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ย“หลิ่งปิน สายลมผู้มาเยือน” เขาพยักหน้ายิ้มละมุนแม้ว่าจะรู้ว่าชื่อนี้คงจะไม่ใช่ชื่อจริงๆ ก็ตาม“แล้วท่านเล่า”“ข้าแซ่เฟิง นามสั้นๆ ว่าชิง”“บริสุทธิ์ดุจสายลม เป็นชื่อที่ดี” จ้าวเหยียนเจี๋ยเอ่ย หลังจากนั้นทั้งสองก็ทำเพียงแค่นั่งดื่มชามองแม่น้ำหลิวฉือเงียบๆ “ผู้อาวุโสเฟิง ท่านอยู่ที่นี่คนเดียวหรือ”“ใช่ ข้าอยู่คนเดียว”“ฮูหยินของท่านเล่า”“ฮูหยินหรือ” เฟิงชิงมองเหม่อไปอย่างไร้จุดหมายใบหน้าที่มีริ้วรอยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “นางจากไปแล้ว” เป็นนานกว่าที่เฟิงชิงจะตอบออกมา “เจ้าจะพักอยู่ที่นี่กับข้าก่อนก็ได้หากว่ายังไม่มีที่ไป ห้องฝั่งขวามือนั่นเจ้าเข้าไปใช้ได้ ห้องนั้นไม่มีใครใช้”“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส” จ้าวเหยียนเจี๋ยไม่ปฏิเสธน้ำใจของอีกฝ่าย...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เขารู้สึกไว้ใจบุรุษแปลกหน้าผู้นี้อย่างประหลาดทั้งที่ทั้งสองเพิ่งจะได้เจอหน้ากัน ด้วยนิสัยที่ไม่ช่างพูด และกิริยาท่าทางสงบเสงี่ยมของเฟิงชิงทำให้เมื่อมองแล้วรู้สึกใจสงบไปด้วยเฟิงชิงเ

ในขณะที่เหยียนหว่านเอ๋อร์ทำสงครามกับเหล่าขุนนางในท้องพระโรง ซูหย่งจื้อก็กำลังทำการรักษาอาการของเจิ้งฮุ่ยเจินที่กำลังเสียสติ เพราะนางคือกุญแจสำคัญที่จะตัดสินว่าจ้าวเหยียนอิ่งกับจ้าวเหยียนเจี๋ย จะหันคมดาบเข้าห้ำหั่นกันหรือไม่ แม้ว่าโอกาสที่เจิ้งฮุ่ยเจินจะไม่ช่วยนั้นมีสูง ทว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ยังหวังว่าตลอดระยะเวลาที่เจิ้งฮุ่ยเจินเลี้ยงดูจ้าวเหยียนเจี๋ย และพร่ำเพ้อว่ารักเขาดังบุตรแท้ๆ นั้น นางมิได้เพียงโกหกซูหย่งจื้อย้ายสิ่งที่จำเป็นเข้าไปอยู่ในตำหนักหลินซื่อ ทั้งยังได้รับการช่วยเหลือจากเหล่าราชองครักษ์ที่รับหน้าที่อำนวยความสะดวกอย่างเต็มกำลัง เขายังได้รับอนุญาตให้เบิกสมุนไพรหายากจากท้องพระคลังได้ แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นหัตถ์เทวะอย่างซูหย่งจื้อ ก็ใช่ว่าการรักษาอาการให้หายจะเป็นเรื่องง่ายดาย เพราะเจิ้งฮุ่ยเจินมีอาการเสียสติมานานหลายสิบปี อีกทั้งยังมีสาเหตุมาจากหลายๆ สิ่งรวมกัน หนึ่งในนั้นคือยาพิษที่นางกินเข้าไป หลังจากที่กรอกยาพิษให้จ้าวเหยียนเจี๋ยแล้วหลังจากเสร็จจากการประชุมขุนนาง เหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ได้รู้ซึ้งถึงสาเหตุที่ตนตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าขุนนางทันที แคว้นจ้าวเคยมีขุนนางหญิงก็จริง

“ข้าไม่ได้หมายถึงเขาเสียหน่อย” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยังคงครุ่นคิด ในเมื่อหลี่เฟิงเสวียนเคยทำได้...แต่ตอนนี้เขาตายไปแล้ว เช่นนั้นก็เหลือเพียงคนผู้เดียวที่นางนึกถึง หากในโลกนี้เสวียนหมิงทำไม่ได้...ก็ไม่มีคนอื่นอีก“ท่านไปสืบหาหลี่หลิง ส่วนข้าจะลองหาผู้ที่สามารถสยบราชอาลักษณ์หญิงเอง”หลังจากที่จ้าวเหยียนอิ่งปลีกตัวจากไป เขาไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเหยียนหว่านเอ๋อร์หายวับไปทันที นางเดินเข้าไปในห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของบุรุษ จากนั้นก็ตรงไปยังตระกูลอิ่น “ข้าต้องหาตัวหลี่หลิงให้พบก่อนเขา มิเช่นนั้นทุกอย่างก็สูญเปล่า จ้าวเหยียนอิ่งจะยังรู้ความจริงทั้งหมดตอนนี้ไม่ได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์พึมพำในลำคอรถม้าเรียบง่ายคันหนึ่งวิ่งออกมาจากเรือนพักพิเศษในค่ายทหาร ภายในรถม้ามีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งเงียบๆ อย่างใช้ความคิด คนขับรถม้ามีหน้าตาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเย็นๆ ของเขาไหลออกมาไม่หยุด เพียงแค่คิดว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับคนที่อยู่ในรถม้า ตัวเขาไม่พ้นต้องหัวหลุดจากบ่าแน่...ไม่มีคำสั่งท่านรองแม่ทัพ ไม่มีคนคุ้มกัน แต่เขากลับพาผู้รักษาการออกมาจากค่ายโดยพละการณ์เช่นนี้“เจ้ากลับไปได้แล้ว”“อะ...อะไ

“อีกนานไหม” เหยียนหว่านเอ๋อร์เสียงสะท้าน พยายามอย่างถึงที่สุดที่จะไม่ร้องไห้ออกมา “ข้าต้องรอเขาอีกนานเพียงใด ข้ากลัวว่าข้าจะหมดแรงไปเสียก่อน ข้ากลัวว่าข้าจะล้มลงไปแล้วไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก เพราะตอนนี้ข้าเหนื่อยเหลือเกิน” เหยียนหว่านเอ๋อร์กลั้นก้อนสะอื้น แต่ก็ไม่อาจต้านทาน นางร้องไห้ออกมาในที่สุดทว่าก็พยายามไม่ส่งเสียง“เจ้าจะไม่มีวันล้มเพราะหากเจ้าเพลี่ยงพล้ำ เจ้ายังมีพวกข้าคอยประคองอยู่ข้างๆ ข้ากับอิงสงไม่มีวันปล่อยให้เจ้าล้ม หากเจ้าล้มจริงก็ต้องหลังจากที่ข้ากับอิงสงล้มเท่านั้น ดังนั้นอย่ากลัวไปเลย” ไม่มีครั้งใดที่สือเจี้ยนหาวจะอ่อนโยนได้มากเท่าครั้งนี้อีกแล้ว ไม่มี“ข้ารู้แล้ว” เหยียนหว่านเอ๋อร์พยักหน้า นางยิ้มให้เขาทั้งน้ำตาก่อนที่มองตรงไปยังกระท่อมหลังนั้นอีกครั้ง“มาเถิดขอรับ เราต้องกลับกันแล้ว” อู๋อิงสงเอ่ย“ได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์ตอบรับอย่างว่าง่าย นางปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ ก่อนจะขึ้นรถม้าไป รถม้าเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ ห่างออกไปจากเนินเล็กๆ นั้น เมื่อนางเปิดม่านรถม้าขึ้นอีกครั้งสือเจี้ยนหาวก็หายไปแล้ว กระนั้นนางก็ยังคงพยายามเพ่งสายตามองเข้าไปยังกระท่อมหลังนั้นขณะเดียวกันจ้าวเหยียนเจี๋

“ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องขอโทษเจ้าได้ปลดปล่อยข้าแล้ว เจ้ากลับมาแล้วมาอยู่ต่อหน้าข้า ทำให้ข้าได้มีโอกาสบอกเจ้าด้วยตัวข้าเองในวันนี้” หลี่เฟิงเสวียนยังคงยิ้มเยือนอย่างอ่อนโยนให้นาง “เอาล่ะหยุดร้องไห้เถิด ตอนนี้เจ้าได้อะไรมาบ้าง และอยากจะถามอะไรจากข้าบ้าง”“หลายอย่างข้ารู้แล้ว แต่...ข้าอยากจะรู้ว่า...ทำไม...ทำไม...ชิงเซียนจึงเลือกที่จะฆ่าตัวตาย” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยตะกุกตะกัก นางแอบเงยหน้าสังเกตสีหน้าหลี่เฟิงเสวียนเมื่อเอ่ยถึงชิงเซียน“มันผ่านมาหลายปีแล้วหว่านเอ๋อร์ แม้ข้าจะยังรักและคิดถึงนางอยู่แต่ก็ไม่ได้โศกเศร้าเช่นตอนแรก เพราะข้ารู้ว่านางได้เลือกในสิ่งที่จะทำให้นางมีความสุข และความสุขของนางคือเหยียนเจี๋ยอยู่รอดปลอดภัย และตอนนี้เขาก็ยืนอยู่ข้างหลังข้าห่างออกไปไม่กี่ก้าว ทั้งยังเป็นศัตรูหัวใจของข้าเสียด้วย” เอ่ยแล้วก็หัวเราะออกมา“มันใช่เวลาที่ท่านจะมาล้อเล่นเช่นนี้หรือไร”“อ้าว เจ้าไม่รู้สึกว่ามันน่าขันหรอกหรือ” หลี่เฟิงเสวียนยิ้ม “ข้าจะช่วยเจ้าทุกอย่าง ช่วยให้เขาอยู่รอดปลอดภัย แต่นั่นมิใช่เพื่อเซียนเอ๋อร์แต่เพื่อเจ้าด้วย ชีวิตของข้าก่อนหน้าที่จะเจอเจ้า ข้ามีเพียงชิงเซียนเป็นครอบครัวที