Alle Kapitel von ลำนำจอมนาง: Kapitel 201 – Kapitel 210

เสวียนหมิงเมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็เตรียมพร้อมรับมือเช่นกัน เขารวบรวมกำลังภายในเอาไว้ที่ฝ่ามือ เหลยกังเงยหน้ามองมายังเสวียนหมิง“เพราะเจ้า หากเจ้าไม่เข้าไปนำภาพวาดของข้ามา ขอเพียงเจ้าไม่ล่วงรู้ความลับนี้ ข้าก็ไม่ต้องสูญเสียทุกสิ่ง” เหลยกังกัดฟันกรอดเขาหันหน้ามาหาเสวียนหมิง“จะสู้ก็ได้ ข้ายังมีเรื่องที่ต้องสะสางกับเจ้า ถึงกับบังอาจใช้ฝ่ามือเพลิงพิรุณกับท่านอา ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปเป็นอันขาด” เสวียนหมิงเอ่ยเสียงเย็น“ออกไปข้างนอก สู้กับข้าหากเจ้าต้องการ อย่าให้ผู้อื่นในนี้เดือดร้อนไปด้วย เจ้ามิได้อยากจะให้นางโดนลูกหลงไปด้วยกระมัง” เสวียนหมิงปรายตาไปยังเจิ้งฮุ่ยหลัน“ได้ ข้าอยากจะประลองกับหลี่เฟิงเสวียนมานานแล้ว ติดก็แต่เขาได้ตายจากไปแล้ว แต่เจ้าคือทายาทของเขาดังนั้นก็ไม่น่าจะต่าง ข้าอยากพิสูจน์มานานแล้วว่าข้าหรือหลี่เฟิงเสวียนที่คู่ควรกับตำแหน่งจ้าววัง”“เจ้าคู่ควรหรือ” เสวียนหมิงปรายตามองเขาด้วยดวงตาดุร้าย “คนเช่นเจ้าไม่คู่ควร แม้แต่จะเอ่ยชื่อของเขาออกมา”“คู่ควรหรือไม่เจ้าจะเห็นในไม่ช้า” เหลยกังเหินกายขึ้นไปยังหลังคาท้องพระโรงอีกครั้ง“อาหมิง” เหยียนหว่านเอ๋อร์มองไปยังเสวียนหมิงด้วยความ

เหยียนหว่านเอ๋อร์ ทว่าจ้าวเหยียนเจี๋ย ซูหย่งจื้อ หลี่เฟิงเสวียน เสวียนหมิง สือเจี้ยนหาวและอู๋อิงสง พวกเขาต่างก็ไม่ได้หมดศรัทธาในตัวนาง พวกเขาคนแล้วคนเล่าต่างก็ผลัดกันเข้ามาเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้นางได้ฟังทุกวัน แม้จะรู้ว่านางยังคงไม่ได้สติก็ตาม อีกทั้งจ้าวเหยียนเจี๋ยก็ไม่ได้ย้ายออกไปจากห้องของนาง แม้ว่าเขาจะอาการดีขึ้นแล้วในที่สุดในเช้าตรู่ของวันที่สิบเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น สิ่งแรกที่นางเห็นคือดวงหน้าที่กำลังหลับใหลของจ้าวเหยียนเจี๋ย นางมองเขานิ่งไม่กล้าขยับตัวเพราะเกรงจะทำให้เขาตื่น แต่แล้วก็คล้ายเขาจะรับรู้ว่าถูกจ้องมอง คนหลับสนิทตื่นขึ้นก่อนดวงตาของเขาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นว่านางรู้สึกตัวแล้วจ้าวเหยียนเจี๋ยกะพริบตาปริบๆ เขาคล้ายยังไม่อยากจะเชื่อว่านางรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว ครู่ต่อมาดวงตาของเขาจึงทอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “เจ้าตื่นแล้วหรือ หายเหนื่อยแล้วสินะ” เขายกมือขึ้นลูบแก้มนางเบาๆนางยิ้มให้เขา ใบหน้าซีดเซียวยังคงอยู่ ทว่าดวงตาของนางกลับสดใสยิ่ง นางขยับตัวเข้าหาเข้าแต่ก็ต้องเบ้หน้า เมื่อรู้สึกถึงอาการหายใจติดขัดกลางอก“ระวังหน่อย” จ้าวเหยียนเจี๋ยขยับเข้ากอดนางเอาไว้แนบอ

