Alle Kapitel von ลำนำจอมนาง: Kapitel 181 – Kapitel 190

เป็นอย่างที่คาดเรื่องราวในบันทึกตรงกันกับสิ่งที่หลี่หลิงบอก หลินกุ้ยเฟยตกเป็นเครื่องมือของเจิ้งฮุ่ยเจินอย่างไม่ต้องสงสัย นางจะต้องจบเรื่องนี้ให้ได้ภายในคืนนี้ จ้าวเหยียนอิ่งจะกลายเป็นมิตรหรือศัตรูนางก็ต้องจบมันคืนนี้ ก่อนที่จะเกิดศึกใหญ่ในไม่ช้า นางมั่นใจว่าศัตรูจะต้องเคลื่อนไหวพรุ่งนี้แน่นอน พวกเขาจะต้องวางแผนที่จะสังหารจ้าวเหยียนเจี๋ยในขณะที่เขาออกไปจากจวนแท่ทัพเพื่อรักษาตัวตามที่นางได้ปล่อยข่าวลือออกไป...ตอนนี้ที่เหลือก็เพียงแค่นำหลักฐานนี้ไปให้จ้าวเหยียนอิ่งดูหอสุราสราญสุขตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยนักดื่มทั้งหลาย แม้ว่าจะยังไม่ดึกมาก ทว่าหอสุราแห่งนี้ก็มีผู้คนไม่น้อยที่เข้ามาทั้งกินทั้งดื่ม เหล่าเด็กในร้านต่างก็วิ่งสลับหน้าที่กันไปมาโดยไม่ได้พัก เพราะจำนวนคนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆในตอนที่จ้าวเหยียนอิ่งก้าวเข้าไปด้านในพร้อมกับคนสนิทของเขา หลงจู๊ผู้ดูแลหอสุราตกอกตกใจใหญ่ เขารีบเข้าไปทำการต้อนรับด้วยตัวเอง แม้ว่าจ้าวเหยียนอิ่งจะแต่งกายเยี่ยงสามัญทว่าหลงจู๊ผู้นี้เคยได้ต้อนรับเขาในขณะที่เขาเข้ามาหาสุราดื่มบ่อยๆ ดังนั้นจึงรู้จักเป็นอย่างดี อีกทั้งเสวียนหมิงได้กำชับเอาไว้แล้วว่าให้พาจ้าวเหยียนอ

“ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายสำหรับท่าน และข้าก็ไม่อาจบังคับท่านได้ ข้ามองออกว่าท่านมิใช่คนเลวร้าย ท่านเข้าใจทั้งหมดว่าข้าหมายความว่าอย่างไร เชื่อข้าเถิดเรื่องนี้สมควรจบลงไปได้แล้ว เรื่องราวในอดีตที่ผ่านมามันส่งผลกับพวกท่านมากพอๆ กัน ดังนั้นอย่าให้มันส่งผลไปยังคนรุ่นหลังต่อไปอีกเลย” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยนางหมดแรงแล้วจริงๆ ขาทั้งสองข้างพาลหมดแรงเอาดื้อๆ นางทิ้งตัวลงไปนั่งลงบนม้านั่งใกล้ๆ นั้นนางรู้สึกได้ว่าจ้าวเหยียนอิ่งเองก็ก้าวเดินออกไปนอกห้องช้าๆ เขามิได้ตอบรับ ทว่าก็มิได้ปฏิเสธ เพียงเดินออกไปเงียบๆ“ท่านอา ท่านนี่ยอดเยี่ยมไปเลย” เสวียนหมิงย่อตัวลงนั่งข้างๆ ม้านั่ง เขามองนางอย่างภาคภูมิใจ เขายอมรับนางเก่งจริงๆ นางอยากจะโน้มน้าวจ้าวเหยียนอิ่ง แต่นางก็กล้าตบเขาอย่างไม่ลังเลเพื่อเรียกสติเขาให้กลับมา แม้นางจะรู้ดีว่าการผลักความผิดให้หลินกุ้ยเฟยนั้นอาจจะดูเลวร้าย ทว่าไม่มีใครปฏิเสธสิ่งที่นางพูดได้เลยเหยียนหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นนานกว่าที่จะขยับตัว เสวียนหมิงเองก็นั่งรอนางอยู่ตรงนั้นอย่างอดทน เมื่อนางหันมาหาเขาแล้วลุกขึ้นเขาก็ขยับตาม “วันนี้ต้องขอบใจเจ้าจริงๆ”“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรข

