Alle Kapitel von ลำนำจอมนาง: Kapitel 191 – Kapitel 200

สือเจี้ยนหาวที่ยังคงมีสติสัมปชัญญะ เอ่ยขอร้องให้เสวียนหมิงพาตนไปยังตำหนักฤดูร้อนนอกเมือง ตอนนี้เขาจะต้องขอความช่วยเหลือจากหลี่เฟิงเสวียนและซูหย่งจื้อ หากไม่มีเหยียนหว่านเอ๋อร์ มีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่จะช่วยไม่ให้จ้าวเหยียนเจี๋ยระเบิดพลังยุทธ์ออกมาอีก เขาไม่อยากเสี่ยงให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยขึ้นมา หากว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยระเบิดพลังยุทธ์ออกมาทันทีที่เสวียนหมิงพาร่างที่สะบักสะบอมของสือเจี้ยนหาวเหินกายเข้าไปยังตำหนักฤดูร้อน เหล่าองค์รักษ์เกราะดำก็เข้ามาล้อมรอบตัวเขาเอาไว้ เพราะคิดว่าเป็นศัตรูทว่ามีเสียงหนึ่งตวาดออกมาเสียก่อน“ปล่อยพวกเขาเข้ามา!!” ซูหย่งจื้อเดินเข้ามาหาเสวียนหมิง “ไยเขาจึงบาดเจ็บ มิใช่ว่าเขาต้องพาหว่านเอ๋อร์มาที่นี่หรอกหรือ” ซูหย่งจื้อมองไปยังด้านหลังเสวียนหมิง “นางจะตามมาทีหลังหรือ”“ผู้อาวุโส ดูอาการเขาก่อน เขาได้รับบาดเจ็บมาก” เสวียนหมิงเอ่ยแล้วนำร่างหมดสติของสือเจี้ยนหาวเข้าไปด้านในเมื่อวางสือเจี้ยนหาวให้นอนราบลงไปกับม้านั่งตัวยาวในห้อง ซูหย่งจื้อก็รีบเข้ามาดูอาการของคนเจ็บทันที เสวียนหมิงหันกลับมามองชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เขาเพิ่งจะเดินตามเข้ามาในห้องโถงต

“หรือจะเป็นคนรักของเขา” เสวียนหมิงพยายามนึกถึงความเป็นไปได้ เพราะภาพเหมือนที่ถูกแขวนเอาไว้ในห้องนอนจึงน่าจะมีความสำคัญ ทว่าเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า เหลยกังมีหญิงคนรักหรือฮูหยินเสวียนหมิงเบิกตากว้าง เมื่อลมที่พัดเข้ามาเอื่อยในห้อง เผยให้เขาเห็นว่าด้านหลังภาพเหมือนนั้น ยังคงมีภาพเหมือนอีกใบซ้อนอยู่ มันคือภาพเหมือนของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ซึ่งเขาก็จำได้ทันทีว่าภาพนี้คือจ้าวเหยียนเว่ย องค์รัชทายาทแคว้นจ้าว!!ลางสังหรณ์ทำให้เสวียนหมิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล ทำไมเหลยกังจึงมีภาพวาดของจ้าวเหยียนเว่ย ทั้งยังเป็นตอนที่น่าจะดูอ่อนวัยกว่าตอนนี้ เขากำลังผูกเรื่องและความเป็นไปได้ทั้งหมดเข้าหากัน ก่อนตัดสินใจปลดรูปทั้งสองลงมาแล้วพับเก็บเข้าไปในอกเสื้อ ลางสังหรณ์บอกเขาว่านางน่าจะเป็นฮองเฮาองค์ปัจจุบัน และความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาของทั้งคู่ อาจจะนำมาซึ่งต้นเหตุของเรื่องราววุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นหลังจากที่จ้าวเหยียนเจี๋ยกลับออกมาจากตำหนักกลาง เขาให้อู๋อิงสงไปเตรียมการรวบรวมเหล่าองครักษ์เกราะดำเอาไว้ ส่วนตัวเขานั้นตรงกลับไปยังเรือนชมจันทร์ เพื่อรอการมาถึงของสือเจี้ยนหาว เมื่อพบว่าอีกฝ่ายยังคงไม่ปราก