“หากจะส่งเสริมให้จ้าวเหยียนเว่ยอยู่คงตำแหน่งเดิม เจ้าคงจะต้องสู้รบปรบมือกับเหล่าขุนนางเหนื่อยหน่อย” หลี่เฟิงเสวียนครุ่นคิด เขามองออกถึงความตึงเครียดในวังหลวงตั้งแต่การก่อกบฏจบลง“ข้าก็กังวลอยู่ ข้าไม่ยอมให้เจี๋ยต้องจมอยู่กับวังวนการแก่งแย่งนี้ เขาสมควรจะปล่อยมือจากที่นี่ได้แล้ว ข้าต้องหาทางให้เขาได้จากไปอย่างเงียบๆ หากเป็นคนธรรมดาข้าทุบให้สลบแล้วพาหนีไปเลยก็ได้แต่นี่...” เหยียนหว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว“เจ้านี่มัน...” ซูหย่งจื้อถลึงตาใส่นาง “เวลาอะไรกัน เจ้ายังจะมีหน้ามาพูดเล่นอีก”“อาจารย์ ท่านถลึงตาใส่ข้าจนจะเป็นนิสัยแล้วนะ อีกอย่าง...ใครบอกว่าข้าพูดเล่นกันเล่า” หญิงสาวยิ้ม“นั่นสินะดูจากความคิดที่ไม่เหมือนใครของเจ้าแล้วล่ะก็” หลี่เฟิงเสวียนหัวเราะ “หว่านเอ๋อร์ เจ้าได้อ่านคำทำนายทั้งหมดแล้วคิดอย่างไรบ้าง” หลี่เฟิงเสวียนเอ่ยถามนาง“ข้ากำลังคิดหาวิธีอยู่ นั่นคือเรื่องต่อไปที่ข้าจะต้องคิดให้ตก”“เจ้ากลัวหรือ ชะตาอาภัพนั่น” หลี่เฟิงเสวียนถามนางด้วยใบหน้าครุ่นคิด“จะมีอะไรที่ร้ายแรงไปกว่าที่ข้าพบเจอตอนนี้เล่า” นางถอนหายใจออกมาตอนนี้เหลือปัญหาที่จะต้องแก้ให้ตกอีกสองข้อแต่นางก็ต้องทยอยคิดแล้วแก

“องุ่นอัคคีหรือ” จ้าวเหยียนเจี๋ยเลิกคิ้ว“ธาตุร้อนในกายท่านอาเป็นที่น่ากังวลมากกว่าธาตุเย็น องุ่นอัคคีช่วยปรับลมปราณในกายได้ ทั้งยังช่วยดูดธาตุร้อนออกมา หากเหลือเพียงธาตุเย็นในร่างก็ง่ายที่จะรักษา”“องุ่นอัคคี มิใช่เป็นเพียงตำนานหรอกหรือ” จ้าวเหยียนเจี๋ยให้สงสัยยิ่ง“ตำนานเล่าขานจะมีขึ้นได้อย่างไร หากไม่มีคนเริ่มจริงหรือไม่” เสวียนหมิงยิ้มที่มุมปาก “แม้ว่าข้าจะยังไม่มั่นใจเพราะยังไม่เคยลองมาก่อน ทว่านั่นคือความหวังเดียวที่เรามี ดังนั้นข้าจึงเสนอให้ท่านอาไปอยู่ที่วังเมฆาอัคคี แต่นางยังมีสิ่งที่กังวล” เสวียนหมิงมองใบหน้ายุ่งยากใจของจ้าวเหยียนเจี๋ย “ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านอาคล้ายเตรียมการที่จะไปจากที่นี่”“อะไรนะ”“นางเคยเอ่ยกับข้าคล้ายคนที่กำลังบอกลา ข้าคิดว่าที่นางยังอยู่ในวังหลวงตอนนี้ก็เพราะท่าน นางเป็นห่วงท่าน”เสวียนหมิงก้าวเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่งเพื่อเผชิญหน้ากับจ้าวเหยียนเจี๋ย“ได้เวลาแล้วองค์ชายสาม ได้เวลาที่ท่านจะต้องตัดสินใจ” เสวียนหมิงเอ่ยเป็นปริศนาเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นในห้องโถง ทำให้จ้าวเหยียนเจี๋ยชะงักฝีเท้า คำพูดของเสวียนหมิงยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา เหยียนหว่านเอ๋อร์เตรียมต

“ท่านว่าตระกูลเจิ้งเลือดเย็นแล้ว ข้าว่าฮ่องเต้กลับเลือดเย็นยิ่งกว่า พระองค์สนพระทัยเพียงผลประโยชน์และความเป็นไปของแคว้นเป็นหลัก แม้แต่พระราชโอรสของพระองค์เองจะกลายเป็นศัตรูกันเองหรือจะสำคัญไปกว่าแคว้นจ้าว ดังนั้นนี่คือเหตุผลที่ทรงใช้พระหัตถ์เพียงข้างเดียวปกปิดความผิดของตระกูลเจิ้งอย่างไรเล่า มีเพียงให้จ้าวเหยียนเว่ยเป็นฮ่องเต้ ขั้วอำนาจพวกนี้จึงจะยังคงอยู่”เหยียนหว่านเอ๋อร์มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งในที่สุด หลักการนี้ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่เลย กี่ยุคกี่สมัยก็ยังคล้ายกันก็เหมือนกับโลกที่หญิงสาวจากมา มีฝ่ายรัฐบาลย่อมต้องมีฝ่ายค้าน สองฝ่ายต่างจับตามองการทำงานของกันและกัน ตรวจสอบและจับผิด ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าที่จะทำอะไรโจ่งแจ้ง หญิงสาวต้องยอมรับจริงๆ ว่าฮ่องเต้พระองค์นี้นั้นไม่ธรรมดา“แล้วเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป”“ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ”“รอหรือ”และแล้วข่าวที่ฮ่องเต้ทรงสั่งให้คุมตัวองค์ชายรอง และองค์ชายสามไปขังเอาไว้ยังคุกหลวงก็แพร่ออกไปทั่ว ฮ่องเต้ทรงกริ้วหนักที่เหล่าขุนนางต่างก็บีบบังคับให้ทรงปลดองค์รัชทายาทจากตำแหน่ง ทรงสั่งให้นำองค์ชายทั้งสองไปขังคุกหลวงเอาไว้เพื่อรอการไต่สวนเหยียนหว่านเอ