All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 21 - Chapter 30

“แหงล่ะสิ เพราะโชคร้ายมันตกมาอยู่ที่ข้าคนเดียวนี่”จ้าวเหยียนเจี๋ยหัวเราะออกมาด้วยความยินดี เมื่อได้ยินเสียงหวานที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเหยียนหว่านเอ๋อร์ นางยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป แม้กระทั่งตอนที่รู้ว่าเขาเป็นองค์ชาย เป็นอ๋อง และเป็นแม่ทัพใหญ่ แรกเดิมทีเขาหวั่นใจเหลือเกินกับท่าทีของหญิงสาว ว่าจะไม่เหมือนเดินเหมือนตอนที่ทั้งคู่ยังเดินทางรอนแรมด้วยกัน “ข้าดีใจที่เจ้าไม่เปลี่ยนไป หลังจากที่รู้ว่าข้าเป็นใคร”“จะบอกว่าที่ไม่ได้บอกแต่แรกเพราะเหตุผลนี้เรอะ” นางผลักเขาออกไปได้ในที่สุด“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เพราะไม่ว่าใครต่างก็เกรงกลัว เกรงใจเพราะข้าเป็นแม่ทัพหรือ...องค์ชาย” “หลายตำแหน่งเหลือเกิ้น” หลังจากหลุดปากไปเพราะอารมณ์ หญิงสาวก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง เมื่อมองเห็นสายตาเศร้าโศกเหงาหงอยนั้น เพราะมันทำให้นางไขว้เขวไปชั่วขณะ “อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะ ข้าไม่หลงกลท่านหรอก ไม่ว่าจะอย่างไรผิดก็คือผิด ข้ายังไม่หายโกรธท่านนะ” เหยียนหว่านเอ๋อร์หรี่ตาลงแล้วเอ่ยออกมาเสียงแข็ง“เอาเถอะข้ายอมรับผิดกับเจ้าก็ได้”“ก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว”“นี่เจ้าไม่เกรงกลัวข้าสักนิดเลยหรือ หลังจากที่รู้ว่าข้าคือองค์ชาย”

“เจ้าค่ะ”หญิงสาวตัดสินใจที่จะลองใช้พู่กันวาดภาพวาดหมึกดำ และภาพของคนที่เธออยากจะวาด ก็คือจ้าวเหยียนเจี๋ยที่ชอบทำหน้าตาเคร่งขรึม กระนั้นเพราะหมึกดำวาดยากกว่าแท่งถ่านฝน และกระดาษก็บางกว่ากระดาษปอนด์ที่เคยใช้ ทำให้กว่าจะได้ภาพที่ออกมาอย่างใจคิดกระดาษเซวียนจื่อ[1]ก็วางเกลื่อนพื้นห้อง อีกทั้งใบหน้าหวานนั้นยังเปื้อนไปด้วยน้ำหมึกสีดำ แต่ผลงานที่ออกมาสองรูป ทำเอาคนวาดที่เสียเวลาตลอดบ่ายยิ้มออกในที่สุดเหยียนหว่านเอ๋อร์ชื่นชมฝีมือตัวเองอยู่นาน กระทั่งผล็อยหลับไปในห้องหนังสือ เมื่อจ้าวเหยียนเจี๋ยกลับมาจากการตรวจสอบกังหันส่งน้ำแบบทดลอง เขาก็ได้รับรายงานว่าตลอดทั้งวันหญิงสาวเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องหนังสือไม่ยอมกินอะไรเลย จึงได้ให้คนเตรียมอาหารและของว่างไปที่นั่นทันที แต่พอเขาเข้ามาถึงกลับพบว่าร่างเล็กฟุบหลับลงไปบนโต๊ะเขียนหนังสือ และใบหน้านางก็เต็มไปด้วยหมึกสีดำชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเมื่อมองเห็นกองกระดาษบนพื้นมีรูปกังหันน้ำหลายแบบ ส่วนที่กองอยู่อีกด้านคือภาพวาดของตัวเขาเองในอิริยาบถต่างๆ อาจเพราะมันออกมาไม่ได้ดังใจคนวาด ภาพวาดพวกนั้นจึงได้ทิ้งเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น เขาพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นรูปวาดสอง

ท่ามกลางตลาดตอนสายของเมืองหลวงแคว้นจ้าว บรรยากาศที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่าพ่อค้าแม่ค้าและชาวบ้านซึ่งออกมาจ่ายตลาดกัน หนุ่มน้อยหน้าละอ่อนคนหนึ่งปรากฏตัวและดึงดูดสายตาของทุกๆ คนให้มองเป็นตาเดียวกัน ชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆสีขาวขับให้ผิวขาวเนียนละเอียดดูโดดเด่น ผมยาวสลวยสีดำถูกมัดรวบสูงราวชายหนุ่มเจ้าสำอาง ร่างโปร่งดูมีเสน่ห์ยิ่งเมื่อยามที่ก้าวเดินและโบกพัดสีขาวไปมา ยิ่งเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของสาวน้อยใหญ่เขาก็ยิ่งนึกสนุก หว่านเสน่ห์ด้วยรอยยิ้มทำให้ผู้ที่กำลังมองเขาถึงกับหน้าแดงเพราะความขวยเขิน ก่อนเขาจะเดินหายไปในฝูงชน มุ่งหน้าไปยังร้านเครื่องประดับตระกูลมู่หรง“คุณชายมีนายน้อยคนหนึ่งมาขอพบท่านขอรับ” อาอินบ่าวคนสนิทของมู่หรงเซียวเดินเข้ามารายงาน“ใครหรือมาแต่เช้า ข้าจำได้ว่าไม่ได้นัดผู้ใด” มู่หรงเซียวหันมามอง ขณะที่กำลังสนทนากับซิ่วจินหลินที่แวะมารับปิ่นปักผมของมารดาพอดี“เขาบอกว่าท่านจะต้องยอมพบเขาแน่ๆ ขอรับ ทั้งยังบอกว่าเขา...แซ่เหยียน” อาอินเอ่ยกระซิบเสียงเบาเมื่อเอ่ยถึงแซ่ของผู้มาเยือน“อะไรนะ” ซิ่วจินหลินอุทาน“แซ่เหยียนหรือ” มู่หรงเซียวเลิกคิ้ว“เขา ก็หมายถึงว่าเป็นผู้ชาย

