Alle Kapitel von ลำนำจอมนาง: Kapitel 171 – Kapitel 180

“เจ้ามีดวงตาเหมือนมารดา ทุกครั้งที่เห็นเจ้าทำให้ข้าคิดถึงนาง แต่ในอีกทางเจ้าก็เหมือนพ่อของเจ้ามาก สูงส่ง สง่างาม”จ้าวเหยียนเจี๋ยนั่งฟังนิ่งๆ“เจ้าเป็นทุกข์มากหรือที่รู้ถึงชาติกำเนิดที่แท้จริงของตัวเอง”“ข้ามิได้เป็นทุกข์เรื่องนั้น ข้าเพียงแต่ไม่อยากจะเชื่อว่าเสด็จแม่ ข้าหมายถึงอดีตฮองเฮา...เรื่องทั้งหมดมันคล้ายเป็นเรื่องโกหก มันยากจะเชื่อ ทรงเมตตาข้ามาก ข้า...”“เจ้าจะเรียกนางว่าแม่เช่นเดิมก็ได้ มิผิดหรอก เพราะนางรักเจ้าอย่างแท้จริง แม้ว่าความรักของนางจะเป็นเพียงภาพลวงที่นางสร้างขึ้นมา นางหลอกคนอื่นว่าเจ้าเป็นบุตรของนางยังไม่พอ แต่นางยังคงหลอกตัวเองด้วย ตลอดเวลาที่นางเลี้ยงดูเจ้า นางหลอกตัวเองมาเสมอว่าเจ้าคือบุตรที่นางคลอดมา ความรักที่นางมอบให้เจ้ามันมิได้เริ่มต้นมาอย่างบริสุทธิ์ นางใช้ทุกวิธีทางเพื่อให้ได้เจ้ามาแม้ว่านั่นจะหมายถึงชีวิตผู้อื่น” หลี่เฟิงเสวียนเอ่ยเนิบนาบใจเย็น ทว่าเขาก็ยังคงสังเกตทีท่าของจ้าวเหยียนเจี๋ยอยู่ไม่ห่าง“เจ้าหนีมาเช่นนี้มิใช่เรื่องที่บุรุษสมควรกระทำ แต่ข้าจะไม่โทษเจ้า เพราะตลอดชีวิตของเจ้า มีเพียงเจิ้งฮุ่ยเจินคนนี้ที่ทำให้เจ้าอยู่รอดปลอดภัย อีกทั้งสิ่งที่เจ

“ท่านหญิง”“ไม่ต้องมากพิธี ข้าเพิ่งจะรู้ว่าเราสองคนเป็นคนกันเอง” เหยียนหว่านเอ๋อร์รินชาให้นาง“ท่านหญิงอย่าได้เข้าใจผิด เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นไม่มีอะไร”“ข้าเข้าใจผิด จริงหรือ” เหยียนหว่านเอ๋อร์หรี่ตาแล้วยื่นหน้าเข้ามามองอวิ๋นหยา นางกำลังสนุกอยู่!ตอนนี้อวิ๋นหยารู้แล้วที่อู๋อิงสงบอกว่านางเป็นคนที่ร้ายกาจ ใช่ นางเห็นด้วย เหยียนหว่านเอ๋อร์คนนี้ร้ายกาจยิ่ง แววตาระยิบระยับของนางทำเอาอวิ๋นหยาหน้าร้อนเห่อขึ้นมา“เอาน่าข้าไม่ล้อเจ้าแล้ว ข้าจะเชียร์เจ้าเต็มที่”“เอ๋ เชีย...”“เอ่อ...ข้าหมายถึงข้าถือหางเจ้าเต็มที่ ข้าชอบเจ้า เจ้าทั้งสวย ทั้งเก่ง เหมาะสมกับเขาที่สุด หากเจ้ากลายเป็นคนรักของเขานับเป็นเรื่องที่น่าสนุก เอ้ย นับเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ย อวิ๋นหยาฟังแล้วกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น นางหนังตากระตุกแปลกๆ เมื่อเห็นท่าทีสนุกสนานของเหยียนหว่านเอ๋อร์ผู้นี้วันเดียวกันเสวียนหมิงเดินทางมารับเหยียนหว่านเอ๋อร์ด้วยตัวเอง นางตัดสินใจว่าจะไม่บอกเสวียนหมิง เรื่องที่หลี่เฟิงเสวียนยังคงมีชีวิตอยู่ นางเข้าใจดีว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเสวียนหมิงเองตลอดระยะหลายปีที่ผ่านมาหลี่เฟิงเสวียนต้อง

“ลู่ชิง หยกแห่งดวงดาว” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยทวนชื่อเขา ดวงตาของลู่ชิงคนนี้ช่างเหมือนกับดวงตาของจ้าวเหยียนเจี๋ยจริงๆ แม้แต่ท่าทางการเดินเหินยังคล้ายกัน มีเพียงท่าทีนอบน้อมนี้เท่านั้นที่ดูแตกต่าง “เรื่องที่ข้าขอให้เจ้าทำนั้นอาจจะมีอันตรายถึงชีวิต เจ้าจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามเขาอีกครั้ง“ท่านรองแม่ทัพแจ้งข้าน้อยแล้วขอรับ ข้าน้อยตัวคนเดียวไม่มีญาติมิตรที่ไหน ข้าน้อยยินดีที่ได้รับใช้ท่านแม่ทัพ แม้นั่นจะหมายถึงชีวิตของข้าน้อยขอรับ เขามีพระคุณกับข้าน้อยดังนั้นขอเพียงข้าน้อยได้มีโอกาสตอบแทน ข้าน้อยก็จะทำ”“ขอบใจเจ้ามาก พักผ่อนเถิด ระหว่างนี้ห้องนี้จะเป็นห้องของเจ้าเพื่อความสมจริง แต่จำเอาไว้อย่าได้ออกไปด้านนอก แม้แต่กับคนในจวนก็ห้ามเห็นเจ้าเป็นอันขาด เจ้าเข้าใจหรือไม่”“ขอรับ” ลู่ชิงรับคำอย่างหนักแน่น“ข้าน้อยแจ้งคนในจวนแล้วขอรับว่าท่านแม่ทัพยังต้องพักรักษาตัว ดังนั้นจะไม่มีใครเข้ามายังบริเวณนี้โดยเด็ดขาด”“อืม เอาล่ะเราไปกันเถิด ส่วนลู่ชิงเจ้าอยู่ในนี้ไปก่อน มีอะไรอิงสงจะเข้ามาแจ้งเจ้าเอง”“ขอรับ”หลังจากออกมาจากห้องพักของจ้าวเหยียนเจี๋ยแล้ว ทุกคนก็เดินตามเหยียนหว่านเ

“ในตอนที่เจี๋ย เอ่อ...หม่อมฉันหมายถึงองค์ชายสามตอนที่เขาถูกพิษนั้น เขาละเมอออกมาเรื่องตำหนักหลินซื่ออะไรสักอย่างหม่อมฉันเองก็ไม่แน่ใจ ทรงทราบหรือไม่เพคะว่ามันอยู่ที่ไหน บางทีหม่อมฉันจะอาจจะขอพระราชทานอนุญาตพาองค์ชายสามไปที่นั่น”เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยจบก็ชำเลืองมองปฏิกิริยาของคนทั้งคู่ แน่นอนว่านางสังเกตเห็นทั้งหมด ทั้งสองมีสีหน้าที่แปลกไปเมื่อเอ่ยถึงตำหนักหลินซื่อ“น้องสามยังคงไม่ได้สติเต็มที่ เขาอาจจะแค่ละเมอไปอย่างนั้น เจ้าก็อย่าไปใส่ใจนักเลย” จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ย เขาคิดมาตลอดว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยไม่รู้เรื่องตำหนักหลินซื่อมาก่อน“ไม่มีตำหนักหลินซื่อหรือเพคะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์แสร้งทำท่าทีผิดหวัง “หม่อมฉันยังนึกว่าที่นั่นอาจจะมีความทรงจำขององค์ชายสาม เพราะพระองค์ทรงสูญเสียพระมารดาไปเมื่อยังเยาว์ หากมีสถานที่ใดที่ทำให้ทรงระลึกถึงอดีตฮองเฮาได้ นั่นก็จะวิเศษไปเลย”จ้าวเหยียนเว่ยกับเจิ้งฮุ่ยหลันหันไปสบตากันหลังจากที่นางเอ่ยจบ“ได้ยินเขาเอ่ยถึงนางกำนัลเก่าแก่ของตระกูลเจิ้งที่ชื่อหลี่หลิง นางเป็นคนสนิทของอดีตฮองเฮา ทรงรู้จักนางหรือไม่เพคะ”“หลี่หลิงหรือ” จ้าวเหยียนเว่ยขมวดคิ้ว“นางตายไปนานแล้วมิ

“ระหว่างทางกลับนางยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่คล้ายกำลังสนทนากับใครอยู่ คนผู้นี้มีพลังยุทธ์สูง ทั้งยังพรางตัวได้อย่างยอดเยี่ยม ข้าพยายามตามเขาไป ทว่าเขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ข้าคิดว่าเขาน่าจะเป็นบุรุษสวมหน้ากากคนนั้น”“นางกับเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่” เจ้าเหยียนเจี๋ยรู้สึกได้ว่าระหว่างเหยียนหว่านเอ๋อร์กับบุรุษที่นางบอกว่ามีนามอิ่นเมิ่งมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา แต่มันมิใช่ความเสน่หาของหญิงชาย ทว่าการที่นางไปไหนมาไหนกับเขาโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้มันอดที่จะทำให้เขากังวลไม่ได้ อิ่นเมิ่งคนนี้ฝีมือไม่ธรรมดา เขารู้สึกได้ว่าหากประมือกันจริง แม้ทั้งเขา อู๋อิงสง และสือเจี้ยนหาว ทั้งสามคนเข้าจู่โจมพร้อมกันก็ใช่ว่าจะเอาชนะอิ่นเมิ่งได้ จ้าวเหยียนเจี๋ยครุ่นคิดระหว่างถอดชุดเดิมออกแล้วสวมหน้ากากอีกอันกลับเข้าไป มันคือใบหน้าของลู่ชิง หน้ากากหนังมนุษย์พวกนี้เป็นหลี่เฟิงเสวียนที่ทำขึ้น หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันวันนั้น หลี่เฟิงเสวียนก็ส่งจ้าวเหยียนเจี๋ยกลับมาอยู่ข้างกายเหยียนหว่านเอ๋อร์ แต่มิใช่เพียงเพื่อไถ่โทษเท่านั้น เขากลับมาอยู่ข้างกายนางเงียบๆ ก็เพื่อปกป้องดูแลนางในขณะเดียวกันนั้นเหยียนหว่านเอ๋อร์ที่เพิ่ง