ไวเท่าความคิดอู๋อิงสงหยิบกระโถนที่วางอยู่มุมห้องมาให้ เหยียนหว่านเอ๋อร์ก้มลงอาเจียนออกมาอย่างหนัก เมื่อเริ่มมึนนางก็เริ่มไม่มีสติ ความรู้สึกต่างๆ ที่เพียรพยายามซ่อนไว้ก็ยิ่งพุ่งออกมา ความน้อยใจ ความเหน็ดเหนื่อย อีกทั้งความสับสน ทำให้นางกรอกสุราเข้าไปจอกแล้วจอกเหล้า กอปรกับวันนี้นางมัวแต่ยุ่งวุ่นวายทั้งวัน อาหารแทบจะไม่ได้แตะ สิ่งที่อาเจียนออกมาจึงมีเพียงสุราที่ดื่มเข้าไปเท่านั้นเสี่ยวจูเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับผ้าชื้นหมาดในมือ แต่พื้นที่บนเตียงข้างกายนางโดนจ้าวเหยียนเจี๋ยยืดครอง นางจึงได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ จ้าวเหยียนเจี๋ยมือหนึ่งประคองร่างบางเอาไว้มือหนึ่งก็คอยลูบแผ่นหลังสั่นเทาที่ยังคงโก่งคออาเจียน ใบหน้าของเขาจับจ้องอยู่เพียงร่างบางอย่างสงสาร เสียงอาเจียนหยุดลงในที่สุด เขายื่นมือออกไปรับผ้าจากมือเสี่ยวจูแล้วช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้นาง“ท่านแม่ทัพ น้ำเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูส่งถ้วยน้ำอุ่นให้ เขารับมาใบหน้าเรียบเฉย“หว่านเอ๋อร์บ้วนปากหน่อยนะ” เขากระซิบกับนางเสียงเบา พร้อมกับจัดให้นางนั่งพิงกับไหล่ของตัวเองขอบถ้วยถูกจ่อมายังริมฝีปากที่ยังคงหอบจากการอาเจียน นางพยายามลืมตาที่หรี่ปรือแทบจะหลับขึ้นมองแ

“ตอนที่ข้ากำลังจะเป็นลม ข้าจำแววตาของท่านได้ไม่มีทางที่ข้าจะจำสับสนกับคนอื่น” พูดเองก็หน้าแดงเสียเอง จ้าวเหยียนเจี๋ยยิ้มรั้งนางเข้าหาตัวแล้วเกลือกกลิ้งลงไปบนเตียง ทั้งยังรั้งให้นางนอนราบอยู่บนตัวเขา “ถูกเจ้าจับได้ตั้งแต่แรกสินะ” เขาหัวเราะ“เจ้าจำที่ข้าขอโอกาสจากเจ้าได้ ใช่หรือไม่” เขายิ้มให้นาง ทั้งยังไล้มือไปยังข้างแก้มนางเบาๆ “ข้าหมายความตามนั้นจริงๆ”นางก้มหน้าลงไม่สบตาเขา จริงอยู่นางยังโกรธเขา อีกทั้งเมื่อคิดถึงเรื่องวันที่เขาถึงกับทำร้ายนาง นางก็ยังคงรู้สึกเจ็บขึ้นมาในใจ ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรนางก็ตัดใจจากเขาไม่ได้ นางรักเขา รักทั้งที่รู้คำทำนายว่านางจะมีชะตาที่อาภัพ รักจนนางยอมเดินจากเขาไปไม่ได้ แม้เขาจะทำร้ายนางทว่านางกลับยังคงกลับมาเพื่อช่วยคลี่คลายเรื่องต่างๆ ให้กระจ่าง“เจ้าไม่ต้องตอบข้าตอนนี้ก็ได้ รอให้เรื่องทั้งหมดจบลงก่อน”“ท่านหมายความว่าอย่างไร ที่ว่าจบลง” นางเงยหน้าพรวด“ข้าจะให้เจี้ยนหาวพาเจ้าไปอยู่กับท่านลุงสักพัก”“ท่านลุง” นางขมวดคิ้ว ก่อนจะยิ้มออกมา “ท่านเรียกเฟิงเสวียนว่าลุงแสดงว่าไปกันได้ดี ใช่หรือไม่”“อืม เจ้าไปอยู่กับเขาสักพักระหว่างที่ข้าจัดการเรื่องพวกนี้ ได้

“เจ้ามีความสามารถหรือ” บุรุษแปลกหน้าผู้นั้นเอ่ยก่อนจะหันหน้ามาหาเฟิงหลี่“อย่าให้ถึงตาย เรายังต้องให้เขาไปส่งข่าว”“ขอรับท่านประมุข” เฟิงหลี่รับคำ“เจ้า หรือว่าเจ้าคือเหลยกัง ประมุขพรรคกิเลนแดง” สือเจี้ยนหาวมองท่าทีนอบน้อมของเฟิงหลี่ที่มีต่อบุรุษแปลกหน้าผู้นี้แล้วเลิกคิ้วถาม“ไปเถิดขอรับ ข้าจัดการเขาเอง” เฟิงหลี่คำนับเขาอีกครั้ง“สาระเลวเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ คืนนางมาให้ข้า” สือเจี้ยนหาวพุ่งเข้าไปหาเหลยกัง ทว่าเฟิงหลี่ก็เข้ามาขวางเขาเอาไว้“เจ้ามิใช่อยากจะสะสางบุญคุณความแค้นกับข้าหรอกหรือ วันนี้เราสองคนไม่ข้าตายเจ้าก็ม้วย”“หากเจ้าคิดว่าทำได้ก็เข้ามา” สือเจี้ยนหาวคำรามในใจของเขาร้อนรุ่มยิ่งนัก เขาทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ในความคุ้มครองของเขาตกไปอยู่ในมือศัตรู อีกทั้งนางยังโดนฝ่ามือของเหลยกัง สือเจี้ยนหาวยังไม่เคยเห็นความร้ายกาจของเหลยกัง เพราะยังไม่เคยประมือกันมาก่อนข่าวลือเรื่องความร้ายกาจของฝ่ามือเพลิงพิรุณของเหลยกังประมุขพรรคกิเลนแดงนั้น ได้ยินมาว่าหากมีคนลิ้มลองแล้วก็ไม่มีผู้ใดเคยรอดชีวิตมาก่อน ศึกครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ศึกเล็กๆ เสียแล้ว ลองเหลยกังประมุขพรรคกิเลนแดงออกโรงเองแล้