จูอี้หลินจ้องมองอย่างไม่เคยเห็น นางเข้ามายึดแขนคนที่ยืนโกรธหน้าเครียดอยู่ข้างๆ ด้วยอารมณ์หลากหลาย นานแล้วที่ไม่มีใครเข้าใจ เห็นใจ และปกป้องหญิงคณิกาอย่างนาง คนอื่นๆ ที่อยู่ด้านนอก ต่างก็ออกมาดูเหตุการณ์ที่เจ้าเมืองถูกหนุ่มแปลกหน้าโยนออกมาจากห้องจูอี้หลิน แม้แต่แม่เล้าที่พยายามเข้ามาไกล่เกลี่ยก็ไม่เป็นผล ขณะนั้นเองผู้ติดตามสามคนของหยินเสี่ยวหมิงก็มาถึงและช่วยพยุงเขาขึ้นจากพื้น“พวกเจ้ารีรออะไรอยู่ จับมันไปสิ มันบังอาจทำร้ายข้า” หยินเสี่ยวหมิงออกคำสั่ง“ขอรับ”“ข้าว่าอย่าดีกว่านะใต้เท้า” เสียงเกียจคร้านของซิ่วจินหลินดังออกมาจากด้านหลัง ตามมาด้วยมู่หรงเซียว“พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่หรือ” หยินเสี่ยวหมิงประหลาดใจ“ข้าเป็นคนพาคุณชายเยี่ยนมาที่นี่เอง” ซิ่วจินหลินเดินเข้ามาหยุดอยู่ระหว่างหยินเสี่ยวหมิงและเหยียนหว่านเอ๋อร์อย่างตั้งใจ“เช่นนั้นก็ดีเขาบังอาจทำร้ายข้าซึ่งเป็นถึงเจ้าเมือง ข้ากำลังจะพาเขาไปยังที่ว่าการเพื่อลงโทษเขาเอาตัวเขาไป” หยินเสี่ยวหมิงเอ่ยกับผู้ติดตามอย่างโกรธจัด“ใต้เท้าข้าเกรงว่าจะให้ท่านพาตัวเขาไปไม่ได้กระมัง” มู่หรงเซียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็น รังสีบางอย่างพวยพุ่งออกมา เขาเดินเข้

เหยียนหว่านเอ๋อร์เดินไปรอบๆ จวน คล้ายกำลังค้นหาบางอย่างอยู่ จนกระทั่งเสี่ยวจูเดินเข้ามาเจอเพราะเด็กสาวเองก็เดินหาเหยียนหว่านเอ๋อร์มาสักพักแล้ว “เสี่ยวจูเจ้าเห็นหยกมังกรม่วงหรือไม่”“ข้าน้อยไม่เห็นมาสองวันแล้วนี่เจ้าคะ นึกว่าท่านเก็บเอาไว้ในหีบ”“หรือว่า...แย่แล้ว” คิดไปก็พาลนึกออกว่าวันก่อนที่แอบหนีออกไปได้พกหยกนั่นไปด้วย “ข้าต้องไปที่ร้านสกุลมู่หรง”“แต่ท่านหญิงถูกกักบริเวณอยู่นะเจ้าคะ”“ยังไงก็ต้องไป หยกนั่นเป็นหยกพระราชทาน ถ้าข้าทำหยกนั่นหายเขาไม่กักบริเวณข้าไปตลอดชีวิตเลยหรือ เจ้าต้องช่วยข้านะ งานนี้ข้าแย่แน่ๆ”แม้ว่าจะถูกกักบริเวณ แต่การทำหยกพระราชทานหายดูจะเรื่องใหญ่กว่า เสี่ยวจูจึงไม่มีทางเลือกได้แต่ช่วยเหยียนหว่านเอ๋อร์ออกมานอกจวนด้วยความร้อนใจ เมื่อมาถึงร้านค้าสกุลมู่หรง ทั้งสองกลับต้องผิดหวังเมื่อมู่หรงเซียวไม่อยู่ เด็กรับใช้ในร้านแจ้งว่าเขาออกไปกับซิ่วจินหลินแต่เช้า ทั้งสองจึงตามไปที่จวนเจ้ากรมอาญาซึ่งที่นั่นเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ได้พบกับซิ่วอันเฉินเจ้ากรมอาญาผู้เป็นบิดาของซิ่วจินหลิน“ท่านหญิงหว่านเอ๋อร์ท่านมาถึงที่นี่คงมีเรื่องสำคัญกระมัง”“ข้าเป็นสหายของบุตรชายท่าน เขาไม่อย