“ทำไมข้าจะเรียกไม่ได้”“ข้า...เดี๋ยวมีคนมาได้ยิน” เจิ้งฮุ่ยหลันตะกุกตะกัก“ที่นี่ไม่มีคนอื่น”“เอาเถอะ ที่ท่านพูดมาก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล”“ตอนนี้ข้าได้ให้คนของพรรคกิเลนแดงปะปนเข้ามากับเหล่าทหารและองครักษ์แล้ว เจ้าไม่ต้องรอกำลังเสริมจากนอกด่านเพียงอย่างเดียว ขอเพียงยืดวังหลวงและตัดขาดการติดต่อจากภายนอก มิให้มีผู้ใดติดต่อกับกองกำลังเกราะดำขององค์ชายสามได้ เรื่องอื่นก็มิใช่ปัญหา”“ตอนนี้เหล่าองครักษ์เกราะดำส่วนใหญ่อยู่นอกวัง พวกเขามัวแต่ใช้แผนหลอกล่อจึงขนกำลังออกไปจนเกือบหมด ดังนั้นไม่มีเวลาไหนจะเหมาะเท่าเท่าครั้งนี้อีกแล้ว”“จับตัวฮ่องเต้และไทเฮาไว้เป็นองค์ประกันซะ เมื่อเราได้ตัวทั้งสองพระองค์ ข้าเชื่อว่าองค์รักษ์ทั้งหลายก็ไม่ใช่ปัญหาอีก หลังจากนั้นก็ค่อยบังคับให้เขาสละราชบัลลังก์ให้ลูกเว่ย ส่วนเรื่ององครักษ์เกราะดำไม่มีองค์ชายสามเสียอย่างพวกเขาก็เป็นเช่นมังกรไร้หัวอีกทั้งกองทัพที่อยู่ภายใต้การบัญชาของเขา ส่วนใหญ่เป็นคนของจางซานจิ่วที่มีฐานะเป็นพระสัสสุระ มีหรือที่จางซานจิ่วจะเห็นองค์ชายสามดีกว่าบุตรสาวตัวเอง”เจิ้งฮุ่ยหลันเริ่มคล้อยตามเขาอย่างง่ายดาย นางวางแผนที่จะให้ฮ่องเต้สละราชบัลล

“ข้าทำอะไรลงไป” จ้าวเหยียนอิ่งเคยเห็นปีศาจในตัวจ้าวเหยียนเจี๋ยมาก่อน เมื่อครั้งที่เหยียนหว่านเอ๋อร์ตกลงไปในหุบผา แต่ครั้งนั้นยังไม่ร้ายแรงเท่าครั้งนี้ “เหยียนเจี๋ย” เขาตะโกนเรียกเมื่อเห็นร่างสูงของจ้าวเหยียนเจี๋ยเหินกายจากไปอย่างรวดเร็ว“อยู่ไหน...อยู่ที่ไหน...อยู่ไหน...คืออะไร ข้ากำลังค้นหา แต่ค้นหาอะไร หาอะไร”เสียงภายในจิตใต้สำนึกของจ้าวเหยียนเจี๋ยสั่งให้เขาออกค้นหา ทว่าเขาไม่รู้ว่าตนกำลังค้นหาอะไร หรือค้นหาใคร เขาได้แต่มองไปรอบๆ ด้วยความร้อนรน ดวงตาแดงฉานฉายแววโหดเหี้ยมออกมา“เขาอยู่นั่น จับเขาเอาไว้ พวกเจ้าไปแจ้งท่านประมุข”เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้จ้าวเหยียนเจี๋ยหันไปมอง ศิษย์พรรคกิเลนแดงหลายสิบคนรีบเข้ามาห้อมล้อมเขาเอาไว้ พวกเขาบุกเข้าโจมตีพร้อมกัน ทว่าเพียงจ้าวเหยียนเจี๋ยวาดมือออกไปพลังยุทธ์สีแดง ก็กวาดร่างของพวกเขาให้กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ร่างของพวกเขาร่วงลงพร้อมกับกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาจ้าวเหยียนเจี๋ยยื่นมือออกไปจับคอของศิษย์พรรคกิเลนแดงเอาไว้คนหนึ่ง เขาจ้องมองมันก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างโหดเหี้ยม “อยู่ไหน” เขาเอ่ยถามทั้งที่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาหมายความว่าอย่างไ

“ลูกเว่ย เชื่อแม่ มาหาแม่ แม่เท่านั้นที่อยู่ข้างเจ้า พวกเขาทั้งหมดมิได้หวังดีต่อเจ้า”ทันใดนั้นเสียงหลังคาท้องพระโรงที่พังลงมา ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงสองร่างลอยลงมากับซากปรักหักพังของกระเบื้องหลังคา ตอนนั้นเองที่อู๋อิงสงและซิ่วจินหลินเห็นโอกาส จึงเหินกายเข้าไปช่วยจ้าวเหยียนอี้ ทว่าเจิ้งฮุ่ยหลันกลับไวกว่านางจับจ้าวซูหนี่ว์เอาไว้ได้“เสด็จย่า” จ้าวเหยียนเว่ยตกตะลึงเพราะจ้าวซูหนี่ว์มองเห็นมีดที่จ่ออยู่ที่คอตนก็ตกใจจนสิ้นสติไป เจิ้งฮุ่ยหลันเห็นเช่นนั้นจึงมอบจ้าวซูหนี่ว์ให้ศิษย์พรรคกิเลนแดงที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง ไม่มีฮ่องเต้เป็นองค์ประกัน แต่นางก็ยังมีไทเฮาอยู่ในมือเสวียนหมิงพาจ้าวเหยียนอี้เหินกายลงมายืนอยู่ด้านหลังสุด ซึ่งอยู่ภายใต้การป้องกันของเหล่าองครักษ์เกราะดำ เขาขยับกายตอนไหนไม่มีใครมองเห็น หลายคนได้แต่ยืนงงอยู่ตรงนั้น เป็นนานกว่าจะเรียบเรียงได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากฝุ่นควันของซากปรักหักพังของท้องพระโรงจางลง เหลยกังกับจ้าวเหยียนเจี๋ยกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่ตรงกลาง ทั้งสองต่างก็มองไปรอบๆ ใบหน้าเย็นชาของจ้าวเหยียนเจี๋ยกวาดไปทั่วห้อง ก่อนที่จะหยุดลงที่ใบหน้าเล็กที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง